مستند The Cove 2009

در ژاپن شهری کوچک به نام تایجی وجود دارد. در تایجی خلیجی هست به نام «کوو» که مکانی پنهانی است و سالانه حدود 23,000 دلفین در آن کشته می‌شوند. دلفین‌ها فقط کشته نمی‌شوند؛ به بدترین و بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن ذبح می‌شوند و همه این‌ها در حالی است که عملاً کسی از وقوع آن باخبر نیست. شنیده بودم دلفین‌ها گاهی هنگام صید ماهی تون در تورها گرفتار...

در ژاپن شهری کوچک به نام تایجی وجود دارد. در تایجی خلیجی هست به نام «کوو» که مکانی پنهانی است و سالانه حدود 23,000 دلفین در آن کشته می‌شوند. دلفین‌ها فقط کشته نمی‌شوند؛ به بدترین و بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن ذبح می‌شوند و همه این‌ها در حالی است که عملاً کسی از وقوع آن باخبر نیست. شنیده بودم دلفین‌ها گاهی هنگام صید ماهی تون در تورها گرفتار و کشته می‌شوند، اما هرگز تصور نمی‌کردم مردم عمداً دلفین‌ها را به‌عنوان منبع غذایی تعقیب و شکار کنند. دلفین‌ها، مانند بسیاری از نهنگ‌ها، برای من خیلی باشکوه و مرموزند تا اینکه مثل خوک یا گاو سلاخی شوند. علاوه بر این، مصرف گوشت‌شان می‌تواند خطرناک باشد چون در بدن‌شان مقدار بالایی جیوه وجود دارد. این فیلم مستند است و حول یک واقعه‌ی مشخص ساخته شده؛ جایی که عملاً سلاخی دلفین‌ها را می‌بینیم. می‌بینیم تیم فیلمبرداری چگونه نیمه‌شب دوربین‌ها را کار می‌گذارد، اطراف محل را شناسایی و کل عملیات را برنامه‌ریزی می‌کند. اما جالب‌تر از همه ملاقات با ریک اوبِری، یکی از بازیگران و مربیان اصلی مجموعه تلویزیونی «فلپر»، است که حالا زندگی‌اش را وقف توقف کشتار و آزار دلفین‌ها کرده است. او که زمانی خود دلفین‌ها را برای حضور در آن برنامه گرفته بود، خود را مسئول به‌وجود آمدن این وضعیت می‌داند. شاید بدون او هم این اتفاقات رخ می‌داد، اما درد او قابل درک است. از منظر ساخت، این مستند بسیار خوب ساخته شده؛ تا حد زیادی مانند یک فیلم داستانی تنظیم شده اما تا حد زیادی از احساسات‌گرایی افراطی پرهیز می‌کند، مگر در پایان که ریک داستانش را به‌صورت بی‌صدا بازگو می‌کند و تصویری روی شکمش پخش می‌شود. کلام آخر: من طرفدار پروپاقرص دلفین‌ها نیستم، اما این فیلم تا پایان روی من تاثیر گذاشت، چون این اقدامات عجیباً بی‌معنی به‌نظر می‌رسند. فکر نمی‌کنم دلفین‌ها به‌زودی در معرض انقراض قرار داشته باشند، اما این موجودات مرموز ممکن است چیزهایی به ما بیاموزند و به‌همین دلیل شایسته رفتار متفاوتی هستند. * این مستند جنبه‌های تکان‌دهنده‌ای دارد و قطعاً برای افراد حساس مناسب نیست. ماجرای یک تحقیق پنهانی توسط چند فعال حفاظت محیط‌زیست آمریکایی را دنبال می‌کند که معتقدند خلیجی دورافتاده نزدیک شهر تایجی توسط ماهیگیران محلی برای محاصره و سپس سلاخی صدها دلفین استفاده می‌شود. تیم با خصومت ساکنان محلی و مقامات روبه‌رو می‌شود و مصمم است مدارک ویدیویی این جنایت را ضبط کند؛ بنابراین با استفاده از فناوری پیشرفته و روش‌های مخفی تلاش می‌کند به این محل محافظت‌شده نفوذ کند. در جریان برنامه‌ریزی‌ها با نقش کمیسیون بین‌المللی شکار نهنگ‌ها (IWC) در نظارت بر صید جانداران دریایی آشنا می‌شویم و ادعاهایی مطرح می‌شود که ژاپن با بهره‌گیری از نفوذ مالی و اقتصادی در تلاش است اعضای جدیدی جذب کند تا ممنوعیت‌های بلندمدت را معکوس یا دست‌کم تعدیل کند. همچنین فیلم درباره خطرات گسترش جیوه در زنجیره غذایی و مخاطرات مصرف گوشت دلفین، به‌ویژه برای کودکان، هشدار می‌دهد—اغلب وقتی که روی بسته‌بندی به‌درستی مشخص نشده یا به‌صورت محصولی دیگر مخفی‌سازی شده است. فیلم همدستی نسبتاً روشنی از سوی مقامات را نشان می‌دهد که معمولاً به‌نام «سنت» توجیه می‌شود و مستند تاحدی نسبت به این توجیه طعنه می‌زند. این‌ها جوامع ماهیگیری با سابقه‌ای چندصدساله‌اند که شاید همیشه به این شکل صید کرده‌اند؛ اما این به‌معنای توجیه روش‌های فعلی و بی‌رحمانه‌شان نیست. چیزی که در فیلم کم است، زمینه تاریخی‌ای است که رفتار این ماهیگیران و شاید سیاست کلی دولت را در کشوری که مانند بسیاری از ملت‌های جزیره‌ای بخش عمده تغذیه‌اش را از دریا تامین می‌کند، توضیح دهد. گاهی تصاویر به‌عنوان ابزاری خام و قاطع برای انتقال پیام به‌کار رفته‌اند؛ پیامی که با بحث و مناظره می‌توانست جامع‌تر و متقن‌تر شود. به‌طور کلی فیلم تامل‌برانگیز و ارزشمند برای تماشا است، ولی در کلی‌نگری‌اش کمی ساده‌انگارانه به‌نظر می‌رسد.