فیلم R.M.N. 2022

پس از درگیری مختصری با یک همکار در یک کارخانهٔ فرآوری گوشت در آلمان، «ماتیاس» (مارین گریگوره) به روستای کوچک خود در رومانی بازمی‌گردد؛ جایی که همسرش «آنا» (ماکرینا بارلادئانو) چندان از دیدنش خوشحال نیست و در تلاش است پسر خردسال‌شان «رودی» (مارک ای. بلنیسی) را بزرگ کند. پسرک معلوم است از نوعی تروما رنج برده و دیگر حرف نمی‌زند. ماتیاس باید شغلی پیدا کند،...

پس از درگیری مختصری با یک همکار در یک کارخانهٔ فرآوری گوشت در آلمان، «ماتیاس» (مارین گریگوره) به روستای کوچک خود در رومانی بازمی‌گردد؛ جایی که همسرش «آنا» (ماکرینا بارلادئانو) چندان از دیدنش خوشحال نیست و در تلاش است پسر خردسال‌شان «رودی» (مارک ای. بلنیسی) را بزرگ کند. پسرک معلوم است از نوعی تروما رنج برده و دیگر حرف نمی‌زند. ماتیاس باید شغلی پیدا کند، اما نانواخانهٔ محلی که «چیلا» (جودیت اسلیت) اداره‌اش می‌کند پر از کارگر است، که بیشترشان مهاجرند و از جمله یک خانواده از نپال در میان‌شان حضور دارد. آنچه در ادامه رخ می‌دهد درامی تأثیرگذار است که سعی می‌کند تفاوت‌ها و کشمکش‌های درون‌خانوادگی این سه نفر را حل‌وفصل کند و هم‌زمان به تأثیر مهاجرت بر شهرها و روستاهای کوچک نگاه کند؛ جایی که فرصت‌های شغلی با درآمد کافی برای حفظ سطح معیشت مناسب به‌ندرت یافت می‌شود. فیلم به نوعی از بیگانه‌ستیزی می‌پردازد اما با نگاهی تا حدودی قابل دفاع و همدلانه، و نیز نقش نهادهای ظاهراً متمدن و دین‌مدار را بررسی می‌کند که شاید آن‌قدرها هم مطابق تصویر «مسیحی» مورد انتظار نباشند. این جامعه ذاتاً نژادپرست نیست، بلکه تا حدی نِیم‌بی‌گراست (نگران حفظ شرایط محلی) و اغلب دلایلی موجه برای نگرانی دارد. پایان‌بندی فیلم برای من چندان رضایت‌بخش نبود — ناقص و نه‌چندان قانع‌کننده — اما بازی بازیگران و گاهی نوشته‌های قدرتمند، تصویری صمیمی از تأثیر سیاست‌های کلان بر جوامع کوچک و سنتی ارائه می‌دهد.