فیلم Beauty and the Beast 2014

به نظر می‌رسد طی چند سال اخیر نمایش‌های بزرگ و صحنه‌ایِ قصه‌های کلاسیکِ پریان در گیشه مد شده‌اند. یکی از تازه‌ترین نمونه‌ها نسخهٔ فرانسویِ فیلمی است بر پایهٔ قصهٔ مشهور Jeanne‑Marie Leprince de Beaumont: La Belle et la Bête — «دیو و دلبر» به کارگردانی کریستف گانس. این بازسازی که از لحاظ بصری بسیار پرزرق‌وبرق و دقیق ساخته شده، با بازی‌های مطرحی چون ونسنت کسل...

به نظر می‌رسد طی چند سال اخیر نمایش‌های بزرگ و صحنه‌ایِ قصه‌های کلاسیکِ پریان در گیشه مد شده‌اند. یکی از تازه‌ترین نمونه‌ها نسخهٔ فرانسویِ فیلمی است بر پایهٔ قصهٔ مشهور Jeanne‑Marie Leprince de Beaumont: La Belle et la Bête — «دیو و دلبر» به کارگردانی کریستف گانس. این بازسازی که از لحاظ بصری بسیار پرزرق‌وبرق و دقیق ساخته شده، با بازی‌های مطرحی چون ونسنت کسل و لئا سیدو همراه است؛ تصویری غنی و طراحی صحنهٔ چشمگیر دارد، اما در نهایت از نظر دراماتیک و احساسی نتوانسته چیز تازه‌ای به این روایتِ آشنا اضافه کند. خلاصهٔ داستان: یک تاجر فرانسوی که دارایی‌اش را در دریا از دست داده، همراه خانوادهٔ شش‌نفره‌اش به کلبه‌ای در دهکده نقل‌مکان می‌کند. تنها دختر خانواده، بل (Belle)، نسبت به این وضعیت خوش‌باور و مثبت است. وقتی پدر در حین بازگشت از دریا به قصرِ مرموزی می‌رسد و گلی را از باغ آن‌جا برمی‌دارد، گرفتار دیوی می‌شود که آن گل یادآور همسرِ مردهٔ اوست. برای رهایی خانواده، بل جای پدر را می‌گیرد و به قصر می‌رود تا خدمتکارِ دیو شود. به مرور رابطه‌ای پیچیده و تدریجی میان بل و دیو شکل می‌گیرد و رازِ گذشتهٔ دیو و امکان رستگاری او محور داستان می‌شود. در سکانس پایانی نیز توطئهٔ برادرِ خودخواه بل علیه دیو، تعلیق و درگیری‌های تازه‌ای ایجاد می‌کند. نکات مثبت: گانس در اجرا و طراحی تصویری بسیار جسور و دقیق عمل کرده است؛ فضاپردازی، لباس‌ها، نورپردازی و جلوه‌های بصری جلوه‌ای رؤیایی و جادویی به فیلم بخشیده‌اند. اینکه سینمای فرانسوی با بودجه‌های محدودتر نسبت به هالیوود چنین تصویری را عرضه کرده، قابل توجه است. بازی ونسنت کسل به‌عنوان دیوی زخمی و دردمند قابل قبول است و لئا سیدو نیز در نقش بل، نوعی جسارت و حضور ظریف را ارائه می‌دهد. فیلم لحنِ جدی‌تری نسبت به نسخه‌های معمولِ کودکانه دارد و می‌کوشد مخاطب بزرگسال را هم جذب کند. نکات منفی: با وجود همهٔ آراستگیِ بصری، فیلم در شکل‌دادن به پیوند عاطفی قوی میان دو شخصیت اصلی ناکام می‌ماند. گفتگوها و ضیافت‌های مشترکِ بل و دیو گاه خشک و بی‌دست‌آموز به نظر می‌رسند و شیمی ملموسی که قرار است پایهٔ تحولِ احساسیِ روایت باشد، به‌درستی شکل نمی‌گیرد. همچنین در پردهٔ پایانی، هنگامی که توطئهٔ برادر بل و تعقیب‌و‌گریزهای انتقام‌جویانه وارد می‌شود، فیلم تا حدودی به یک ملودرام تاریخیِ انتقام‌جویانه تبدیل می‌شود و تمرکز اصلی روی رابطهٔ عاشقانه کمرنگ می‌گردد. یکی دیگر از نکاتی که برای برخی تماشاگران ناامیدکننده است، چهرهٔ نسبتاً «ملایم» و پشمالوی دیو است—نه تصویری کاملاً وحشی و لغزان که برخی انتظار دارند. جمع‌بندی: نسخهٔ فرانسویِ گانس فیلمی خوش‌آب‌ورنگ و خوش‌ساخت است؛ نمایشی بصری چشمگیر با بازی‌های درخشانِ منفرد، اما از نظر دراماتیک و احساسی نتوانسته به یک بازخوانی عمیق و متمایز از این افسانهٔ کلاسیک بدل شود. اگر دنبال یک تجربهٔ تصویریِ زیبا و جدی‌تر از روایتِ آشنای «دیو و دلبر» هستید و انتظار ندارید همان جلوه‌های موزیکال و کودکانهٔ دیزنی را ببینید، این فیلم گزینه‌ای دیدنی است—فیلمی خوب، اما نه لزوماً عالی.