فیلم Caché 2005

در ظاهر، «ژرژ» (دانیل اوتوی) و همسرش «آن» (ژولیت بینوش) زوجی موفق به نظر می‌رسند. هر دو در نشر کار می‌کنند؛ او برنامه‌ای نقدی در تلویزیون دارد و پسر نوجوان‌شان «پیررو» (لستر ماکدونسکی) تا حد زیادی از زندگی حرفه‌ای و اجتماعی والدینش فاصله گرفته است. اما وقتی ژرژ شروع به دریافت نوارهای ویدیویی ناشناس می‌کند، فضا به‌سرعت متشنج شده و تنش‌های خانوادگی آشکارتر می‌شود. این...

در ظاهر، «ژرژ» (دانیل اوتوی) و همسرش «آن» (ژولیت بینوش) زوجی موفق به نظر می‌رسند. هر دو در نشر کار می‌کنند؛ او برنامه‌ای نقدی در تلویزیون دارد و پسر نوجوان‌شان «پیررو» (لستر ماکدونسکی) تا حد زیادی از زندگی حرفه‌ای و اجتماعی والدینش فاصله گرفته است. اما وقتی ژرژ شروع به دریافت نوارهای ویدیویی ناشناس می‌کند، فضا به‌سرعت متشنج شده و تنش‌های خانوادگی آشکارتر می‌شود. این نوارها ابتدا خانه‌شان را زیر نظر می‌گیرند و کم‌کم خصوصی‌تر و نفوذی‌تر می‌شوند. پلیس کاری از پیش نمی‌برد و همسایه‌ها هم چیز مشکوکی ندیده‌اند. ژرژ پس از یافتن سرنخی ممکن است به «مجید» (موریس بنیشو) برسد که با پسر بالغش (والید افقیر) زندگی می‌کند؛ مشخص می‌شود خانواده‌شان در گذشته با این مرد سابقه‌ای داشته‌اند. او در واقع تا حدی ناتنیِ ژرژ است و پس از گفتگویی صریح به ژرژ اطمینان می‌دهد که در فرستادن این بسته‌های تهدیدآمیز نقشی ندارد. وقتی پیررو شب خارج از برنامه نزد دوستی می‌ماند، والدین به‌هم می‌ریزند و به نظر می‌رسد کسی که قصد نابود کردن زندگی‌شان را داشته، ممکن است به هدفش رسیده باشد. اوتوی از ابتدا در نقش مردی در آستانه انفجار عصبی عملکرد خوبی دارد؛ شخصیت او روزبه‌روز ناامیدتر می‌شود و بازی‌اش در تضادِ خوب و تأثیرگذاری با ایفای محدود اما قدرتمند بینوش قرار می‌گیرد؛ همسری که تا حد زیادی از قطعات پازل خانوادگیِ شوهرش بی‌اطلاع است و آرام‌آرام همه چیز برایش آشکار می‌شود. وقتی تراژدی رخ می‌دهد — که چندان دور از انتظار نیست — تنش یک پله بالاتر می‌رود، اما آیا ما واقعاً خواهیم فهمید چه کسی و چرا چنین کاری انجام می‌دهد؟ پیش‌زمینهٔ داستان همان‌قدر اهمیت دارد که اتفاقات جاری، اما این اطلاعات به روانی‌ای که انتظار داشتم ارائه نشده‌اند. اطلاعات کمی در اختیار تماشاگر گذاشته می‌شود و وقتی هم داده می‌شوند، گویی بیشتر برای توجیهِ رویدادهای در حال وقوع‌اند تا اینکه آن رویدادها از دلِ آن اطلاعات شکل گرفته باشند. با این حال، فیلم از نظر کارگردانی و ریتم‌پردازی پرتنش و تماشایی است و ارزش دیدن دارد.