فیلم Basic Instinct 1992

بحث‌های جنجالی را کنار بگذاریم: از یک سو ورهوون ادای احترامی چشمگیر به سر آلفرد هیچکاک کرده — به‌ویژه به «ورتیگو» و استفاده از بلوند بمب‌شکل — و از سوی دیگر شِرون استون در نقش زن فریبکار نوآرِ کلاسیک (همان ملکه‌زنبور یا مؤنثِ آلفا) به‌خوبی خلق شده است. تعقیب ماشینِ فوق‌العاده فیلم یادآور آن تعقیب ماشینیِ مشهور فیلمِ «بولیت» است؛ با این همه، با توجه...

بحث‌های جنجالی را کنار بگذاریم: از یک سو ورهوون ادای احترامی چشمگیر به سر آلفرد هیچکاک کرده — به‌ویژه به «ورتیگو» و استفاده از بلوند بمب‌شکل — و از سوی دیگر شِرون استون در نقش زن فریبکار نوآرِ کلاسیک (همان ملکه‌زنبور یا مؤنثِ آلفا) به‌خوبی خلق شده است. تعقیب ماشینِ فوق‌العاده فیلم یادآور آن تعقیب ماشینیِ مشهور فیلمِ «بولیت» است؛ با این همه، با توجه به چشم‌اندازهای چشم‌گیر منطقه، جای تعجبی نیست که ورهوون تا آن‌جا که سانسورها اجازه می‌داد، مرزهای سبکی را جابه‌جا کند. به گمانم فیلمی است که استاد تعلیق را خوشحال می‌کرد و شاید خودِ او هم اگر فیلمنامهٔ پرهیجان جو ازترهاس در زمان «فِنزی» در دسترس بود، چنین کاری می‌کرد. «Basic Instinct» را پال ورهوون کارگردانی و جو ازترهاس نوشته است. بازیگران اصلی شامل مایکل داگلاس، شِرون استون، جورج زوندزا، جین تریپل‌هورن، دنیس آرندت و لیلانی سارِل می‌شوند. موسیقی جری گلدسمیث و فیلم‌برداری یان ده‌بونت است. داستان دربارهٔ نیک کورن (مایکل داگلاس)، کارآگاهِ پلیس سان‌فرانسیسکو است که تحت فشار و بازجوییِ داخلی قرار دارد و درگیر رابطه‌ای خطرناک با زنی بلوند و شهوانی می‌شود که ممکن است قاتل باشد. فیلم با صحنهٔ خشنی آغاز می‌شود که در زمان خود شوکه‌کننده بود؛ ولی با گذشت زمان، شوک و تازگیِ صحنه‌ها کم‌رمق شده و بعضی جلوه‌ها و نماها حالا مضحک به‌نظر می‌رسند. در زمان اکران اولیه نیز اعتراض‌هایی توسط جامعهٔ همجنس‌گرایان مطرح شد که از تصویر دوسوگرایان به‌عنوان قاتلانی بالقوه عصبانی بودند. با این وجود، باوجود اهلی شدنِ عناصر جنسی و جناییِ فیلم در گذر زمان، «Basic Instinct» همچنان یک تریلر معمایی بسیار کارآمد است که بازی‌های درخشان بازیگران اصلی آن را پیش می‌برد. قوت اصلی فیلم در خون‌بهای جنسی یا خشونت نیست، بلکه در قوسِ شخصیتیِ نیک کورن و کاترین ترامِل (استون) است. نیک مردی است آویخته بر لبهٔ سرنوشت، بازیچهٔ زنانی که اطرافش را گرفته‌اند؛ دقیقاً همان قهرمان نوآرِ مرسوم که در عمق بحران سر تسلیم فرود می‌آورد. کاترین ترامِل نمونهٔ کامل زن فریبکار است: زیبا، اغواگر و همیشه در کنترل؛ او مردان را دقیقاً به جایی می‌کشاند که خودش می‌خواهد. روایت فیلم لذت‌بخش است و ورهوون با لذتی آشکار رشته‌های قصه را می‌کشد — گویی لبخندی از نوع شیطنت‌آمیز بر چهره‌اش نقش بسته. این فیلم قصه‌گوییِ بسیار خوبی ارائه می‌دهد، پر از پیچش‌ها و برگشت‌هایی قابل توجه. درست است که بارِ المان‌های نرم‌سِکسیال ممکن است تماشاگران ناآرام را از قدر داستان‌شخصیت‌ها منحرف کند، اما برای دوستداران نئو-نوآر چیزهای زیادی برای لذت‌ بردن هست. امتیاز: 7.5/10