فیلم Empire of Light 2022

«Empire of Light» بهترین عملکردش را به‌عنوان یک نامهٔ عاشقانه به هنر سینما و تجربهٔ تماشاخانه نشان می‌دهد. بازی‌ها درخشان و دیدنی‌اند؛ موسیقی متن هم از نظر فنی نقطهٔ اوج اثر است و شنیدنش بارِ احساسی قابل‌توجهی دارد. اما از نظر روایت چندان فراگیر و عمیق نیست، به‌خصوص که فیلمنامهٔ نخستِ سَم مندس در پرداخت مهم‌ترین تم‌ها کم‌عمق به‌نظر می‌رسد. این فیلم ادای احترامی زیبا...

«Empire of Light» بهترین عملکردش را به‌عنوان یک نامهٔ عاشقانه به هنر سینما و تجربهٔ تماشاخانه نشان می‌دهد. بازی‌ها درخشان و دیدنی‌اند؛ موسیقی متن هم از نظر فنی نقطهٔ اوج اثر است و شنیدنش بارِ احساسی قابل‌توجهی دارد. اما از نظر روایت چندان فراگیر و عمیق نیست، به‌خصوص که فیلمنامهٔ نخستِ سَم مندس در پرداخت مهم‌ترین تم‌ها کم‌عمق به‌نظر می‌رسد. این فیلم ادای احترامی زیبا به جادوی سینماست که سینمادوستان از آن لذت خواهند برد، اما برای بینندگانی که علاقهٔ کمتری به هنر هفتم دارند شاید دشوار باشد که واقعاً با آن همدلی کنند. هیلاری (با بازی اولیویا کولمن) مسئول شیفت در یک سینمای قدیمی و بزرگ است و روزمرگی را تقریباً بی‌رمق می‌گذراند. وقتی استفن جوان (با اجرای قوی و جذاب مایکل وارد) وارد می‌شود، او را به گشت‌وگذار در ساختمان می‌برد و آن‌ها به بخش‌های بالایی و از کار افتادهٔ سینما می‌رسند؛ جایی که یک کبوتر زخمی پیدا می‌کنند و بعدها رابطهٔ پنهانی کوتاهی بینشان شکل می‌گیرد. ماجرا پیچیده‌تر می‌شود چون هیلاری رابطهٔ دیگری هم با رئیسش، الیس (کالین فِرث)، دارد و پنهان‌کاری در میان جمع کوچک آن‌ها آسان نیست. اوضاع وقتی بحرانی می‌شود که گروهی فاشیست در امتداد ساحل حمله‌ور می‌شوند و استفن از پشت درهای قفل‌شده دیده می‌شود؛ خیلی زود او در بیمارستان بستری می‌شود و هرکس مجبور می‌شود روابط و اولویت‌هایش را بازبینی کند — در این نقطه هیلاری کمی از مدار معمول زندگی‌اش خارج می‌شود. سال‌ها کینه و سرخوردگی، همراه با کمی مشروب، هم‌زمان با اینکه دوست جوانش دربارهٔ آینده‌اش به نتیجه می‌رسد، به سطح می‌آیند. توبی جونز در نقش پروژکسیون‌چی (نورمن) بسیار خوب عمل می‌کند؛ حضور او شدت درام شخصی را با نگاهی نوستالژیک به شیوه‌های قدیمیِ پخش فیلم (از قبیل سینک کردن فیلم‌ها با چند دستگاه پروژکتور، نقطه‌های علامت و حلقه‌های فیلم) تعدیل می‌کند و در صحنه‌هایی نمایش می‌دهد. موضوعاتی مثل نژادپرستی، بردباری، تبعیض سنی و جهل همیشه نزدیک سطح داستانند و در مجموع فیلمی است با ظرافتِ دراماتیک که از سینما — خودِ بستری برای جنبه‌های گوناگون رفتار و زندگی انسانی — استفاده می‌کند تا مشاهداتی کوتاه دربارهٔ دو زندگی متقاطع ارائه دهد. تا حدی احساساتی است — و آن احساس برای من بیشتر نوستالژیِ روزگار قدیم سینما بود — اما در کل نگاهی پیچیده و اندیشیده به زندگی در بریتانیای پیش از تاثیر گستردهٔ دوران خانم تاچر ارائه می‌دهد. امتیاز: B-