فیلم Philomena 2013

با اطمینان می‌گویم داستان فیلم بی‌تردید فوق‌العاده است و دنبال کردن آن تا پایان هیجان‌انگیز و پرشور بود، اما حس دراماتیک و عاطفیِ مادر برایم ملموس نبود. آن‌طور که باید از دست‌دادنِ پسرش را احساس کند، احساس نشد و عواطف پراکنده و آمیخته بودند؛ می‌شد حس فقدان را بهتر و دقیق‌تر منتقل کرد. فلش‌بک یا بازگشت‌های روایی قوی‌ای که زندگی مادر با پسرش را نشان دهد...

با اطمینان می‌گویم داستان فیلم بی‌تردید فوق‌العاده است و دنبال کردن آن تا پایان هیجان‌انگیز و پرشور بود، اما حس دراماتیک و عاطفیِ مادر برایم ملموس نبود. آن‌طور که باید از دست‌دادنِ پسرش را احساس کند، احساس نشد و عواطف پراکنده و آمیخته بودند؛ می‌شد حس فقدان را بهتر و دقیق‌تر منتقل کرد. فلش‌بک یا بازگشت‌های روایی قوی‌ای که زندگی مادر با پسرش را نشان دهد وجود نداشت و این بخش اثربخشی لازم را نداشت. همچنین لحظات خنده‌دار و شوخی‌هایی که تا پایان فیلم ادامه یافت، تا حدی فضای دراماتیک داستان را تضعیف کرد. به نظرم احساسات واقعی مادر و پسر — پسری که گم شده و هرگز مادر واقعی‌اش را ندیده — سزاوار نمایش عاطفی‌تر و محترمانه‌تری بود. جودی دنچ دلیلِ تماشای این فیلم برای من بود. بازی او در کنار هم آوردن احساسات گوناگون فوق‌العاده بود؛ گاهی می‌خندید، گاهی گریه می‌کرد و گاهی می‌بخشید. او واقعاً داستان را باورپذیر کرد.