فیلم Vice 2015

وایس (۲۰۱۵) — تریلری علمی‌تخیلی در شهر بزرگ با بروس ویلیس و توماس جین دربارهٔ انسان‌های مصنوعی در آینده‌ای نزدیک، یک مجتمع تفریحی بزرگ به نام «وایس» از انسان‌های مصنوعی استفاده می‌کند تا مشتریان بتوانند فانتزی‌های پست خود از جمله تجاوز، سرقت و قتل را به اجرا بگذارند. یک زن مصنوعی (با بازی امبیر چیلدرز) فرار می‌کند و در پی پناه به یک کلیسا در شهر...

وایس (۲۰۱۵) — تریلری علمی‌تخیلی در شهر بزرگ با بروس ویلیس و توماس جین دربارهٔ انسان‌های مصنوعی در آینده‌ای نزدیک، یک مجتمع تفریحی بزرگ به نام «وایس» از انسان‌های مصنوعی استفاده می‌کند تا مشتریان بتوانند فانتزی‌های پست خود از جمله تجاوز، سرقت و قتل را به اجرا بگذارند. یک زن مصنوعی (با بازی امبیر چیلدرز) فرار می‌کند و در پی پناه به یک کلیسا در شهر پناه می‌گیرد. بروس ویلیس نقش کارآفرین پشت این مجتمع را دارد، توماس جین نقش پلیسی ژولیده را بازی می‌کند که می‌خواهد او را از کار بیندازد و برایان گرینبرگ نقش مردی را دارد که در کلیسا زندگی می‌کند، اما او کشیش نیست. «وایس» ترکیبی از ایده‌های «وست‌ورلد» (۱۹۷۳) و «فیوچروِرلد» (۱۹۷۶) است و عناصری از «بلید رانر» (۱۹۸۲)، «روز موش‌گیر» (۱۹۹۳)، «سرباز یونیورسال» (۱۹۹۲) و «جزیره» (۲۰۰۵) را نیز در خود دارد. با اینکه بودجه‌اش تنها ده میلیون دلار بوده و نباید انتظار جلوه‌های بصری یک بلاک‌باستر را داشت، نسبت به فیلم‌های معمول شبکهٔ سایفای (که اغلب بودجه‌ای کمتر از سه میلیون دارند) از منظر تولید وضعیت بهتری نشان می‌دهد. تقریباً تمام فیلم در شب و در فضای شهری می‌گذرد و لحن نسبتاً متین فیلم را می‌پسندم. جین در نقش پلیس شهری خوب عمل می‌کند و ویلیس مثل همیشه نقشی قابل اعتماد بازی می‌کند؛ نقشی که به‌نظر می‌رسد می‌تواند بی‌دقت هم اجرا شود و باز هم تأثیرگذار باشد. امبیر چیلدرز تا حدی یادآور نسخه‌ای کم‌هزینه از مالین آکرمان و آلیشیا سیلورستون است، در حالی که خود در میانهٔ بیست سالگی است. بازی او قابل قبول است، اما اگر نقش را بازیگری در سطح اسکارلت جوهانسون یا آلیشیا سیلورستون در اوایل دوران کاری‌شان بر عهده داشت، فیلم قوی‌تر می‌بود. نقطه‌ضعف آزاردهندهٔ فیلم، نحوهٔ غیرواقعی نمایش ضعفِ تیراندازی نگهبانان مجتمع است؛ انگار که هرگز هدف را نمی‌زنند، در حالی که مأمور پلیس به‌ندرت خطا می‌کند. این کلیشه در بسیاری از فیلم‌ها دیده می‌شود، اما می‌توان آن را طوری اجرا کرد که واقع‌گرایانه‌تر به نظر برسد و باعث توهین به هوش مخاطب نشود — که در اینجا چنین اتفاقی نیفتاده است. خوشبختانه «وایس» در کنار هیجان‌های اکشن، دنبال عمق هم می‌گردد. برای مثال مسئلهٔ خودآگاهی ربات‌ها مطرح می‌شود — موضوعی که پیش‌تر در قالب شخصیت دیتا در «پیشتازان فضا: نسل بعدی» بررسی شده بود. همچنین بحثی پیرامون خشونت و سکس در رسانه‌ها مطرح می‌شود: آیا فیلم‌ها و بازی‌های ویدیویی صرفاً محلی برای تخلیهٔ امیال فاسدند یا باعث تشویق چنین رفتارهایی در دنیای واقعی می‌شوند؟ در پایان هم نقدی نیمه‌کاره به بنیادگرایی دینی و مفاهیم معنوی مطرح می‌شود. با اینکه در برخی جنبه‌ها به‌خاطر محدودیت بودجه ضعیف عمل می‌کند، لحن متین فیلم و نکات عمیق درون هیجان‌هایش را دوست داشتم و اجرای سرگرم‌کنندهٔ توماس جین از نقاط قوت است. مجموعاً کمی بهتر از «وست‌ورلد» (۱۹۷۳) است که صادقانه گفته شود شاهکار نبود. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه. فیلمبرداری در موبایل، آلاباما و میامی، فلوریدا انجام شده است. امتیاز: C+/B- (۵.۵/۱۰)