فیلم The Hitman’s Bodyguard 2017

برای محافظ حرفه‌ای مایکل برایس (رایان رینولدز)، زندگی خوب پیش می‌رود. او عضوی ممتاز در حرفه‌اش است، دستمزد خوبی می‌گیرد و در سراسر جهان از افراد معروف محافظت می‌کند. اما اوضاع ناگهان تغییر می‌کند و در فیلم "محافظ آدم‌کش" دو سال بعد او سقوط کرده و تلاش می‌کند دوباره به جایگاه قبلی‌اش بازگردد. ماجراها برای مایکل پیچیده می‌شود وقتی یک دیکتاتور به‌نام دوخووویچ (گری اولدمن) به...

برای محافظ حرفه‌ای مایکل برایس (رایان رینولدز)، زندگی خوب پیش می‌رود. او عضوی ممتاز در حرفه‌اش است، دستمزد خوبی می‌گیرد و در سراسر جهان از افراد معروف محافظت می‌کند. اما اوضاع ناگهان تغییر می‌کند و در فیلم "محافظ آدم‌کش" دو سال بعد او سقوط کرده و تلاش می‌کند دوباره به جایگاه قبلی‌اش بازگردد. ماجراها برای مایکل پیچیده می‌شود وقتی یک دیکتاتور به‌نام دوخووویچ (گری اولدمن) به جرم جنایات جنگی در دادگاه است و گروهی را حذف کرده تا کسی با مدارک معتبر علیه او شهادت ندهد—به جز داریوس کین‌کید (ساموئل ال. جکسون). داریوس در زندان است اما با وثیقه موافقت می‌کند که در ازای آزادی همسرش (سلما هایک) شهادت دهد. او می‌داند هدف قرار گرفته، اما ریسک می‌کند و همراه با مأمور اینترپل روسِل (الودیه یونگ) راه می‌افتد. طبیعی است که همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود و این دو باید برای نجات جانشان فرار کنند، در حالی که چندین قاتل حرفه‌ای در تعقیبشان هستند. روسِل که مطمئن نیست به چه کسی می‌تواند اعتماد کند، مایکل را فرا می‌خواند اگرچه بین آن‌ها مسائل حل‌نشده‌ای وجود دارد که رابطه‌شان را نابود کرده است. علاوه‌بر این، تاریخچهٔ مایکل و داریوس باعث خصومت طبیعی بینشان شده است. با این حال مایکل و داریوس راهی دادگاه می‌شوند؛ با مهلتی محدود، آن‌ها در مسیر با خطرات متعدد و موقعیت‌های خنده‌دار روبرو می‌شوند. جکسون و رینولدز با هم خیلی خوب کار می‌کنند و شوخی‌ها و مجادلاتشان احساس طبیعی دارد. شوخی‌ها بیشتر از آنچه انتظار می‌رفت حاضرند، اما فیلم در اصل یک اثر اکشن است و سکانس‌ها پرتنش، خنده‌دار و جذاب‌اند؛ به‌ویژه یک تعقیب و گریز و صحنهٔ درگیری کش‌دار در کانال‌ها و منطقهٔ خرید آمستردام. ممکن است برخی بگویند فیلم تنها تکرار ژانر قدیمی «دوستی‌های ناهم‌سان پلیسی» است، اما بازی قوی بازیگران و ترکیب چاشنی طنز و اکشن، فیلم را به یک سورپرایز دلپذیر تبدیل کرده و از خوش‌ساخت‌ترین فیلم‌هایی بود که در ۲۰۱۷ دیدم. تجربه‌ای هیجان‌انگیز و از بهترین‌های تابستان بود. اگر طرفدار اکشن، کمدی و زوج جکسون و رینولدز هستید، این فیلم را از دست ندهید. ۴ ستاره از ۵ فیلم "محافظ آدم‌کش" از طرف منتقدان شدیداً مورد انتقاد قرار گرفته—از جمله کسانی که نظرشان برای من ارزش زیادی دارد—اما من با این دیدگاه کاملاً مخالفم. این فیلم قرار نیست زندگی‌ها را دگرگون کند و احتمالاً کاندیداهای اسکار پُر و پیمانی هم نخواهد داشت، اما من واقعاً از تماشایش لذت بردم. جکسون و رینولدز مؤثر بودند. بازیگران اصلی و روابط عاشقانهٔ فرعی‌شان کار می‌کرد. در نهایت، کارگردان پاتریک هیوز تلاش زیادی کرده تا کمدی، اکشن و رمانس را با هم ترکیب کند و این ترکیب تا حد زیادی جواب داده است. این بهترین کار هیوز نیست؛ اگر می‌خواهید کار بهتر او را ببینید، به "رد هیل" (۲۰۱۰) مراجعه کنید. رتبهٔ نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. روزی روزگاری دو دشمن قسم‌خورده با هم متحد شدند! شاید منتقدین درست بگویند، اما مثل همیشه لازم نیست من با آن‌ها موافق باشم. این فیلم خوب است، نه عالی؛ نه آن‌طور که برخی از آن تمجید کرده‌اند. سرگرم‌کننده است. بدل‌کاری‌ها خوب‌اند، کمدی‌ها تا حد خوبی مؤثرند، اما خودِ طرح داستانی کلیشه‌ای است. بله، هر کسی بالای ۲۰ سال قطعاً نمونه‌های مشابهی را دیده است؛ این فقط با بازیگران و عوامل دیگر در زمان دیگری بازپخش شده است. تبلیغات فیلم خیلی خوب انجام شد و نتیجه چشمگیر بود، اما در واقع فیلمی است که فقط یک بار دیدنش کافی است و نباید انتظار خنده‌های عمیق داشت. ابتدا فکر کردم ممکن است این فیلم معادل امسال «پسران خوب» (The Nice Guys) باشد و دوباره همان جادوی زوج کرِو و گوسلینگ تکرار شود. اما متفاوت بود؛ برخوردها محکم‌تر و طعنه‌ها تندتر—همان چیزی که طرفداران تارانتینو ممکن است خوش‌شان بیاید. ساموئل ال. جکسون هم هست و هر دو بازیگر اصلی خوب‌اند، ولی این به این معنا نیست که فیلم را نجات داده‌اند؛ این فقط برداشت طرفداران است و شانس هم نقش داشته است. خلاصهٔ قصه این است: یک آدم‌کش دستگیر شده تصمیم می‌گیرد در دادگاه کیفری بین‌المللی علیه مرد قدرتمندی شهادت دهد. حالا آدم‌های بد در تعقیب او از انگلستان تا هلند هستند. یک محافظ تنزل‌رتبه‌داده‌شده مأمور می‌شود تا او را سالم به مقصد برساند. سفر آن‌ها مملو از موانع است و در پایان یک پیچش بزرگ رخ می‌دهد. همان‌طور که گفتم، این فیلم اثر خاصی نیست، جز اینکه نحوهٔ ارائه‌اش روی پرده فرق ایجاد می‌کند. اما نه همهٔ فیلم‌ها در این معیار شانس می‌آورند؛ این فیلم یکی از هر ۲۰–۲۵ فیلم است. پس اگر دنبال تفریح و پر کردن وقت هستید، این فیلم مناسب است. احتمال دنباله یا پیش‌درآمد هم وجود دارد که ایدهٔ جذابی است، اما خودم مطمئن نیستم دوست داشته باشم. اگر بسازند خوشحال می‌شوم! ۷/۱۰ سرگرمی کلاسیک و دوست‌داشتنی؛ آن‌قدر که احساس می‌کردم متعلق به اوایل دههٔ ۲۰۰۰ است تا ۲۰۱۷. «کین‌کید» (ساموئل ال. جکسون) قرار است شواهد مهمی علیه مگالوما‌نیاک بلاروسی «دوخووویچ» (گری اولدمن) ارائه دهد، مردی که در هلند زندانی است اما قصد دارد این شاهد را از بین ببرد. در همین حال، محافظ خصوصی درجهٔ اول «برایس» (رایان رینولدز) مأمور می‌شود تا این مرد را—ترجیحاً زنده—به دادگاه برساند. صحنه آماده است. این دو دقیقاً رفیق نیستند، اما وقتی ایوان شرور (یوری کولوکلنیکوف) و دار و دسته‌اش از لندن تا آمستردام شروع به شلیک و ایجاد ویرانی می‌کنند، این جفت باید دست‌جمعی عمل کنند وگرنه کارشان تمام است. شیمیا (کمیت شیمیایی) خوبی بین این دو هست و برای حدود یک ساعت گفت‌وگوها زنده و طعنه‌آمیز و سرگرم‌کننده‌اند، چون از یک مشکل به مشکل دیگر می‌پرند. بعد از آن، داستان کمی فرسایشی می‌شود و شبیه نسخه‌ای از «رایان و سم اروپا را به‌هم می‌ریزند» می‌شود. آتش‌بازی‌ها، تعقیب‌ و گریزها و درگیری‌های زیادی وجود دارد و مطمئن نیستم کانال‌ها از زمان صحنهٔ یک‌طرفهٔ فیلم «Mrs. Whistler» در سال ۱۹۷۱ چنین اکشنی دیده باشند. فیلم همان چیزی را ارائه می‌دهد که وعده می‌دهد؛ دو مرد کاریزماتیک را می‌گذارد تا خوش بگذرانند، خودشان را نامیرا نشان دهند و مرتباً با سس، شیشهٔ شکننده و آشوب خیس شوند. اگر به دنبال چند ساعت سرگرمی پرهیجان هستید، این فیلم شما را ناامید نمی‌کند.