فیلم The Bourne Identity 2002

تعداد دفعاتی که «هویت بورن» را دیده‌ام از شمار گذشته، اما هنوز هم یک تریلر اکشن فوق‌العاده است. مت دیمون در نقش اصلی کاملاً مناسب است؛ به‌خصوص که آن زمان بیش‌تر به خاطر آثار درام شناخته می‌شد. در دنباله‌ها به‌طرز بدی با بعضی روابط و روایت‌ها برخورد شد — مثلاً تلویح اینکه بورن و نیکی (جولیا استایلز) در گذشته رابطه‌ای داشته‌اند در حالی که واضح...

تعداد دفعاتی که «هویت بورن» را دیده‌ام از شمار گذشته، اما هنوز هم یک تریلر اکشن فوق‌العاده است. مت دیمون در نقش اصلی کاملاً مناسب است؛ به‌خصوص که آن زمان بیش‌تر به خاطر آثار درام شناخته می‌شد. در دنباله‌ها به‌طرز بدی با بعضی روابط و روایت‌ها برخورد شد — مثلاً تلویح اینکه بورن و نیکی (جولیا استایلز) در گذشته رابطه‌ای داشته‌اند در حالی که واضح است او صرفاً یکی از عوامل عملیات مخفی بوده — اما فیلم اول همچنان قوی است. در هر صورت بعد از نزدیک به بیست سال هنوز تاثیرگذار است و من حتماً دوباره آن را خواهم دید. (4.0/5) «هویت بورن» ژانر جاسوسی را به سمت واقع‌گرایی سخت و خشن بازگرداند: مبارزات دست‌به‌دست سریع و واقعی، جاسوسی هوشمندانه و یک بازیگر اصلی درخشان. در اوایل دهه ۲۰۰۰، وقتی جیمز باند به ماجراهای اغراق‌شده و آثار دیگر اکشن به جلوه‌های غیرواقعی گرایش داشتند، داگ لیمان مت دیمون را از جنس آثار درام بیرون آورد و او را به قهرمانی اکشنِ زمینی و خشن تبدیل کرد. برخلاف باند یا مأموران فیلم‌های مشابه، بورن با مهارت و زیرکی با دستگاه‌های اطلاعاتی متقلبی که دنبال نابود کردنش بودند مقابله می‌کند. اکشن فیلم واقعی‌تر و بی‌رحم‌تر است؛ ضربه‌ها سخت‌تر فرود می‌آیند و لحظات تنش‌آور بیشتر حس می‌شوند. «هویت بورن» ژانر جاسوسی را بازتعریف کرد. خلاصه داستان: مردی (مت دیمون) از آب صید می‌شود؛ دو گلوله از بدنش بیرون آورده شده و وقتی بهوش می‌آید هیچ خاطره و هویتی ندارد و تنها دارایی‌اش شماره یک حساب بانکی در سوئیس است. ناجی‌اش با مهارت جراحی او را درمان می‌کند و همین شماره حساب کم‌کم سرنخی به او می‌دهد، اما سوالات بیشتری از پاسخ‌ها ایجاد می‌کند. او به سفارت آمریکا می‌رود که همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود و در فرار، با «ماری» (فرانکا پوتنته) آشنا می‌شود. آن‌ها باید از دست پلیس و آدم‌کش‌هایی که به دنبالشان هستند فرار کنند و معمای «تردستون» را کشف کنند. فیلمی مهیج از ابتدا تا انتها با صحنه‌های مبارزه کوتاه و حساب‌شده که واقعاً حس اضطراب و خطر را منتقل می‌کنند. داستان رابرت لادلام تا حد زیادی سالم مانده و بازی مت دیمون همراه با اجرای حساب‌شده و دوپهلو از برایان کاکس، اثری قوی ارائه می‌دهد. ۸۱/۱۰۰ اگر تا به حال ندیده‌اید، دیدن این فیلم را شدیداً توصیه می‌کنم؛ دنباله‌ها نیز به تدریج بهتر می‌شوند. این تجربه سینمایی را نباید از دست داد.