فیلم The Great Gatsby 2013

باز لورمن همان کاری را که در «رومئو + ژولیت» انجام داد تکرار کرده و موجودی ناهنجار سرشار از افکت‌ها و اغراق پدید آورده است. با این حال بازیگران عملکرد خوبی دارند. نمایشی اغراق‌آمیز از رمان کلاسیک؛ هرچند گاهی افراطی و بی‌ذوق است، اما نقد اصلی رمان درباره افراط دوران خود را به‌خوبی منتقل می‌کند. بازیگران عالی بودند و فیلم در مهم‌ترین جنبه‌ها به رمان وفادار...

باز لورمن همان کاری را که در «رومئو + ژولیت» انجام داد تکرار کرده و موجودی ناهنجار سرشار از افکت‌ها و اغراق پدید آورده است. با این حال بازیگران عملکرد خوبی دارند. نمایشی اغراق‌آمیز از رمان کلاسیک؛ هرچند گاهی افراطی و بی‌ذوق است، اما نقد اصلی رمان درباره افراط دوران خود را به‌خوبی منتقل می‌کند. بازیگران عالی بودند و فیلم در مهم‌ترین جنبه‌ها به رمان وفادار مانده است. شخصاً فکر می‌کنم موسیقی متن مدرن در چند مورد نامناسب بود، اما در برخی اجراها بی‌نقص عمل کرد. نمی‌دانم چطور این فیلم را نقد کنم چون از همان ابتدا کتاب را دوست نداشتم و تا سال ۲۰۲۲ طول کشید که بالاخره بگویم «خوب، فیلم را می‌بینم». متأسفانه اوضاع بهتر نشد؛ فیلم هنوز خودنمایانه و متظاهرانه است. داستان درباره کسی است که فراتر از وسعش زندگی می‌کند و زندگی‌ای بسیار سطحی دارد که تماشاگر قرار است تا حدی با او همذات‌پنداری کند تا او را بپسندد یا نپسندد... و من هرگز نتوانستم. هلدن کالفیلد خودنمایانه بود، اما جادوی «ناتور دشت» این بود که همه به نوعی می‌توانستند با او ارتباط برقرار کنند، حتی اگر در نهایت او را دوست نداشتند. جی گتسبی را واقعاً نمی‌شود خیلی همذات‌پنداری کرد؛ بهترین توصیف برای او پیامبری دروغین است و چنین شخصیتی قهرمان قابل‌همذات‌پنداری نیست. این خصوصیت به فیلم هم منتقل شده است، و وقتی قهرمان قابل‌همذات‌پنداری نباشد، هم وارد رمان سخت است و هم وارد فیلم. با این حال همه‌چیز زیبا اجرا شده و لئوناردو نقش را عالی بازی کرده؛ در کل بازی‌ها خیلی خوب بودند. منصفانه بگویم برای باز لورمن اقتباس از این داستان برای پرده نقره‌ای کار دشواری است. در نگاه اول تناقض‌ها از همان ابتدا آشکارند (از جمله اینکه راوی نسبتاً معمولی—تاجر «نیک» (توبی مگوایر)—در کنار میلیونر مرموز عنوان‌شده (لئوناردو دی‌کاپریو) و قصر دیزنی‌مانندش زندگی می‌کند). داستان به‌صورت بازگویی روایت می‌شود: نیک اکنون افسرده برای روان‌پزشکش از زندگی پرشتابش در اواخر دهه ۱۹۲۰ و فرصت معاشرت با ثروتمندان از طریق همسایه جدیدش حکایت می‌کند. هم‌زمان باید با ازدواج ناموفق دخترخاله‌اش «دیزی» (کری مولیگان) و شوهر خودخواه و زناکارش «تام» (جویل اجرتون) کنار بیاید. فیلم تضاد میان ثروت و ولخرجی زندگی «گتسبی» و طبقه کارگر فقیر، که هنوز از پیامدهای رکود بزرگ آسیب‌دیده است، را به‌خوبی نشان می‌دهد. فیلم از نظر بصری زیباست؛ لباس‌ها، رقص‌ها، خودروها، جواهرات و خانه‌ها به غنای داستان و اجراها می‌افزایند — مخصوصاً بازی دی‌کاپریو، اجرتون و تا حدی جیسون کلارک واقعاً خوب است. مگوایر و مولیگان کمتر موفق بودند و به‌نظرم استفاده از موسیقی معاصر در حالی که همه لباس‌های اشرافی ایالت نیویورک را پوشیده‌اند، چندان به‌خوبی کار نکرد. کتاب بررسی شخصیتی جالبی است که از ثروت و امتیاز تا فحشا و بیماری روانی را بررسی می‌کند — و در غالب موارد فیلم نیز همین مسیر را دنبال می‌کند. قطعاً بهترین اقتباس سینمایی از یک کتاب معیوب است و دیدنش ارزش دارد. فکر می‌کردم فیلم یک موزیکال قدیمی و بی‌کیفیت است، اما خیلی در اشتباه بودم. فیلمی جواهری و دیدنی است؛ حتماً ببینید.