انیمیشن Marcel the Shell with Shoes On 2021

فیلم «مارسل، صدفی با کفش» شما را از منظر یک صدف حرف‌زن و بامحبت که با زدن کف پایش به عسل روی دیوارهای خانه می‌خزد، به یاد انسان بودن می‌اندازد. فیلم هم صحنه‌های خنده‌دار بلندبلندی دارد، هم غم‌انگیز به‌طرز دلخراش، و در مجموع خیلی مهربانانه و دلگرم‌کننده است. قلب بزرگ این فیلم توجه‌برانگیز است؛ خنده‌دار، فلسفی، تأییدکننده زندگی و لذت‌بخش به تماشا. اینکه فیلم با استاپ‌موشن...

فیلم «مارسل، صدفی با کفش» شما را از منظر یک صدف حرف‌زن و بامحبت که با زدن کف پایش به عسل روی دیوارهای خانه می‌خزد، به یاد انسان بودن می‌اندازد. فیلم هم صحنه‌های خنده‌دار بلندبلندی دارد، هم غم‌انگیز به‌طرز دلخراش، و در مجموع خیلی مهربانانه و دلگرم‌کننده است. قلب بزرگ این فیلم توجه‌برانگیز است؛ خنده‌دار، فلسفی، تأییدکننده زندگی و لذت‌بخش به تماشا. اینکه فیلم با استاپ‌موشن ساخته شده، آن را شگفت‌انگیزتر می‌کند. این فیلم مرا به یاد لحظات گرانبهایی انداخت که با پدربزرگ مرحومم داشتم. داستانی بسیار خلاقانه و تأثیرگذار که با طنزی کاملاً صادقانه همراه است و پیام‌های معنادار و ماندگاری درباره خانواده، دوستی، زندگی و عشق دارد. موضوعات پیچیده از منظر ساده و جذاب یک صدف کوچک بررسی می‌شوند. زمان‌بندی کوتاه و مؤثر فیلم بیننده را در تجربه‌ای تأمل‌برانگیز و در عین حال پرشور قرار می‌دهد. از فیلم‌های موردعلاقه من در سال است — حتماً از دستش ندهید! امتیاز: A- اگر این فیلم درون کودک شما را جلب نکند، دیگر چه چیزی جلب خواهد کرد؟ همه‌چیز درباره مارسل — صدفی با انگشتان پرتقالی و جذاب — است که حالا همراه «دین» و مادربزرگش «کانی» زندگی می‌کند. پیشینه‌ای داریم از زوجی که در آن خانه زندگی می‌کردند و پس از جدایی‌های پرتنش، اعضای خانواده صدف‌ها برای امنیت به کشوی جوراب پناه می‌بردند؛ تا اینکه یک بار محتویات کشو بیرون ریخته شد و مارسل تنها و در وضعیت کنونی‌اش ماند. هر شب او و مادربزرگش برنامه‌ای تماشا می‌کنند و به این فکر می‌افتند که شاید مجری برنامه بتواند بهشان کمک کند تا خانواده دوباره متحد شود. آنچه دنبال می‌شود یک درام کوچک و لذت‌بخش است با شخصیت‌های جذاب که مارسل — موجودی تیزهوش و سریع‌الذات — و دین تلاش می‌کنند وضعیت او را به موضوعی بین‌المللی تبدیل کنند. داستانی سرگرم‌کننده است که گرچه لمحه‌هایی از تراژدی دارد، حس اشتیاق، خانواده، تنهایی و در عین حال خوش‌بینی را برمی‌انگیزد؛ و همه‌چیز در فضایی می‌گذرد که مناسب گشت‌و‌گذار روی دیوارها بعد از زدن پای کوچک به عسل است. من واقعاً از آن لذت بردم. با تم‌های قوی درباره دوستی، خانواده و انجام کار درست، این فیلم پویانمایی شبه‌مستندِ تأثیرگذار و شیرین چیزهای زیادی برای دوست‌داشتن دارد. همه‌چیز در این فیلم دلپذیر است، از استاپ‌موشن ساده‌اش تا اجرای صدای فوق‌العاده جنی اسلیت و ایزابلا روسلینی. بر پایه مجموعه محبوب یوتیوب، داستان مارسل کوچک و زندگی روزمره او با مادربزرگش، نانا کانی، را روایت می‌کند. این دو در خانه‌ای در حومه شهر زندگی می‌کنند که پس از جدایی صاحب‌خانهٔ پیشین به‌عنوان یک آپارتمان کوتاه‌مدت اجاره داده می‌شود. وقتی فیلم‌ساز مستندی به نام دین خانه را اجاره می‌کند، با مارسل دوست می‌شود و می‌فهمد همهٔ اعضای خانوادهٔ صدفی مارسل دو سال پیش ناپدید شده‌اند. دین با دوربینش تصمیم می‌گیرد به دوست جدیدش کمک کند و مستندی از این جستجوی پرماجرا بسازد. داستان ساده و بیانش بنیادی است، اما کارگردان دنیایی سرشار از شادی ساخته است. مارسل تا حد ممکن بامزه و مثبت‌اندیش است: با یک توپ تنیس جابه‌جا می‌شود، با مالیدن عسل به پاهایش از دیوار بالا می‌رود، ناخن‌های پایش را به‌عنوان اسکی استفاده می‌کند و یک توپ پرز به‌عنوان حیوان خانگی دارد. همین جزئیات کوچک و خلاقانه‌اند که دلنشین‌اند، پس به ریزه‌کاری‌ها دقت کنید. صحنه‌هایی مثل تهوع مارسل هنگام سواری روی داشبورد ماشین هم جذاب‌اند؛ دیدن دنیا از چشم یک صدف چنان جاذبه‌ای دارد که به‌طور طبیعی قدردانی از اطراف خود را هم بیش‌تر می‌کند. اگرچه به‌نظر می‌رسد فیلم مناسب کودکان باشد، اما احتمالاً برای نوجوانان بالاتر به‌علاوه بزرگ‌ترها مناسب‌تر است؛ فیلمی بیشتر تأملی تا رنگارنگ یا پرهیجان، و لحظاتی دارد که صریحاً درباره سوگ، ترس و مرگ حرف می‌زنند. با کمک نانا کانی، مارسل شجاعت لازم برای پذیرفتن ریسک‌های ترسناک اما ضروری را به‌دست می‌آورد و در این مسیر اعتمادبه‌نفس زیادی کسب می‌کند. داستان همچنین درس به‌موقعی درباره دنیای رسانه‌های اجتماعی دارد: مارسل با واقعیتی روبه‌رو می‌شود که بسیاری از «هواداران» آنلاینش او را بهره‌برداری می‌کنند نه آنکه واقعاً به او کمک کنند. ده دقیقه اول نگران بودم که عجیب‌و‌غریب بودن فیلم زود تکراری شود، اما این‌طور نمی‌شود. فیلمنامه‌ای آگاهانه، لطیف و احساسی است که حتی پس از پایان، آدم دلش بیشتر می‌خواهد. دربارهٔ این پروژه نمی‌توانم نظر مثبتی کم بگویم؛ در آن هیچ لغزشی دیده نمی‌شود. به همین دلیل «مارسل، صدفی با کفش» یکی از فیلم‌های موردعلاقهٔ من در سال است.