فیلم Cutthroat Island 1995

این فیلم آن‌قدرها که بدنام شده نیست، اما واضح است که هم بازی‌های اصلی و هم کارگردان در انتخاب‌ها اشتباه داشته‌اند (وقتی رنی هارلین را می‌آوردی، معلوم بود که گزینه‌ای مثل جینا دیویس هم همراهش خواهد بود). دیویس تمام تلاشش را می‌کند و بهترین بازی‌اش را ارائه می‌دهد، اما به‌راستی این سبک برای او مناسب نیست؛ متیو موداین هم برای نقش‌های اکشنِ بلاک‌باستر مناسب به...

این فیلم آن‌قدرها که بدنام شده نیست، اما واضح است که هم بازی‌های اصلی و هم کارگردان در انتخاب‌ها اشتباه داشته‌اند (وقتی رنی هارلین را می‌آوردی، معلوم بود که گزینه‌ای مثل جینا دیویس هم همراهش خواهد بود). دیویس تمام تلاشش را می‌کند و بهترین بازی‌اش را ارائه می‌دهد، اما به‌راستی این سبک برای او مناسب نیست؛ متیو موداین هم برای نقش‌های اکشنِ بلاک‌باستر مناسب به نظر نمی‌رسد. چند صحنهِٔ بزرگِ هارلین خوب از آب درآمده‌اند، اما او بیش از حد به همسرش بها داده است. این روش در یک درام خانوادگی یا فیلمی شبیه آثار رُسِلینی ممکن است کار کند، اما در اینجا چندان خوب جواب نمی‌دهد—با این حال من تا آخر عمر دیویس را دوست خواهم داشت. نکتهٔ جالب اینکه این فیلم مورد علاقهٔ پسر سیزده‌سالهٔ من است. کنجکاوم اگر فیلم شکست نمی‌خورد، دنباله‌ای ساخته می‌شد چون پایان فیلم تا حدی باز است. اگر آرام بنشینید و از ماجرا لذت ببرید، این فیلم می‌تواند یک لذت گناه‌آلود باشد. قطعاً ارزش یک بار تماشا را دارد اگر فیلم‌های پاپ‌کورنی دوست دارید یا بچه دارید. از دو قسمت اول «دزدان دریایی کارائیب» لذت‌بخش‌تر نیست، اما از دنباله‌های بعدی آنها بهتر است. خلاصهٔ داستان: در سال 1668 یک کاپیتان زن دزدان دریایی (جینا دیویس) برده‌ای دانش‌آموخته (متیو موداین) را می‌خرد تا نقشهٔ گنج نوشته‌شده به زبان لاتین را بخواند و به او و خدمه‌اش کمک کند گنج گران‌بها را در جزیرهٔ «کات‌تروت» پیدا کنند. فرانک لنگلا نقش عموی شرورش را بازی می‌کند که او هم به دنبال گنج است. فیلم برگرفته از روحیهٔ ماجراجویی‌هایی مانند «خزندگان صندوقچهٔ گمشده» است و حتی میمون بانمکی هم به‌عنوان شخصیت فرعی دارد. مکان‌ها و بعضی صحنه‌ها چشم‌نوازند و کلیهٔ کلیشه‌های دزدان دریایی را می‌توان در آن دید، اما آن جادوی سینمایی که در آثار برتر ماجراجویی هست، اینجا کم‌تر حس می‌شود. یکی از مشکلات این است که فیلم خیلی تلاش می‌کند قهرمانانه و بزرگ‌منش جلوه کند و به همین دلیل صحنه‌های اکشن اغراق‌شده از آب در آمده‌اند—مثلاً فرار از پورت رویال با پی‌درپی انفجارها و اتفاقات ناجور که همراه با موسیقی بلند و از حد قهرمان‌سازی گذشته است. به‌عبارتی، فیلم زیاد به سلیقهٔ کودکان چشم دوخته و اعتمادبه‌نفس