فیلم In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale 2007

با در نظر گرفتن اینکه فیلم براساس یک بازی ویدئویی اکشن ساخته شده، نسبتاً سرگرم‌کننده است و آن‌قدر هم سزاوار نفرتی که به سویش روانه شده نیست. بازار سینما پر از فیلم‌های اقتباسی از بازی‌های ویدئویی است. جسارت می‌کنم بگویم تقریباً همه بازی‌های محبوب دست‌کم یک بار مسیر سینما را تجربه کرده‌اند، از «سوپر ماریو» تا «انگری بردز». من چندتایی از این اقتباس‌ها را دیده‌ام و...

با در نظر گرفتن اینکه فیلم براساس یک بازی ویدئویی اکشن ساخته شده، نسبتاً سرگرم‌کننده است و آن‌قدر هم سزاوار نفرتی که به سویش روانه شده نیست. بازار سینما پر از فیلم‌های اقتباسی از بازی‌های ویدئویی است. جسارت می‌کنم بگویم تقریباً همه بازی‌های محبوب دست‌کم یک بار مسیر سینما را تجربه کرده‌اند، از «سوپر ماریو» تا «انگری بردز». من چندتایی از این اقتباس‌ها را دیده‌ام و تاکنون فیلمی که واقعاً بتوانم بگویم از آن خوشم آمده، ندیده‌ام — یا حداقل همین‌الان چیزی یادم نمی‌آید. بازی Dungeon Siege را نمی‌شناسم، اما از آنچه در یک جستجوی سریع دیدم، به نظر می‌رسد بسیار شبیه دیگر بازی‌های شبه‌قرون‌وسطایی است: پادشاهان شرور، سیاه‌چال‌ها و جادوگران جزو این جهان‌اند. این‌ها فانتزی‌اند و قرار است تخیل و عطش عمل کسانی را تحریک کنند که هرگز شمشیر قرون‌وسطایی واقعی به دست نگرفته‌اند. فیلم که توسط اووه بول کارگردانی شده — کارگردانی که قبلاً با او آشنا نبودم و منابع چندان درخشانی از او ندیده‌ام (اما به‌همین‌خاطر پیش‌داوری نکنیم!) — نسبتاً приятен است و حول کشمکش بر سر قدرت در پادشاهی‌ای به نام Ehb می‌چرخد. از یک سو جادوگری شرور و خواهرزاده پادشاه فقید که می‌خواهد به جای او حکومت کند حضور دارند و از سوی دیگر یک کشاورز ساده که هدایت یک قیام نامحتمل را برعهده دارد. این موضوعات مسبوق به سابقه‌اند؛ فیلم‌های با تم قرون‌وسطایی همیشه این دست مسائل را واکاوی می‌کنند. اگرچه خلاقیت چندانی در فیلم به چشم نمی‌خورد، اما فیلم تا حدی خوب از کار درآمده و آن‌قدرها هم بد نیست که برخی گفته‌اند. در میان آثار تحسین‌شده نیز نمونه‌های بسیار ضعیف‌تری دیده می‌شود. بله، فیلم نیاز به کارگردانی مؤثرتر و حس حماسی بیشتری دارد، بسیاری از عناصر تکراری‌اند و شخصیت‌ها فقط طرح‌هایی کلی و بدون عمق واقعی‌اند. اما با توجه به اینکه فیلم بر پایه یک بازی ساخته شده، به‌نظرم تلاشی قابل قبول انجام شده است. بازیگران چند نام شناخته‌شده دارند. از نظر من بهترین و مسلط‌ترین اجرا را ری لوتا ارائه می‌دهد؛ او واقعاً تلاش می‌کند کیفیت کاری را که با مواد اولیه‌ای نه‌چندان قوی دارد بالاتر ببرد و هر بار که در صحنه حاضر می‌شود توجه‌مان را جلب می‌کند. از ران پرلمن و جان ریچز-دیویس هم خوشم آمد. جیسون استاتهام را دوست نداشتم؛ به نظر می‌رسد صرفاً برای دستمزد در فیلم حضور دارد و سایر بازیگران هم فرصت کمی برای عرضه خود دارند. از جنبه فنی، فیلم شایسته تحسین است: فیلم‌برداری عالی، انتخاب‌های تصویری مناسب و لوکیشن‌های خوب به چشم می‌آیند. موسیقی متن نیز به‌طور هماهنگ قطعه‌ای اوریجینال قابل قبول را با چند ترانه هارد راک — که بیشتر در تیتراژ شنیده می‌شوند — ترکیب می‌کند و تا مدتی در ذهن می‌ماند.