فیلم Showing Up 2022

این فیلم جدید کِلی رایچاردت، برای من مانند شاهد عریانی امپراتور است و احساس می‌کنم باید این موضوع را به صدای بلند اعلام کنم. این اثر خسته‌کننده، منزوی و مینیمالیستی، داستان یک هنرمند سفال‌گر در پورتلند (با بازی میشل ویلیامز) را روایت می‌کند که در تلاش برای خلق آثارش برای یک نمایشگاه گالری است، در حالی که با بحران‌های روزمره و مشکلات خانوادگی که به...

این فیلم جدید کِلی رایچاردت، برای من مانند شاهد عریانی امپراتور است و احساس می‌کنم باید این موضوع را به صدای بلند اعلام کنم. این اثر خسته‌کننده، منزوی و مینیمالیستی، داستان یک هنرمند سفال‌گر در پورتلند (با بازی میشل ویلیامز) را روایت می‌کند که در تلاش برای خلق آثارش برای یک نمایشگاه گالری است، در حالی که با بحران‌های روزمره و مشکلات خانوادگی که به طرز عجیبی توضیح داده نشده‌اند، دست و پنجه نرم می‌کند. اما در واقع، اتفاق خاصی در این فیلم نمی‌افتد و روایت بیشتر به نمایش آثار هنری فیلم شبیه است تا داستانی باPlot مشخص. این مشکل با کمبود داستان‌پردازی معنادار و توسعه شخصیت‌های قوی تشدید می‌شود. واقعاً مشخص است که این فیلم در چه وضعیتی قرار دارد وقتی که جذاب‌ترین و بهترین شخصیت‌های آن، یک گربه خانگی و یک کبوتر زخمی هستند. تلاش‌های ضعیف فیلم برای ایجاد طنز تقریباً همیشه بی‌مزه هستند و بیشترشان خشک‌تر از گرد و غبارند. دیدن چنین تولیدی که به طور غیرمستحق مورد تمجید قرار می‌گیرد، واقعاً برایم آزاردهنده است. این موضوع در مورد دیگر آثار این کارگردان نیز صدق می‌کند، اما "Showing Up" نشان‌دهنده یک سطح جدید از افت در کارنامه‌اش است. حتی گروه بازیگران برنده جوایز، شامل ویلیامز، هونگ چاو، جاد هیرش، آماندا پلومر و ماریان پلانکت، که تنها دارایی قابل توجه فیلم هستند، نمی‌توانند این اثر را از نقص‌های ذاتی‌اش نجات دهند. سینمای تجربی یک چیز است، اما فیلم‌سازی بی‌هدف و بی‌معنا چیزی کاملاً متفاوت است. هر چقدر هم که تلاش کنم، سبک ارائه نسبتاً غمگین و کم‌حرف میشل ویلیامز را درک نمی‌کنم. او همیشه مرا ناامید می‌کند و این بار هم تفاوتی ندارد. او در نقش "لیزی" است که گربه‌اش با یک کبوتر درگیر می‌شود و آن را از در بیرون می‌اندازد، تنها برای اینکه توسط همسایه‌اش "جو" (هونگ چاو) نجات یابد. حالا به نظر می‌رسد که او بیشتر نگران این "موش پرنده" است تا عدم وجود آب گرم برای مهمانش. به هر حال، به زودی این دو نفر مسئولیت کمک به بهبودی کبوتر را بر عهده می‌گیرند، در حالی که "لیزی" مشغول آماده‌سازی برای نمایشگاه مجسمه‌هایش است. این فقط ده دقیقه اول فیلم است و بعد از آن به مسیر دراماتیک آشناتری با یک فاجعه (که نسبتاً سرگرم‌کننده است) و برخی مشکلات خانوادگی می‌رویم. برای من، ستاره بدون شک این داستان طولانی و کمی تکراری، همان پرنده است. به نظر می‌رسد او بیشتر از هر دو بازیگر اصلی از روایت در حال وقوع آگاه است و از مسیری که قرار است طی کند، قدردانی می‌کند. این فیلم به خوبی ساخته شده است، اما به نظر می‌رسد که به طور کلی هدف و معنای خاصی ندارد. از کمبود واقع‌گرایی و ارتباط رنج می‌برد و هرچند هرگز خسته‌کننده نیست، اما به شدت بی‌مزگی دارد و چیز خاصی برای یادآوری ندارد که ارزش تماشای آن در سینما را داشته باشد.