فیلم Margin Call 2011

وقتی «اریک» (استنلی توچی) از شغل تحلیل ریسک خود در وال‌استریت اخراج می‌شود، جانشینش «سالیوان» (زکری کوئنتو) خیلی زود متوجه می‌شود شرکت روی بمبی ساعتی نشسته که ممکن است همه را بیکار کند. او موضوع را به اطلاع رئیسش «ویل» (پل بتانی) می‌رساند، که آن را با «سم» (کوین اسپیسی) در میان می‌گذارد؛ سم هم سریعاً به «کوهن» (سایمن بیکر) خبر می‌دهد و قبل از...

وقتی «اریک» (استنلی توچی) از شغل تحلیل ریسک خود در وال‌استریت اخراج می‌شود، جانشینش «سالیوان» (زکری کوئنتو) خیلی زود متوجه می‌شود شرکت روی بمبی ساعتی نشسته که ممکن است همه را بیکار کند. او موضوع را به اطلاع رئیسش «ویل» (پل بتانی) می‌رساند، که آن را با «سم» (کوین اسپیسی) در میان می‌گذارد؛ سم هم سریعاً به «کوهن» (سایمن بیکر) خبر می‌دهد و قبل از آن‌که بفهمیم، هلی‌کوپتری می‌رسد و رئیس هیئت‌مدیره «تولد» (جرمی آیرونز) را می‌آورد؛ او فوراً جلسه‌ای را در ساعت سه صبح برای بررسی گزینه‌ها تشکیل می‌دهد. آنچه بعد رخ می‌دهد، تماشای دقیق و محکمی از حرص و حفظ منافع شخصی است که واقعاً گیراست. آیرونز بهتر از همیشه ظاهر می‌شود — طرح او برای واگذار کردن بدهی‌ها به مشتریان بی‌خبر، طوری که گویی آن‌ها معامله‌ای عالی به‌دست آورده‌اند، تا حدی منطقی به‌نظر می‌رسد. اسپیسی در نقش همراه مردد اما کمابیش دارای وجدان، خوب ظاهر می‌شود و پن بادگلی (در نقش «ست») هم بازی قابل‌توجهی ارائه می‌دهد؛ جوانی که رؤیای ثروت و موفقیتش پیش از آن‌که واقعاً شروع شود، در شرف خفه شدن است. متأسفانه زکری کوئنتو بازیگری چندوجهی نیست؛ او غالباً حالتی شبیه به حیرت به دوربین عرضه می‌کند — و این تقریباً همه چیزی است که دارد، که تأسف‌آور است چون نقش او در پیش‌رفت داستان اهمیت زیادی دارد. فیلم خیلی آغاز یا پایان مشخصی ندارد، اما تصویری عالی از این می‌دهد که چگونه بعضی افراد می‌توانند روی فریب لبخند بزنند و باز هم سالم بیرون بیایند. این نگاهی ظریف‌تر و تهدیدآمیزتر به ریشه‌های بحران مالی ۲۰۰۸ است؛ نگاهی به اینکه چگونه برخی افراد — حتی در لحظه‌های آخر — فکر می‌کردند می‌توانند اوضاع را به نفع خود دستکاری کنند. تماشای آن قطعاً ارزش دارد.