فیلم Censor 2021

این یکی هم از آن فیلم‌هایی است که وقت‌تان را برنمی‌گرداند. داستان هیچ ایدهٔ درخشانی ندارد؛ بی‌هدف جلو می‌رود و به صحنه‌های قتل بسیار کلیشه‌ای و بی‌کیفیتی می‌رسد که بیشتر شبیه کار یک دانش‌آموز مدرسه‌ای‌اند و در پایان هم هیچ نتیجهٔ قابل‌قبولی ندارند. برایم قابل‌فهم نیست که چرا این فیلم از طریق شورای هنر ولز از لاتاری ملی حمایت گرفته است. صرفاً اتلاف عظیم پول...

این یکی هم از آن فیلم‌هایی است که وقت‌تان را برنمی‌گرداند. داستان هیچ ایدهٔ درخشانی ندارد؛ بی‌هدف جلو می‌رود و به صحنه‌های قتل بسیار کلیشه‌ای و بی‌کیفیتی می‌رسد که بیشتر شبیه کار یک دانش‌آموز مدرسه‌ای‌اند و در پایان هم هیچ نتیجهٔ قابل‌قبولی ندارند. برایم قابل‌فهم نیست که چرا این فیلم از طریق شورای هنر ولز از لاتاری ملی حمایت گرفته است. صرفاً اتلاف عظیم پول همه است. البته اگر این سبک برای شما جذاب است، به خودتان مربوط است—هرکس سلیقه‌ای دارد. خیلی خیلی خوب! «سنسر» ایدهٔ اولیهٔ خوبی دارد و آن ایده را به‌خوبی اجرا می‌کند. جو و حس کلی فیلم تقریباً بی‌نقص است؛ لحن مناسب و جلوه‌های دههٔ ۱۹۸۰ به‌درستی پیاده شده‌اند. ریتم فیلم ایدئال است و هیچ لحظهٔ کشداری ندارد. نیام آلگار در نقش اصلی نمایشی درخشان ارائه می‌دهد. او به‌وضوح شاخص‌ترین بازیگر فیلم است، هرچند بازیگران مکمل هم قابل‌تحسین‌اند. با توجه به چند نقد دیگر، به نظر می‌رسد همه‌چیز به میزان تأثیرگذاری پایان‌بندی برای تماشاگر بستگی دارد. از دید من، پایان‌بندی بسیار خوبی دارد. فیلمی کاملاً جدا از واقعیت — که دقیقاً مقصود فیلم هم همین است. فیلمی گیج‌کننده، پیچیده و عمداً نامعقول و غیرواقع‌نماست. از آنجا که این امر عمدی است، مشخص نیست آیا فیلم را بهتر می‌کند یا بدتر؛ اثری است دشوار برای امتیازدهی و تقریباً غیرقابل‌مقایسه با آثار دیگر، اگرچه یادآور فیلم‌های دیوید لینچ است. برای کسانی که پس از تماشا گیج می‌شوند، توضیح کوتاهی بدهم: اساساً فیلم روان‌پریشانان اسکیزوفرنیکِ قاتل را با سانسورچی‌های فیلم مقایسه می‌کند. قاتل اسکیزوفرنیک توان تشخیص واقعیت از توهم را از دست می‌دهد. فیلم استدلال می‌کند که کسانی که به سانسور می‌پردازند نیز به‌گونه‌ای توان جداکردن واقعیت از خیال را از دست می‌دهند—زیرا معمولاً سانسور این‌گونه توجیه می‌شود که اگر سانسور نباشد، آنچه در فیلم‌ها نشان داده می‌شود به واقعیت تبدیل خواهد شد. مردم «عادی» می‌توانند بین واقعیت و داستان تمایز بگذارند، اما اسکیزوفرنیک‌ها نمی‌توانند، بنابراین سانسور به‌عنوان ابزاری برای جلوگیری از تقلیدِ بیماران از داستان‌ها توجیه می‌شود. اما وقتی سانسورها ادعا می‌کنند داستان‌ها به واقعیت تبدیل می‌شوند، خودشان را به‌عنوان کسانی نشان می‌دهند که در جداکردن واقعیت و خیال مشکل دارند. بنابراین اگر واقعاً فیلم‌های خشن موجب خشونت می‌شدند، با منطق خودِ سانسورها باید نتیجه گرفت که خودِ سانسورها تبدیل به خشن‌ترین موجودات می‌شدند، چون بیشترین مقدار فیلم‌های خشونت‌آمیز را می‌بینند. با این حال، ما هرگز نشنیده‌ایم که سانسوری دست به قتل‌عام زده باشد—مگر در همین فیلم که خودش هم می‌تواند به‌عنوان یک «ویدئو نستی» (فیلم ممنوعهٔ خشونت‌آمیز) طبقه‌بندی شود. و همین نکتهٔ اصلی است.