فیلم Saturday Night 2024

«Saturday Night» با موفقیت انرژی پرشتاب و جادوی خودجوش دنیای پشت‌صحنهٔ SNL را به‌تصویر می‌کشد و ما را به قلب آن آشوبِ سازمان‌یافتهٔ پخشِ زنده می‌برد. با فیلم‌برداری جذاب و تدوین تند و تیز، جیسون رایتمن و تیمش اضطرابِ قابل‌لمس و طنز منحصر‌به‌فردی را بازآفرینی می‌کنند که شکل‌دهندهٔ یک برنامهٔ نمادین بود. این فیلم جشنِ استعدادهایی است که گرد هم آمدند تا یکی از ماندگارترین...

«Saturday Night» با موفقیت انرژی پرشتاب و جادوی خودجوش دنیای پشت‌صحنهٔ SNL را به‌تصویر می‌کشد و ما را به قلب آن آشوبِ سازمان‌یافتهٔ پخشِ زنده می‌برد. با فیلم‌برداری جذاب و تدوین تند و تیز، جیسون رایتمن و تیمش اضطرابِ قابل‌لمس و طنز منحصر‌به‌فردی را بازآفرینی می‌کنند که شکل‌دهندهٔ یک برنامهٔ نمادین بود. این فیلم جشنِ استعدادهایی است که گرد هم آمدند تا یکی از ماندگارترین و تأثیرگذارترین پدیده‌های تاریخ تلویزیون را بسازند؛ ادای احترامی شورانگیز به همهٔ کسانی که جرأت داشتند بزرگ رویا ببینند، حتی وقتی موفقیت نامحتمل به‌نظر می‌رسید. امتیاز: B+ فکر می‌کنم مشکل من با فیلم از اینجا بود که به یاد دارم آن اسکچ افتتاحیه را کمی پس از پخشِ اولیه‌اش در ۱۹۷۵ دیده بودم و خنده‌دار نبود. تقریباً همان احساس را دربارهٔ کلِ فیلم داشتم: در زمانِ واقعی ما را از نود دقیقهٔ قبل از پخش همراهی می‌کند، زمانی که لورن مایکلز (با بازی گابریل لابِل) تهیه‌کنندهٔ خلاق است. برنامه اصلاً آمادهٔ پخش نیست؛ سه ساعت محتوا باید در نود دقیقه جای داده شود. ستارهٔ اصلی‌اش—جورج کارلین (مَتو ریث)—ظاهراً همه‌چیز را مزخرف می‌داند، و جان بلوشی (مت وود) و چوی چیس (کوری مایکل اسمیت) از دیدنِ یکدیگر به ستوه آمده‌اند. در عین حال، رئیس شبکه دیو تبت (ویلِم دفو) با آن چهرهٔ ظاهراً حمایت‌کننده که معمولاً قبل از اخراج یک مربی فوتبال دیده می‌شود، در فضا حضور دارد و اضافه‌شدن اندی کافمن (نیکلاس براون)، یک لاما و یک تودهٔ آجر چندان امیدی برای رسیدن برنامه به آنتن باقی نمی‌گذارد. آنچه رخ می‌دهد شاید زایشی آشفته و تقریباً سزارینی از یک نهاد آمریکایی باشد، اما برای ما در سایر نقاط جهان این طنز تا حدی منسوخ است و شباهت گذرای لابِل به دادلی مور نشان‌دهندهٔ شدتِ نیاز این کشور به عبور از «پلیسِ تفکر» دقیق‌گیر (کاترین کرتین) است—کسانی که «گلدن‌شاور» را چیزی از یک فیلم دیزنی می‌پنداشتند. فیلم تلاش دارد تقریباً همهٔ شکل‌های کمدی نوآورانه را گرد آورد و نسخهٔ بسیار طولانی‌ای از اجرای جانیس ایان از «At Seventeen» را برای نشان‌دادن جهت‌گیری جدیدِ تلویزیونِ اواخرشب ارائه کند، اما این تلاش آن را نه به‌ویژه سرگرم‌کننده می‌کند و نه بسیار روشنگر. تماشایش ارزش دارد، اما اگر این برنامه پیش‌تر جزو خاطرات یا علاقه‌مندی‌های شما نبوده، به‌احتمال زیاد این فیلم آن وضعیت را تغییر نخواهد داد.