فیلم The Desperate Hour 2021

اخیراً بسیار متعجب شدم که چگونه فیلم جدید «مسلخ زنجیری تگزاس» از یک تراژدی واقعی مانند تیراندازی در مدارس برای توجیه خشونت بی‌دلیل خود استفاده می‌کند. در طرف دیگر این طیف، فیلمی مانند «ساعت ناامیدی» وجود دارد که یادآور این است که قدرتمندترین داستان‌ها درباره چنین رویدادهای تراژیک، به جای تمرکز بر خشونت، بر روی انسان‌ها متمرکز هستند. «ساعت ناامیدی» (که حتی به‌طور فیزیکی به...

اخیراً بسیار متعجب شدم که چگونه فیلم جدید «مسلخ زنجیری تگزاس» از یک تراژدی واقعی مانند تیراندازی در مدارس برای توجیه خشونت بی‌دلیل خود استفاده می‌کند. در طرف دیگر این طیف، فیلمی مانند «ساعت ناامیدی» وجود دارد که یادآور این است که قدرتمندترین داستان‌ها درباره چنین رویدادهای تراژیک، به جای تمرکز بر خشونت، بر روی انسان‌ها متمرکز هستند. «ساعت ناامیدی» (که حتی به‌طور فیزیکی به مدرسه نمی‌رسد) به اوج‌های اثرگذار «فیل» گاس ون سنت یا «پلی‌تکنیک» دنیس ویلنوو نمی‌رسد و این عدم موفقیت به دلیل ضعف در عمل سوم فیلم است، اما با این حال، تلاشی تأثیرگذار باقی می‌ماند. نائومی واتس شایسته‌ی تقدیر زیادی برای بازی‌ای است که هم از نظر جسمی و هم از نظر احساسی بسیار دشوار است. او در هر صحنه‌ای حضور دارد و صدایش تقریباً تنها صدایی است که از تلفن همراهش نمی‌شنویم؛ او نه تنها باید تمام بار فیلم را به دوش بکشد، بلکه به‌طور واقعی هم آن را برمی‌دارد و با آن می‌دود. به‌عنوان مادر یک دانش‌آموز که در مدرسه‌ای با تیرانداز فعال حضور دارد، این نقش به‌طور حتم تا حدی یک‌بعدی است، اما حفظ این یک‌نواختی بدون اینکه به اوج تنش برسد، کار آسانی نیست؛ از یک سو، غریزه مادری او باید هر اقدام و کلمه‌اش را هدایت کند و از سوی دیگر، نگرانی روزافزونش هرگز نباید به حالت‌های هیستریک تبدیل شود که مخاطب را دور کند. واتس این تعادل ظریف را به‌خوبی حفظ می‌کند و شخصیت او هرگز چیزی جز قابل ارتباط و دسترس‌پذیر نیست. اما سپس عمل سوم ساختگی به‌وجود می‌آید، جایی که داستان به‌طرزی مشابه فیلم «تماس» هالی بری در سال 2013 دچار مشکل می‌شود. راجر مور از «سیاتل تایمز» در مورد آن فیلم نوشت: «تنها زمانی که قهرمان برنده‌ی اسکار ما تلفن را می‌گذارد و به جست‌وجو می‌پردازد، تماس قطع می‌شود و به چیزی بسیار عمومی و کمتر هیجان‌انگیز تبدیل می‌شود»؛ در اینجا، واتس تلفن را نمی‌گذارد، اما کسی که با او تماس می‌گیرد، به این فیلم در غیر این صورت خوب، چرخشی می‌دهد که بیشتر در یک تریلر بی‌فکر جای دارد تا در یک بررسی عمیق از این موضوع. امیدوار بودم که این فیلم هم یکی از آثار عالی نائومی واتس باشد، زیرا بیشتر فیلم‌های او را دوست دارم، اما متأسفانه این یکی از آن‌ها نیست. این فیلم بسیار کسل‌کننده بود. در واقع، نائومی واتس تمام مدت در حال راه‌رفتن و صحبت کردن در تلفن است. من نتوانستم آن را تحمل کنم و بعد از حدود 30 دقیقه تماشا را متوقف کردم و سپس جلوتر رفتم و دیدم که او در تمام فیلم در حال راه‌رفتن و صحبت کردن در تلفن است.