فیلم St. Vincent 2014

تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهادش می‌کنم. هر فیلمی که باعث شود چشمم پرِ اشک شود برایم بی‌درنگ برنده است. همیشه می‌خواستم بیل موری را در نقش یک پیر بداخلاق ببینم؛ این فیلم کمی بیشتر شبیه About a Boy است تا Up!، اما میان‌راه خوبی بین آن دو به‌وجود آورده. دیدنِ کودکی که از کسی درسِ زندگی می‌گیرد نوعی پاکی و گرما به همراه...

تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهادش می‌کنم. هر فیلمی که باعث شود چشمم پرِ اشک شود برایم بی‌درنگ برنده است. همیشه می‌خواستم بیل موری را در نقش یک پیر بداخلاق ببینم؛ این فیلم کمی بیشتر شبیه About a Boy است تا Up!، اما میان‌راه خوبی بین آن دو به‌وجود آورده. دیدنِ کودکی که از کسی درسِ زندگی می‌گیرد نوعی پاکی و گرما به همراه دارد—چیزی که کمتر دیده‌ام و خودم هم دوست دارم تجربه‌اش کنم. جالب است که داستانِ بلوغی ببینیم که حولِ رومانس نیست؛ نشان می‌دهد می‌شود بدون تمرکزِ صرف بر مسائل جنسی رشد کرد—مثل یک آزمون معکوسِ بِکدل. این فیلم کاملاً ارزش دیدن دارد و به‌خوبی پیامش را منتقل می‌کند: ظاهراً زمخت اما دروناً نیک‌خواه. سال‌ها پیش این فیلم را دیده بودم و اخیراً که دوباره دیدم، تعجب کردم که ملیسا مک‌کارتی در آن حضور دارد؛ لابد آن زمان با توانایی‌های مخصوصِ کمدی او آشنا نبودم وگرنه یادم می‌ماند. این یکی از فیلم‌های آرامِ موردعلاقه‌ام است که در نهایت حسِ خوبی می‌دهد—از آن دست فیلم‌ها که در پایان جمع زیادی قدرِ یک نفر را می‌دانند، مثل نقش آلن کینگ در Memories of Me (در مراسم ختمش!) یا نقش به‌مراتب نامطبوعِ آل پاچینو در Scent of a Woman. فکر می‌کنم شخصیت وین در دستِ بسیاری از بازیگران کمتر دوست‌داشتنی می‌شد. از زمانِ Saturday Night Live از مسیرِ بازیگری بیل موری خوشایندانه شگفت‌زده‌ام؛ او بخش‌هایی از خودش را در اغلب نقش‌ها وارد می‌کند و در حرکاتِ ظریف، لحنِ صدا و مکث‌های مؤثر مهارت دارد. او مرا به یاد مارک رایلند می‌اندازد که بازیگری را آسان نشان می‌دهد. من تقریباً مطمئنم که موری صحنهٔ پایانی هنگام تیتراژ—جایی که به گیاهی آب می‌دهد و به بقیهٔ حیاطش می‌پردازد—را کاملاً بداهه اجرا کرده است. دوست دارم که فیلم به حملات سطحی و ارزان علیه شخصیت‌ها متوسل نمی‌شود. حتی پدر خیانت‌کار و در آستانهٔ طلاق هم قبل از پایان نقدی مثبت‌تر می‌گیرد. چهار بازیگر اصلی بسیار خوب‌اند و دو بازیگر کودکِ نقشِ الیور و قلدر هم عالی عمل کرده‌اند. نکتهٔ جالب اینکه در یک سایت نقد و بررسی دیدم این تنها فیلمی است که امتیاز منتقدان و تماشاگران دقیقاً یکی است: ۷۸؛ به نظرم این عدد هم منطقی است. و راجع به تیتراژ هم باید سعی کنم کمتر اخم کنم وقتی نامِ واینستاین‌ها را می‌بینم.