فیلم The Spy Who Dumped Me 2018

چیز جدیدی نیست اما همچنان لذت‌بخش. قطعا فیلمِ عالی‌ای نیست، اما خیلی بیشتر از انتظارم خوشم آمد. امتیاز نهایی: 2.5 از 5 — کاملاً مطابق سلیقه من نبود، اما قطعاً می‌فهمم چرا طرفدار دارد. شاید من بیشتر از اغلب مردم از این فیلم لذت بردم. معمولاً از فیلم‌های جاسوسی یا اکشن پرهیز می‌کنم، مگر اینکه جنبه‌ای طنزآمیز داشته باشند؛ این فیلم چنین جنبه‌ای دارد. اما مثل بسیاری از...

چیز جدیدی نیست اما همچنان لذت‌بخش. قطعا فیلمِ عالی‌ای نیست، اما خیلی بیشتر از انتظارم خوشم آمد. امتیاز نهایی: 2.5 از 5 — کاملاً مطابق سلیقه من نبود، اما قطعاً می‌فهمم چرا طرفدار دارد. شاید من بیشتر از اغلب مردم از این فیلم لذت بردم. معمولاً از فیلم‌های جاسوسی یا اکشن پرهیز می‌کنم، مگر اینکه جنبه‌ای طنزآمیز داشته باشند؛ این فیلم چنین جنبه‌ای دارد. اما مثل بسیاری از اکشن‌های جدی این روزها، آمار کشته‌ها بالا است تا حدی که گاهی حالتی کارتون‌وار به خود می‌گیرد، انگار مرده‌ها قرار است دوباره بلند شوند و یک سندان یا میلهٔ دینامیت بیاورند تا کاراکترِ سومی را از پا درآورند (صبر کنید — چند شخصیت واقعاً همین کار را انجام می‌دهند؟). دو شخصیت اصلی شیمی فوق‌العاده‌ای با هم دارند و به‌خوبی همدیگر را کامل می‌کنند. اگر اول توضیحات را خوانده بودم، حدس می‌زدم کیت مک‌کینون نقشِ کسی را بازی کند که رها شده، اما او در نقشِ مورگانِ بی‌باک فوق‌العاده است؛ پس انتخاب درست بوده. تا حدی این فیلم یک بازنمایی بازیگوشانه از آن فیلم‌های جاسوسی جدیِ «به هیچ‌کس اعتماد نکن» هم هست. این‌هم جنبهٔ رمانتیک-کمدی هم دارد، هرچند نوعی غیرمعمول آن. در داستان چند جای خالی وجود دارد، مثلاً مورگان درست بعد از له‌کردن گوشیِ هر دوی‌شان در فرودگاه، دوباره از یک تلفن همراه استفاده می‌کند؛ اما گاهی باید گذاشت اثر هنری بر تو جاری شود، همان‌طور که نیک در فیلم «The Big Chill» می‌گوید: «فکر می‌کنم آن مرد کلاهدار کار بدی کرده است.» و نه، باورپذیر نیست که این دو زن فورا غریزهٔ چنین هرج‌ومرج و کشتاری پیدا کنند، اما اگر جزئیاتی مثل این باعث نشود از فیلم لذت ببرید، شاید بد نباشد چند تا از بامزه‌ترین دوستان‌تان را جمع کنید، یک بستهٔ دوازده‌تایی بخرید و با هم تماشا کنید.