فیلم My Policeman 2022

فیلم My Policeman هیچ‌چیز ندارد: انرژی، غافه‌گیری، اجراهای خوب و داستانی جذاب. فیلمی توخالی، کسل‌کننده و به‌سرعت فراموش‌شدنی که هیچ حسن قابل‌توجهی ارائه نمی‌کند. هری استایلز در صحنه‌هایی که باید فیلم را بر دوش بکشد ضعف‌های بسیاری نشان می‌دهد و حتی لحظات دراماتیک را با دیالوگ‌هایی خنده‌دار تبدیل می‌کند. بازیگران مسن‌تر با تلاش برای هدایت فیلم به ساحلی امن، از تبدیل‌شدنش به فاجعه‌ای کامل جلوگیری...

فیلم My Policeman هیچ‌چیز ندارد: انرژی، غافه‌گیری، اجراهای خوب و داستانی جذاب. فیلمی توخالی، کسل‌کننده و به‌سرعت فراموش‌شدنی که هیچ حسن قابل‌توجهی ارائه نمی‌کند. هری استایلز در صحنه‌هایی که باید فیلم را بر دوش بکشد ضعف‌های بسیاری نشان می‌دهد و حتی لحظات دراماتیک را با دیالوگ‌هایی خنده‌دار تبدیل می‌کند. بازیگران مسن‌تر با تلاش برای هدایت فیلم به ساحلی امن، از تبدیل‌شدنش به فاجعه‌ای کامل جلوگیری می‌کنند. این نه‌ تنها بی‌شک بدترین فیلم جشنواره است، بلکه یافتن رقیبی مشابه در سال ۲۰۲۲ هم دشوار است. امتیاز: D- نسبت به دیدن این فیلم کمی نگران بودم. پس از شروع نه‌چندان موفق هری استایلز در Don’t Worry Darling، می‌ترسیدم که او فقط ظاهر شود، لبخند بزند و با نمایش اندکی از بدنش موضوع را تمام کند. اما به‌راستی این درام جذاب چیزهای بیشتری ارائه می‌دهد. دیوید داوسون در نقش پاتریک، سرپرست گالری هنر، مؤثر ظاهر می‌شود؛ مردی که پس از حادثه‌ای با دوچرخه، جذب پلیسی به نام تام (استایلز) می‌شود. تام که علاقه‌ای به هنر نشان می‌دهد با لباس کامل پاسبانی می‌پذیرد تا تصویرش کشیده شود. پاتریک مضطرب به او کمی اسکاتچ می‌دهد و بقیه ماجرا قابل تصور است. مسئله این است که بریتانیا در دهه ۱۹۵۰ هنوز تا حد زیادی همجنس‌گراستیز بود و رفتار آن‌ها دست‌کم باید پنهانی می‌ماند. هم‌زمان تام تلاش می‌کند خود را با رابطه و ازدواج با مِریون (اما کورین) وفق دهد، اما کم‌کم مِریون درمی‌یابد که تنها شاهزاده دایانا نبود که در ازدواجش سه نفر حضور داشته‌اند. پاتریک به‌نوعی لو می‌رود و با تباهی و زندانی شدن روبه‌رو می‌شود. این داستان تاریخی در قالبی نسبتاً کُند به زندگی امروزی پیوند داده شده: پاتریکِ اخیراً دچار سکته (اجرای قدرتمند اما کم‌گفت‌وگو از روپرت اورِت) با مِریونِ اکنون در وضعیت نمایشی (جینا مک‌کی) هم‌خانه می‌شود — و خواندن دفترچه‌های مرد ناتوان توسط مِریون، پایه روایت گذشته‌نگر را تشکیل می‌دهد — و این فضای کم‌رمق تا حدی خطر و تنش فیلم را از بین می‌برد و ریتم را به سمت رخوت می‌کشاند. استایلز هنوز بازیگری کاملاً توانا نیست. صحنه‌های بوسه‌اش اغلب دست‌پاچه‌ و ناخوشایند‌اند و نحوه بیانش تا حدی بریده‌بریده به‌نظر می‌رسد، گویا مربیان بیان روی او کار کرده‌اند، اما با این حال اجرای او در این فیلم تا حدی طبیعی جلوه می‌کند. او با بازیگر صحنه، داوسون، هم‌نشینی خوبی دارد و کورین مِریون فزایندهٔ ناامید را خوب از آب درمی‌آورد — همه در مجموع متنی را ارائه می‌دهند که کافی‌ست برای قرار دادن صحنه. ساخت فیلم شیک است و موسیقی دلپذیرِ استیون پرایس جلوه‌ای افزوده می‌بخشد؛ همه این‌ها داستانی عاشقانه بهتر از انتظاری معمول ارائه می‌دهد که به اندازه کافی آگاه‌گرانه به مشکلات مردان همجنس‌گرا در سال ۱۹۵۷ می‌پردازد. شرکت کردن استایلز در این فیلم احتمالاً موجب افزایش آگاهی دربارهٔ فرهنگ آزار و پیگردی می‌شود که آن‌زمان وجود داشت و هنوز هم در بسیاری از کشورها ادامه دارد — و به‌خاطر همین نقش او نیز باید تحسین شود. فیلمی محکم است، نه عالی، اما قطعاً ارزش تماشا دارد.