فیلم Hateship Loveship 2013

این فیلم بر پایه داستان کوتاهی از آلیس مونرو با عنوان «Hateship, Friendship, Courtship, Loveship, Marriage» ساخته شده؛ نویسندهٔ اثر حدود ده سال پیش جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت کرد. در واقع درامی صرف دربارهٔ زنی میانسال و مجرد است که تمام زندگی‌اش را وقف حرفه‌اش کرده بود. تا حدی شبیه «Finding Vivian Maier» است، با این تفاوت که در آن فیلم عکاسی نقش داشت...

این فیلم بر پایه داستان کوتاهی از آلیس مونرو با عنوان «Hateship, Friendship, Courtship, Loveship, Marriage» ساخته شده؛ نویسندهٔ اثر حدود ده سال پیش جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت کرد. در واقع درامی صرف دربارهٔ زنی میانسال و مجرد است که تمام زندگی‌اش را وقف حرفه‌اش کرده بود. تا حدی شبیه «Finding Vivian Maier» است، با این تفاوت که در آن فیلم عکاسی نقش داشت و اینجا خیر. صادقانه بگویم انتظار نداشتم این فیلم این‌قدر مرا تحت تأثیر قرار دهد؛ بدون علاقه آن را انتخاب کردم اما تماشا که کردم، مرا شگفت‌زده کرد و تا پایان پای صندلی‌ام میخکوب نگه داشت. با اینکه بازیگرانی خوش‌نام مانند گای پیرس و هِیلی استاینفلد در فیلم حضور دارند، این فیلم در حقیقت نمایش کریستن ویگ است. در مدت اخیر کمتر او را در اوج دیده بودیم، اما تعهدش به نقشی که ایفا می‌کند — جوهانا پری، مددکاری که همراه خانواده زندگی می‌کند — ستودنی است. تصویری که از کسی نشان می‌دهد که فریب شوخی نوجوانان را می‌خورد و همین شوخی زندگی‌اش را دگرگون می‌کند، بسیار واقعی به نظر می‌رسد. نحوهٔ عکس‌العمل و کارهایی که در برابر مشکلات انجام می‌دهد به‌خوبی به تصویر کشیده شده است. «تنها چیزی که از دوستی بدتر است، تنفر از دوستی است.» فیلم تا حدودی تم «فرصت دوم» دارد: اگر فرصتی به دست آوردید باید از آن استفاده کنید. البته پیشرفت داستان آن‌قدرها ساده نیست، بلکه درام با موانعی بین نومیدی و امید شکل می‌گیرد تا توازن را حفظ کند. نباید آن را فیلمی انگیزه‌بخش دانست؛ در واقع قطعه‌هایی از اتفاقات معمولی‌اند که همه‌جا رخ می‌دهند، اما به‌خلاقانه‌ای در متن و سپس در پردهٔ سینما گذاشته شده‌اند. عنوانی تجاری که برای روایت واقع‌گرا مناسب نیست — شاید ۲۰–۲۵ سال پیش برای این سبک فیلم مناسب‌تر بود. با این حال دیدن فیلم نشان می‌دهد که هنوز چنین آثاری برای پردهٔ نقره‌ای ساخته می‌شوند، نه پخش مستقیم تلویزیونی، اما متأسفانه در سطح تجاری شکست خورد. اگر به دقت به صحنهٔ پایانی نگاه کنید، آن را بسیار نزدیک به واقعیت خواهید یافت. چه سرنوشت را همان‌طور بپذیریم که رخ داده و چه آن را خودمان ساخته باشیم، نقص‌ها همیشه باقی می‌مانند، خصوصاً در روابط. همین موضوع همهٔ فیلم را پیش می‌برد: اینکه مردم چگونه با یکدیگر کنار می‌آیند، فارغ از گذشتهٔ هر یک. قصه‌ای ساده اما بسیار خوب روایت‌شده. روایت کند است، نه به‌خاطر کشش بیش از حد داستان کوتاه، بلکه برای عمق‌بخشی به شخصیت‌ها و نمایش احساسات. این فیلم برای طرفداران پروپاقرص درام مثل من مناسب است؛ دیگران هم برای تنوع می‌توانند این فیلم کوچک و شیرین را امتحان کنند. ۸/۱۰