انیمیشن Strange World 2022

آخرین پانزده دقیقه یا کمی بیشتر تا حدودی فیلم را نجات می‌دهد، اما در مجموع داستانی عجیب و پراکنده است که انگار از ترکیب «جزیره در بالای جهان» (1974)، بخش‌هایی از «سفر به مرکز زمین» (1959) و «دنیای گمشده» (1960) ساخته شده باشد. ابتدا با کاشف افسانه‌ای «یاگر کلید» روبه‌رو می‌شویم که مصمم است راهی از میان قله‌های احاطه‌کنندهٔ جامعه‌شان پیدا کند. مانند بسیاری از...

آخرین پانزده دقیقه یا کمی بیشتر تا حدودی فیلم را نجات می‌دهد، اما در مجموع داستانی عجیب و پراکنده است که انگار از ترکیب «جزیره در بالای جهان» (1974)، بخش‌هایی از «سفر به مرکز زمین» (1959) و «دنیای گمشده» (1960) ساخته شده باشد. ابتدا با کاشف افسانه‌ای «یاگر کلید» روبه‌رو می‌شویم که مصمم است راهی از میان قله‌های احاطه‌کنندهٔ جامعه‌شان پیدا کند. مانند بسیاری از پدرها، پسر بی‌تمایلش را با خود می‌کشاند و وقتی اوضاع به اوج می‌رسد، تنها می‌رود و پسر جوان‌تر یعنی «سِرچر» را با محصول تازه کشف‌شده‌ای از کلم‌های بروکسل رادیواکتیو تنها می‌گذارد. بیست‌وپنج سال می‌گذرد؛ او بزرگ شده، مزرعه‌ای از این سبزیجات مفید ساخته و حتی مجسمه‌ای از خودش دارد. ناگهان گیاهان شروع به خشک شدن می‌کنند و او همراه پسر نوجوانش «اتان» باید به دل سیستم ریشه‌ای گیاه سفر خطرناکی کنند تا آن را پیش از مرگ نجات دهند. این ماجراها به‌خوبی و خلاقانه انیمه شده‌اند و در مسیر لحظات لذت‌بخشی دارند، اما احساسات بیش‌ازحد، اختلافات خانوادگی و دیالوگ‌های مبتذل - و سگی که پس از مدتی بسیار آزاردهنده می‌شود - فیلم را ضعیف می‌کنند. شخصیت‌پردازی‌ها کم‌عمق است و تقریباً همه کلیشه‌ها چک شده‌اند؛ پایان نیز با اشاره‌ای به اسطوره‌شناسی شرقی تمام می‌شود. دیدنی است، اما نیازی به خرید بلیت سینما ندارد؛ تماشای آن در پلتفرم خانگی کفایت می‌کند. از نظر بصری شگفت‌انگیز اما نسبتاً خسته‌کننده، به‌طرز باورناپذیری بامزه‌نبوده و در جنبه‌های دیگر کم‌رمق است؛ «Strange World» به‌ظاهر تحرک‌بخش است اما ارزش سرگرمی آن مانند یک اسفنج خیس و ماجراجوست. «Strange World» پتانسیل تبدیل‌شدن به یک کلاسیک دیگر دیزنی را داشت، اما مشکلاتی لذت کامل من را محدود کردند. از همان ابتدا باید بگویم انیمیشن نفس‌گیر است و احتمالاً بهترین کاری است که دیزنی تا امروز انجام داده؛ انیماتورها با دنیاها و موجودات فوق‌العاده‌ای که خلق کرده‌اند توانایی‌شان را نشان داده‌اند. فیلم سرشار از رنگ و انرژی است و از ابتدا تا انتها چشم‌نواز است. داستان کلی جذاب بود و من از فرضیه کشف تکنولوژی‌ای که هم تمدن را پیش می‌برد و هم آن را نابود می‌کند خوشم آمد؛ پیامی خوب درباره حفظ جهان دارد، هرچند گاهی خیلی زمخت بیان می‌شود. اکشن عالی، کاوش وسواسی‌کننده و تنوع جهان فوق‌العاده‌اند؛ در سطح کلان فیلم در تقریباً همه چیز برایم کار کرد. مشکل اصلی شخصیت‌ها بود: هر کدام به‌تنهایی جالب و