فیلم Dying (Sterben) 2024

این فیلم مجموعه‌ای از داستان‌ها درباره اعضای خانواده «لونی‌ها» را روایت می‌کند. پدر، گردی (هانس‑اوه باور)، از عوارض تقریباً پایان‌یابنده پارکینسون رنج می‌برد و با همسرش لیسی (کورینا هارفوخ) زندگی می‌کند که او هم حال چندان بهتری ندارد. پسرشان تام (لارس آیدنجر) آهنگسازی است که در محیطی پرتنش کار می‌کند و همراه دوست دیرینه‌اش برنارد (رابرت گویزدک) است؛ برنارد به‌تازگی قطعه‌ای به نام «مرگ» را...

این فیلم مجموعه‌ای از داستان‌ها درباره اعضای خانواده «لونی‌ها» را روایت می‌کند. پدر، گردی (هانس‑اوه باور)، از عوارض تقریباً پایان‌یابنده پارکینسون رنج می‌برد و با همسرش لیسی (کورینا هارفوخ) زندگی می‌کند که او هم حال چندان بهتری ندارد. پسرشان تام (لارس آیدنجر) آهنگسازی است که در محیطی پرتنش کار می‌کند و همراه دوست دیرینه‌اش برنارد (رابرت گویزدک) است؛ برنارد به‌تازگی قطعه‌ای به نام «مرگ» را ساخته است. خواهرشان الن (لیلیت استانگنبرگ) به‌عنوان دستیار دندان‌پزشک زندگی می‌کند که آمیخته با مصرف مشروبات و روابط جنسی اتفاقی است و رابطه‌اش کم‌کم با همکار متأهلش سباستین (رونالد فوگل) جدی‌تر می‌شود. خانواده تا حد زیادی از هم گسیخته‌اند و با مرگ پدر، اعضا مجبور می‌شوند با واقعیت‌های دردناک روبه‌رو شوند؛ فیلم طعنه‌هایی به ناکارآمدی خودروهای برقی می‌زند و خودِ مراسمِ خاکسپاری در طبیعت نیز مطرح می‌شود. هر دو خواهر و برادر انرژی زیادی دارند: نقش آیدنجر شامل رابطه‌ای پرآتش با مادر است و یکی از رک‌و‌راست‌ترین و در عین حال سرگرم‌کننده‌ترین گفت‌وگوهایی را ارائه می‌دهد که احتمالاً دیده‌اید؛ او هم‌زمان در مثلث عاطفی‌ای گرفتار است که بین نامزد سابقش، نوزاد او و پدر نوزاد جریان دارد — مادری که ترجیح می‌دهد پدر نوزاد کسی جز «موریس» (نیکو هولونیکس) باشد. الن کمی آتش‌مزاج است و اگر از دندان‌پزشکی، دریل و ماسک ناراحت می‌شوید، برخی صحنه‌ها ممکن است برایتان آزاردهنده باشد؛ به‌حدی که من خوش‌شانس بودم که تنها تماشاگر این نمایش بودم. علاوه بر این، او گزینه‌ی مناسبی برای بردن به کنسرت هم نیست. فیلم سرشار از طنز است، اما کمدی محض نیست و قرار نیست شما را به خنده‌ی ریزشی بیندازد؛ طنز بیشتر بر پایه موقعیت‌ها و شخصیت‌ها شکل گرفته است و بازی‌های قوی بازیگرانِ فیلم به‌خوبی خط‌های داستانی را در هم می‌آمیزند تا به پایانی برسند که خوش‌پایان بودن آخرین چیزی است که از آن انتظار داریم. فیلم طولانی است اما ساختار آن مخاطب را درگیر نگه می‌دارد: تأثیرگذار، گاهی بسیار غم‌انگیز و گاهی واقع‌گرایانه و تاثرآور، هنگامی که زندگی خانوادگی زیر ذره‌بین قرار می‌گیرد. در پایان نیز شاهد اجرای ارکسترال دل‌نشینی هستیم، در حالی که این تلاطم احساسات انسانی به فصل‌های جدیدی می‌رسد.