لازم برای لحن جدی‌تر و بزرگ‌سالانه‌تر را ندارد. بازی‌ها در مجموع قابل قبول‌اند: لنگلا در نقش رقیب شرور می‌درخشد و موداین به شکلی غافلگیرکننده از یک یاغی به قهرمان تبدیل می‌شود. منتقدان از اجرای دیویس گله دارند و می‌گویند نقش از دستِ او خارج است و قانع‌کننده نیست، اما او همسر کارگردان بود و تا حد زیادی با انرژی به جلو آمده است. شاید در آن زمان (سال 1994) کسی بهتر از او مناسب نقش نبود—نام‌هایی مثل جولیا رابرتز یا ساندرا بولاک به ذهن می‌رسد، اما دیویس چهره و لبخندی دارد که تفاوت ایجاد می‌کند. از نظر تولید، فیلم پرخرج و مفصل است: دو کشتی عظیم برای فیلم ساخته شده‌اند که واقعاً چشمگیرند، لباس‌ها، دکورها، آتش‌بازی‌ها و لوکیشن‌های خارجی (مالتا و تایلند که نقش جامائیکای 1668 را بازی می‌کنند) همه با کیفیتند. تدوین صدا و جلوه‌های بصری هیجان‌انگیزند و موسیقی جان دبنی فیلم را پرانرژی کرده است. در عین حال، مشکلات مالی و بازاریابیِ استودیو (که پیش از اکران دچار ورشکستگی شده بود) به فیلم کمک نکرد تا سرمایهٔ خود را بازگرداند. مشکلات اصلی فیلم فیلمنامهٔ ناموزون و سه اشتباه بزرگ در انتخاب بازیگران نقش‌های اصلی است. دیویس با شهامت به نقش حمله می‌کند اما هرگز کاملاً قانع‌کننده نمی‌شود و گاهی شبیه کاریکاتور به نظر می‌رسد؛ موداین هم با سبک بازی کم‌هیجان و بدون شیمی کافی با دیویس نمی‌تواند پیوند لازم را بسازد. لنگلا هم در این نقش شرور، آن تهدید لازم را نمی‌آفریند و برخی تلاش‌هایش برای بدذات بودن بیشتر به نمایش‌های نمایشی شباهت دارد. برای عاشقان اکشن، فیلم چیزهای زیادی دارد: تعقیب و گریز با ارابه، نبردهای شمشیری، درگیری‌های دریایی انفجاری، لحظات خطرناک، بدن‌هایی که از بلندی به پایین می‌افتند و حتی یک میمون کمدی که از آن یکی از بهترین اجراها بیرون آمده است. اگر این فیلم در دهه بعدی اکران می‌شد شاید بهتر درک می‌شد—امروز فیلم‌های پاپ‌کورنی این‌چنینی شانس بیشتری پیدا می‌کنند. اگر معیار شما سرگرمی سریع و هیجانِ بی‌وقفه است تا شخصیت‌پردازی عمیق، «جزیره آدم‌کش» قطعاً در این زمینه پیروز است. نکات فنی: مدت زمان حدود 2 ساعت و 3 دقیقه است و بخش‌هایی آن در فورت ریکاسولی، کالکارا (مالتا)، تایلند (برای بخش‌های جزیره) و استودیویی در انگلستان فیلم‌برداری شده است. در مجموع: فیلمی پرنقص اما خوش‌ساخت از لحاظ بصری و مناسب برای کسانی که دنبال سرگرمیِ پاپ‌کورنی هستند. برای طرفداران فیلم‌های دزدان دریایی چیزهای لذت‌بخشی برای چشیدن دارد؛ اگر بتوانید از کاستی‌های داستانی و بازی‌های گاهی ناهماهنگ چشم‌پوشی کنید، تجربهٔ لذت‌بخشی خواهد بود. برخی نقدها نمرهٔ C داده‌اند و یک نظر آن را 7 از 10 ارزیابی کرده است.