منحصربه‌فرد‌اند، گرچه بعضی صرفاً کاریکاتورند. اما ارتباط میان آن‌ها بی‌نظم است؛ انگیزه‌ها مصنوعی به‌نظر می‌رسند و به‌زور برای پیش بردن روایت تقابل والد و فرزند بین نسل‌ها نصب می‌شوند. این باعث می‌شود هنگام درگیری‌های تنش‌زا احساس چندانی نداشته باشم و همین ضربهٔ زیادی به تاثیر فیلم می‌زند. موجود آبی داستان بامزه، فان و کامل بود — عاشقش شدم. فیلم چیزهای زیادی را همزمان عرضه می‌کند و از همین بابت آسیب می‌بیند؛ برای فیلمی کودکانه، پیرنگ و موضوعات گهگاه پراکنده و گاهی گیج‌کننده‌اند. با این حال، تماشای بصری چشمگیر همراه با خنده‌ها و ماجراهای سرگرم‌کننده دارد. امتیاز: 67٪ | نتیجه: خوب | مناسب سینما: دیدنی برای یک فیلم دیزنی ساخته‌شده در 2022، این اثر نسبتاً قابل‌قبول است. بله، مقداری از جملات و گفتمان‌های مرسوم «ووک» در آن گنجانده شده، اما دست‌کم خبری از موعظه‌های آشکار و افراطی‌ای نیست که در چند سال اخیر در بعضی آثار دیده‌ایم. کمک می‌کند که داستان و شخصیت‌ها تازه‌اند و مجبور نشده‌اند نسخه‌های قدیمی را خراب کنند. اگر حرف‌های حاشیه‌ای را نادیده بگیریم، داستان و شخصیت‌ها خوب و قابل‌پذیرش‌اند؛ چیز فوق‌العاده‌ای نیستند اما کافی‌اند. جذاب‌ترین شخصیت مسلماً «یاگر» است؛ او را دوست داشتم هرچند گاهی در تصمیم‌گیری تک‌بعدی‌اش کمی کندذهن به‌نظر می‌رسد. سرچر و پسرش اتان کمی بی‌روح و کم‌رمق‌اند؛ یکی فقط می‌خواهد کشاورز باشد و دیگری نقش عنصر «ووک» فیلم را ایفا می‌کند. آنچه فیلم را کمی بالاتر از یکنواختی می‌برد، مناظر استثنایی و باشکوه آن است؛ واقعاً دنیای عجیبی است: هم غریب، هم عجیب، هم ترسناک و هم زیبا. موجودی که اتان بعدها با او دوست می‌شود («اسپلت») عنصر کمیک خوبی بود. حیف است که نتوانستند پایانی بهتر خلق کنند؛ با توجه به ماهیت این دنیای عجیب، قطعاً راه‌های دیگری برای برداشت انرژی وجود داشت به‌جای تسلیم شدن. اگر نویسنده‌ها می‌خواستند پیامی اکولوژیک ضعیف بدهند، در این کار هم موفق نبودند. به‌هرحال، فیلم نسبتاً قابل‌قبولی است و از تماشایش لذت بردم. خیلی، خیلی خوب! من پیش از تماشا تقریباً هیچ‌چیز درباره «Strange World» نمی‌دانستم و فقط گاه‌وبیگاه پوسترهایش را دیده بودم، بنابراین توقعم پایین بود. خوشبختانه آنچه در طول 102 دقیقه دیدم راضی‌کننده بود. فکر می‌کنم شخصیت‌ها و بازی صداها می‌توانست بهتر باشد، اما هر دو در سطح خوبی قرار دارند. اولش از سبک انیمیشن خوشم نیامد، اما خیلی سریع به آن علاقه‌مند شدم؛ دنیا به‌خوبی زنده می‌شود. داستان مرا از ابتدا تا انتها درگیر نگه داشت و همه آنچه نمایش داده می‌شود لذت‌بخش است. قطعاً می‌توانست بهتر باشد، اما من از تماشای آن لذت بردم. برای صحنه‌ای که به سوختن «اسپلت» مربوط می‌شد خیلی ناراحت شدم؛ همیشه تاثیرگذار است که چگونه فیلم باعث می‌شود برای شخصیت‌های فرعی هم احساس کنید. (با عرض پوزش به مورفِ سایر آثار، او هنوز مورد علاقهٔ من است.)