فیلم Sahara 2005

تماشای قابل‌قبولی است؛ شاید دوباره ببینمش، اما توصیه‌اش نمی‌کنم مگر اینکه چیزی برای دیدن نداشته باشید یا طرفدار فیلم‌های اکشن با مایه‌های باستان‌شناسی باشید. این فیلم تلاشی عجیب برای ساخت نسخه‌ای به‌روز از ایندیانا جونز است — یا دست‌کم، با توجه به اینکه داستان در آفریقا می‌گذرد، شبیه نسخه‌ای از الکس کواترماین با مَتیو مک‌کانهی است، از همه‌جا مانده. من مک‌کانهی یا استیو زان را بازیگرهایی...

تماشای قابل‌قبولی است؛ شاید دوباره ببینمش، اما توصیه‌اش نمی‌کنم مگر اینکه چیزی برای دیدن نداشته باشید یا طرفدار فیلم‌های اکشن با مایه‌های باستان‌شناسی باشید. این فیلم تلاشی عجیب برای ساخت نسخه‌ای به‌روز از ایندیانا جونز است — یا دست‌کم، با توجه به اینکه داستان در آفریقا می‌گذرد، شبیه نسخه‌ای از الکس کواترماین با مَتیو مک‌کانهی است، از همه‌جا مانده. من مک‌کانهی یا استیو زان را بازیگرهایی بزرگ در ژانر اکشن نمی‌دانم، اما تعجب‌آور است که آن‌ها تا حدی از پس نقش‌هایشان برمی‌آیند، هرچند که همیشه قابل‌باور نیست. رِین ویلسون و پنه‌لوپه کروز هم در جریان ماجرا وارد می‌شوند — اگر این نکته کمکی کند. ایده‌ی کلی کمی جالب است: آن‌ها دنبال یک کشتی متعلق به کنفدراسیون ایالات متحده در آفریقا می‌گردند. چون این موضوع به‌تنهایی کافی نیست، پنه‌لوپه کروز نقش پزشکی را دارد که تلاش می‌کند مانع شیوع طاعونی شود که از یک کشور جنگ‌زده می‌آید. همه‌چیز به‌طرزی غیرمحتمل رخ می‌دهد؛ انگار در دنیایی بسیار واقع‌گرایانه اتفاقات خیلی بعید می‌افتند، نه در دنیای ساختگی‌ای که میزبان داستانی شگفت‌انگیز باشد. فیلم پر است از مصونیت‌های داستانی، با وجود هرچه زیرکی شخصیت‌ها. دیدنش مشکلی ندارد، اما احتمالاً جایگزین بهتری برای تماشا پیدا خواهید کرد. واژه‌هایی مثل «اثر ادبی» و «کلایو کاسلر» واقعاً نباید در یک جمله کنار هم قرار بگیرند. راحت باشید—من واقعاً کلایو کاسلر را دوست دارم. در حقیقت او را در ردیفِ نویسندگانی مثل ال‌مور لئونارد و لوییس لامور می‌دانم و آن‌ها را هم‌رده دوما و آرتور کانن دویل قرار می‌دهم. همه‌شان داستان‌های عامه‌پسند می‌نویسند: ماجراجویی، جنایت، معما، ترس و غیره؛ همه زیر عنوان «پالپ» قرار می‌گیرند و من باید اعتراف کنم که بی‌اغماض این آثار را می‌بلعم. و نیازی هم نیست برای حفظ ظاهر، آن‌ها را «ادبی» بنامیم. من مدارک دانشگاهی‌ام را دارم، توان فکری لازم را دارم و کتابخانه‌ای پر از آثار کلاسیک و متون سنگین تاریخ و فلسفه دارم؛ پس می‌توانم صادقانه نویسندگانی مثل کریس کلرمونت، مارو ولفمن و تیموتی زِین را در کنار هم نشان دهم و لزوماً نیازی نداشته باشم آثار کاسلر را «ادبیات» بنامم. اما حتماً آن‌ها را «ماجراجویی» خواهم نامید، «سرگرم‌کننده» می‌نامم و همین برای هر نویسنده یا فیلم‌سازی باید مهم‌ترین چیز باشد: سرگرم‌کننده بودن. لازم نیست فیلم دقیقاً مطابق کتاب باشد. «جکی براون» خیلی با «رام پانچ» متفاوت بود و هر دو دیدنی و خواندنی بودند. پس «ساهارا» شبیه رمانش نیست. این فیلم یک اکشن-ماجراجویی-کمدی است. یعنی همه‌چیزی است که آثار پالپ باید باشند و همه‌چیزی است که فیلم‌ها باید باشند... در واقع این نمونه‌ای از فیلم است که منتقدان در طلایی‌ترین دوران هالیوود عاشقش می‌شدند.