فیلم I Am Jonas 2018

این درامی کوچک و نسبتاً خوش‌ساخت است که زندگی «یوناس» را از خلال دو خط موازی — اواخر دوران کودکی و اکنون در سی‌وچندسالگی — بازگو می‌کند. فلیکس ماری‌تو نسخه‌ی بزرگ‌تر او را با بازی‌ای زمخت اما قابل‌باور ایفا می‌کند (هرچند به‌نظر می‌رسد از یک وعده غذای خوب بی‌نصیب مانده!) و نیکلاس باوِنس نقش جوان‌تر و تا حدی مطیع او را بر عهده دارد. مشکل من...

این درامی کوچک و نسبتاً خوش‌ساخت است که زندگی «یوناس» را از خلال دو خط موازی — اواخر دوران کودکی و اکنون در سی‌وچندسالگی — بازگو می‌کند. فلیکس ماری‌تو نسخه‌ی بزرگ‌تر او را با بازی‌ای زمخت اما قابل‌باور ایفا می‌کند (هرچند به‌نظر می‌رسد از یک وعده غذای خوب بی‌نصیب مانده!) و نیکلاس باوِنس نقش جوان‌تر و تا حدی مطیع او را بر عهده دارد. مشکل من این است که روایتِ پیونددهنده‌ی شخصِ A به شخصِ B — از طریق دوست جدید مدرسه‌ای «ناتان» — چندان کارآمد نیست. حادثه‌ای وجود دارد که در پایان مشخص می‌شود، اما با این حال حس ناتمام‌ماندن را بر جای می‌گذارد. شاید این هم نقشه‌ی کریستوف شاریه باشد؛ اینکه «پایان خوش»ی وجود ندارد، اما برای من روشن نیست که یوناس چگونه اصلاً به این مسیر خودویرانگری و زندگی آشفته افتاد. درست مانند بسیاری از فیلم‌های همجنسگرایانه‌ی فرانسوی، فیلم عمدتاً در شب و با نور چراغ‌های خیابانی فیلم‌برداری شده که همین امر بر حال‌وهوای آن می‌افزاید.