فیلم Passages 2023

نِزدیکی می‌تواند چیز زیبایی باشد، اما وقتی با نیات خودخواهانه، بی‌مسئولیتی یا آزمون‌ها و تجربیات بی‌پروا و کوته‌نظرانۀ فردی آلوده شود، می‌تواند شدیداً آشفته، دردناک و از نظر عاطفی مخرب شود؛ تأثیراتی که عمداً یا ناخواسته ممکن است ویرانی گسترده‌ای بر جای بگذارند. این وضعیت در درام خانوادگی تازهٔ آیرآ ساکس دربارهٔ تِماس (فرانتس روگوفسکی)، فیلم‌سازی آزادمنش و نمایشی، که ناگهان وارد ماجرای زودگذری با...

نِزدیکی می‌تواند چیز زیبایی باشد، اما وقتی با نیات خودخواهانه، بی‌مسئولیتی یا آزمون‌ها و تجربیات بی‌پروا و کوته‌نظرانۀ فردی آلوده شود، می‌تواند شدیداً آشفته، دردناک و از نظر عاطفی مخرب شود؛ تأثیراتی که عمداً یا ناخواسته ممکن است ویرانی گسترده‌ای بر جای بگذارند. این وضعیت در درام خانوادگی تازهٔ آیرآ ساکس دربارهٔ تِماس (فرانتس روگوفسکی)، فیلم‌سازی آزادمنش و نمایشی، که ناگهان وارد ماجرای زودگذری با آگات (آدل اگزارکوپلوس) می‌شود و زندگی همسر دیرینش مارتین (بن ویشاو) را بغرنج می‌کند، به‌خوبی به تصویر کشیده شده است. با گذشت زمان اوضاع پیچیده‌تر می‌شود و هر سه عضو این مثلث نامحتمل در تلاش‌اند تکلیف آینده را مشخص کنند، به‌ویژه با رشد روزافزون رفتارهای بی‌فکر و هوس‌وارِ تِماس. برخی تماشاگران ممکن است تحولات شوکه‌کننده و نکوهیدهٔ داستان را غیرمحتمل و منزجرکننده ببینند، اما متأسفانه، همان‌طور که هرکسی که تی‌وی زرد را دیده باشد می‌تواند شهادت دهد، وقایع نمایش داده‌شده لزوماً به‌آن‌حدها دور از واقعیت نیستند. از این نظر، فیلم نگاهی جسورانه، صادقانه و بی‌پرده به آنچه ممکن است در چنین موقعیت‌هایی به‌خطا برود ارائه می‌دهد؛ روایتی سرشار از خشم، طنز نیش‌دار و کمی بدبینی. برخی تماشاگران ممکن است آن را توهین‌آمیز یا حتی زننده بدانند، اما مانند یک سانحهٔ وحشتناک رانندگی، تماشای آن برای بسیاری دشوار است که نگاه را برگردانند—بخش قابل توجهی از این جذابیت مدیون بازی‌های کاملاً متقاعدکنندۀ سه بازیگر اصلی است. بینندگان حساس باید بدانند فیلم شامل مقدار قابل توجهی محتوای جنسی صریح و تحریک‌آمیز است؛ کسانی که از این نوع محتوا آزرده‌خاطر می‌شوند ممکن است بخواهند از دیدن آن صرف‌نظر کنند. اما برای علاقه‌مندان به درام‌های خانوادگی که هیچ چیزی را سانسور نمی‌کنند و حاضرند وارد جزئیات زمخت و سخت اتفاقات شوند، این فیلم یکی از نمونه‌های قویِ موجود است. آماده باشید که دهانتان باز بماند و سرتان گیج برود. تِماس (فرانتس روگوفسکی) و همسرش مارتین (بن ویشاو) وقتی اولی گرفتار احساس نسبت به آگات (آدل اگزارکوپلوس) می‌شود و آن شور و هیجان، مارتین را به آغوش آماد (اروان کپوآ فاله) می‌کشاند، سخت آزمایش می‌شوند. آنچه پس از آن اتفاق می‌افتد، صادقانه بگویم، یک بررسی درونی نسبتاً کسل‌کننده است از شخصیت‌هایی که واقعاً از صفحه نمی‌جهیدند. روگوفسکی می‌تواند بازیگری کاریزماتیک باشد، اما اینجا تصویری نه‌چندان برجسته از مردی شهوانی ارائه می‌دهد که می‌خواهد همه‌چیز را یک‌جا داشته باشد. ویشاو در این سال‌ها معمولاً روی صفحه کمی نحیف به نظر می‌آید و این‌جا هم نقش‌آفرینی‌اش شخصیتی ضعیف و کم‌ساختار نشان می‌دهد که انگار راضی است برای مردی که باید دوستش داشته باشد، مبارزه نکند. همه‌چیز بدون آنکه واقعاً جرقه‌ای بزند، پیش می‌رود؛ فیلمنامه بیش از حد نوشته‌شده به نظر می‌رسد و هرچند ممکن است از لحاظ بصری اصالت داشته باشد، اما در نهایت واکنشی برانگیخته نمی‌کند: «خب و بعد؟» تولید و ریتم فیلم به این احساس رخوت کلی دامن می‌زنند و صادقانه بگویم از این تجربه نسبتاً بی‌رمق ناامید شدم. من آن را این هفته در سینما دیدم، اما شک ندارم حتی طرفداران پروپاقرص این سه بازیگر هم می‌توانند صبر کنند تا نمایش تلویزیونی‌اش پخش شود.