فیلم Breezy 1973

کسی که مثل نسیمی دور می‌زد این یکی از تجربه‌های ابتدایی کارگردانی کلینت ایستوود است. شاید به اندازه‌ی فیلم‌های دیگرش بین طرفدارانش شناخته‌شده نباشد، اما من کاملاً از آن لذت بردم. تا وقتی فیلم را ندیده بودم نمی‌دانستم کار اوست، چون خودش در آن نقش‌آفرینی نکرد — داستان نیاز به بازیگری مسن‌تر از سن او در آن زمان داشت. برای من این فیلم شبیه یک شعر...

کسی که مثل نسیمی دور می‌زد این یکی از تجربه‌های ابتدایی کارگردانی کلینت ایستوود است. شاید به اندازه‌ی فیلم‌های دیگرش بین طرفدارانش شناخته‌شده نباشد، اما من کاملاً از آن لذت بردم. تا وقتی فیلم را ندیده بودم نمی‌دانستم کار اوست، چون خودش در آن نقش‌آفرینی نکرد — داستان نیاز به بازیگری مسن‌تر از سن او در آن زمان داشت. برای من این فیلم شبیه یک شعر لطیف بود؛ یکی از نادر فیلم‌های عاشقانه و احتمالاً مناسب کسانی با ذهن باز. حالا این فیلم وارد فهرست همیشگی مورد علاقه‌هایم شده است. شروع فیلم فوق‌العاده و بسیار ساده است، اما معرفی شخصیت بریزی را برای همیشه به خاطر می‌سپارید: نشانه‌های ظاهری او؛ کلاه و ژاکت کهنه، گیتاری که هیچ‌گاه از آن استفاده نمی‌شود و سبک زندگی روزمره‌اش. هرگز دلیل انتخاب این سبک زندگی را نمی‌فهمیم، اما مهربانی‌اش قلب‌مان را می‌رباید. او از گروه آدم‌هایی که معمولاً به‌عنوان هیپی شناخته می‌شوند متفاوت است؛ خیلی زود سمت احساسی او را می‌بینیم وقتی سگ مرده‌ای را کنار جاده پیدا می‌کند. از مردی که تازه با او آشنا شده می‌گریزد و وسایلش را در ماشین جا می‌گذارد، اما دوباره در شرایطی پیش‌بینی‌نشده مثل تقدیر با هم روبه‌رو می‌شوند. رابطه‌شان با گذر روزها جدی‌تر می‌شود، اما تفاوت‌های اجتناب‌ناپذیر بین آن‌ها و نگاه جامعه که پشت سرشان حرف می‌زند آن‌ها را از هم جدا می‌کند. بقیه‌ی داستان مشخص می‌کند آیا آن‌ها به قلب‌های خود وفادار می‌مانند یا واقعیت غلبه می‌کند. نکته مهم اینکه این فیلم کاوشی جنسی یا مرتبط با مواد مخدر و الکل نیست؛ این یک عاشقانه‌ی دوست‌داشتنی بین مردی مسن و دختری جوان‌تر است. بنابراین برای مخاطبان بزرگسال و شاید نوجوانان بالغ مناسب است؛ برای کسانی که از نظر فرهنگی یا مذهبی حساسیت دارند، شاید چندان مناسب نباشد. خودم خوشحالم که آن را در زمان مناسبی از زندگی‌ام دیدم — بهتر است دیر از هرگز. نوشته‌ی فیلم هم در سطح عالی‌ای بود؛ همه‌ی عوامل خوب کار کردند و تعجب می‌کنم چرا این فیلم در طول سال‌ها چندان مورد توجه قرار نگرفته است. هر دو بازیگر اصلی فوق‌العاده‌اند؛ شیمی غیرمعمول و جذابی بین آن‌ها وجود دارد و ویلیام هولدن انگار مخصوص نقش‌اش خلق شده بود. برای کی لنز هم این احتمالاً بهترین فیلمی است که از او دیده‌ام؛ او برای این نقش نامزد گلدن گلوب شد و به نظر من سزاوار بردن آن جایزه هم بود. موسیقی و ترانه‌ها خوب‌اند و فیلم‌برداری زیباست. زمان فیلم به‌سرعت می‌گذرد؛ تا بفهمید چگونه تمام می‌شود، به خودتان می‌آیید و متوجه می‌شوید چقدر جذبش شده‌اید. بخش عمده‌ی فیلم بر دو شخصیت اصلی متمرکز است که تفاوت‌هایشان به‌خوبی در صفحه نشان داده می‌شود. زمان کافی برای تنظیم لحن فیلم صرف شده، به‌ویژه لحن مرد مسن، اما بریزی بسیار ساده و جذاب است و هرکسی فیلم را ببیند حتماً شیفته‌اش خواهد شد. ایستوود فیلم‌های عاشقانه‌ی زیادی نساخته، اما از میان آن‌ها این یکی قطعاً در اوج خواهد ماند. خود ایستوود گفته که این فیلم را بسیار دوست دارد و جزو آثار مورد علاقه‌اش در مقام کارگردان است. من از انتخاب بازیگران راضی‌ام، هرچند اگر او با گریم نقش اصلی را بازی می‌کرد هم اشکالی نداشتم. روند روایت ابتدا با شخصیت بریزی آغاز می‌شود، اما خیلی زود به دیدگاه مرد مسن منتقل می‌شود. فیلم کمی احساسی است، اما به شکلی عاشقانه. دیالوگ‌های بسیاری تأثیرگذار و ماندگار دارد. من فیلمی را که دوست داشته باشم خیلی زود دوباره تماشا می‌کنم و برای این فیلم هم همین‌طور بود؛ دیدن دوباره‌اش حتی بیشتر از بار اول به دلم نشست. نمره: ۹/۱۰ --------------- یک فیلم شیرین با بازی ویلیام هولدن و کی لنز دو بازیگر اصلی بسیار خوب عمل می‌کنند و هر دو دوست‌داشتنی‌اند. اجرای هر دویشان را پسندیدم — اگر بخواهم انتخاب کنم، کی لنز کمی بهتر از هولدن بود. داستان در آغاز کمی نامطمئن است اما در نهایت دلپذیر از آب درمی‌آید. عشق با اختلاف سنی ممکن است در فیلم برای برخی آزاردهنده باشد، اما اگر درست پرداخته شود، اثربخش است — و این فیلم نمونه‌ای از همان پردازش صحیح است. کلینت ایستوود کارگردانی کرده اما نقش اصلی را بازی نمی‌کند، هرچند چند حضور کوتاه دارد که اگر با دقت نگاه کنید قابل تشخیص‌اند. بازیگران مکمل شاید چشمگیر نباشند اما همه محکم و قابل قبول‌اند. ریتم فیلم کامل نیست اما اصلاً کند یا خسته‌کننده نمی‌شود؛ بنابراین تماشای آن را توصیه می‌کنم.