فیلم Rabbit Hole 2010

این فیلم به‌طور صادقانه‌ای خوب ساخته شده، اما تماشای آن بسیار دردناک است و برای افرادی که حساس و داغ‌دیده هستند، شدیداً توصیه نمی‌شود. نمی‌توانم دردی شدیدتر از آنچه یک پدر یا مادر هنگام دفن فرزندش احساس می‌کند، تصور کنم. فرقی نمی‌کند دلیل مرگ چه باشد، این احساس شبیه به این است که دنیا، خدا یا سرنوشت، قسمتی از وجود ما را گرفته که نمی‌توانیم بدون...

این فیلم به‌طور صادقانه‌ای خوب ساخته شده، اما تماشای آن بسیار دردناک است و برای افرادی که حساس و داغ‌دیده هستند، شدیداً توصیه نمی‌شود. نمی‌توانم دردی شدیدتر از آنچه یک پدر یا مادر هنگام دفن فرزندش احساس می‌کند، تصور کنم. فرقی نمی‌کند دلیل مرگ چه باشد، این احساس شبیه به این است که دنیا، خدا یا سرنوشت، قسمتی از وجود ما را گرفته که نمی‌توانیم بدون آن زندگی کنیم. باید اعتراف کنم، خواننده محترم، که هرگز در چنین وضعیتی نبوده‌ام. تنها می‌توانم تصور کنم و صادقانه نمی‌خواهم این تجربه را پشت سر بگذارم و همچنین نمی‌خواهم برای کسی اتفاق بیفتد. من هنوز جوان هستم و نزدیک‌ترین کسی که از دست دادم، پدربزرگ دوست‌داشتنی‌ام بود که خاطره‌اش هنوز با من است. با آن فقدان رنج کشیدم و از یقین اینکه هرگز او را نخواهم دید، متاثر شدم، اما با آرامش با آن مواجه شدم؛ به هر حال، هیچ‌کدام از ما برای همیشه زندگی نمی‌کنیم و بزرگ‌ترها زودتر می‌روند... این طبیعت چیزهاست. این فیلم به‌طور خاص به سوگواری یک کودک و طریقه‌ای که والدین هر کدام به شیوه خود این درد را تجربه می‌کنند و سعی می‌کنند راه‌هایی برای هضم آن پیدا کنند، می‌پردازد. جهان و جامعه تقریباً ما را مجبور می‌کنند که بعد از مدتی بر این امر غلبه کنیم و به حالت عادی برگردیم. اما عادی بودن چه معنایی دارد؟ آیا برای یک والد بعد از چنین اتفاقی، "عادی" وجود دارد؟ این سوالات ارزش تفکر دارند و فیلم آنها را به‌صورت باز باقی می‌گذارد. ما می‌بینیم که این زوج به شیوه‌های متفاوتی به مسائل نگاه می‌کنند: پدر می‌خواهد یاد فرزندش را حفظ کند و دوست دارد در میان وسایل او باشد و اشیای او را لمس کند؛ در حالی که مادر ترجیح می‌دهد از آن اشیاء خلاص شود و حتی جابجا شود، در تلاشی برای پیشرفت که خشم و ناامیدی‌اش را بر سر مردم اطرافش خالی می‌کند. تا چه اندازه این درد است، نه عشق، که آنها را به‌عنوان یک زوج به هم متصل می‌کند؟ به همین دلیل، لازم است که یک نکته هشدار دهنده ارائه دهم و این فیلم را برای افرادی که کسی را از دست داده‌اند و در حال سوگواری هستند، یا برای افرادی که دچار افسردگی یا نگرش منفی هستند، توصیه کنم. این فیلم آسان نیست؛ یکی از آن فیلم‌هایی است که به شدت احساسات را تحت فشار قرار می‌دهد. این فیلم بر اساس یک نمایشنامه ساخته شده که نیکول کیدمن ایده خوبی برای به تصویر کشیدن آن در سینما داشت و فیلمنامه‌اش نیز توسط همان نویسنده نمایشنامه نوشته شده است. کیدمن نقش اصلی را با مهارت فوق‌العاده‌ای به تصویر کشید و در یک کار عمیق روانشناختی، پر از تعهد و با نامزدی برای اسکار، درخشید. آرون اکهارت نیز پدر داغ‌دیده را به شیوه‌ای عاطفی و دل‌انگیز به تصویر کشید که یکی از بهترین آثار این بازیگر به شمار می‌رود. فیلم همچنین از همکاری مثبت ساندا اوه، تامی بلانچارد، دایان وست و مایلز تلر بهره‌مند است. تولید با هوشمندی تصمیم گرفت که خیلی روی منابع فنی بزرگ شرط‌بندی نکند و به داستان و عملکرد بازیگران فضای لازم برای درخشیدن را بدهد. با این حال، می‌خواهم نکته‌ای درباره فیلم‌برداری بگویم که کار خوبی انجام شده، با کادربندی مناسب، کنتراست کم، پالت رنگ‌های سرد یا پاستلی و ویرایش بسیار خوب که به فیلم ریتمی آرام داده است که به‌نظر کاملاً مناسب می‌آید. بدون جلوه‌های بصری و صوتی خیره‌کننده، همه چیز با ظرافت و سادگی ارائه شده است. دکور خانه این زوج شاید مهم‌ترین بخش باشد، با فضاهای بزرگ، خالی و تقریباً غیرشخصی که در واقع، آینه‌ای از یک خانواده‌ای است که دیگر وجود ندارد و یک زوج که روز به روز از هم دورتر می‌شوند.