فیلم House of 1000 Corpses 2003

برداشت کمیک و نه‌چندان ترسناک راب زامبی از «کشتار با اره‌برقی در تگزاس» ساختهٔ راب زامبی که در سال ۲۰۰۳ اکران شد (اما فیلم‌برداری آن در ۲۰۰۰ انجام شده)، «خانهٔ هزار جسد» یک فیلم ترسناک/کمدی سیاه است دربارهٔ دو زوج جوان که به‌طور تصادفی وارد خانه‌ای از آدم‌کش‌های دیوانه در نواحی روستایی تگزاس می‌شوند. یک منتقد فیلم را چنین جمع‌بندی کرده: «یک کمدی-ترسناک مضحک، ولی با ضدقهرمان‌هایی...

برداشت کمیک و نه‌چندان ترسناک راب زامبی از «کشتار با اره‌برقی در تگزاس» ساختهٔ راب زامبی که در سال ۲۰۰۳ اکران شد (اما فیلم‌برداری آن در ۲۰۰۰ انجام شده)، «خانهٔ هزار جسد» یک فیلم ترسناک/کمدی سیاه است دربارهٔ دو زوج جوان که به‌طور تصادفی وارد خانه‌ای از آدم‌کش‌های دیوانه در نواحی روستایی تگزاس می‌شوند. یک منتقد فیلم را چنین جمع‌بندی کرده: «یک کمدی-ترسناک مضحک، ولی با ضدقهرمان‌هایی بسیار آزاردهنده.» فیلم از «کشتار با اره‌برقی در تگزاس» (۱۹۷۴) الهام گرفته (یا آن را کپی کرده)، و با کمدی ترسناک کارتونیِ «Evil Dead II» (۱۹۸۷) ترکیب شده و اندکی از حال‌وهوای «The Funhouse» (۱۹۸۱) نیز در آن دیده می‌شود. کل پردهٔ اول، از جمله پروتاگونی خنده‌داری که کاپیتان اسپالدینگ (سید هایگ) را معرفی می‌کند، بسیار سرگرم‌کننده است، اما شیوهٔ اغراق‌آمیز فیلم‌سازی تا نیمهٔ فیلم خسته‌کننده می‌شود، به‌ویژه اتفاقات اغراق‌شده در خانهٔ دیوانهٔ فایرفلای. پردهٔ پایانی آن‌قدر کارتونی می‌شود که گاهی احساس می‌کردم شخصیت اصلی (ارن دنیلز) در کابوسی فرو رفته است. عناصر فانتزی هر نشانهٔ باقی‌ماندهٔ ترس را از بین می‌برند — که در دو پردهٔ اول هم اساساً ترس چندانی نبود و فضای بیش از حد کمدی و شلوغ مانع از شکل‌گیری وحشت جدی می‌شد. بر این اساس، بعید است کسی بزرگ‌تر از هفت سال این فیلم را «مختل‌کننده» بداند. با این‌حال فیلم از نظر بصری و شخصیتی سرزنده و چشم‌گیر است و موسیقی/سوندترکِ باکیفیتی دارد. شِری مون زامبی در نقش بِیبی فایرفلای موثر است؛ صدایش و خنده‌اش برای من آزاردهنده نبود، هرچند از نظر ظاهری کمی لاغر به‌نظر می‌رسد. ارن دنیلز به‌عنوان قهرمان اصلی نسبتاً خوب عمل می‌کند. با این‌حال با توجه به امکانات فیلم‌ساز (مثلاً حضور پنج تشویق‌کنندهٔ اسیر)، فیلم در بخش پردازش شخصیت‌های زن کمی ضعیف عمل کرده است. فیلم مدتی درانتظار ماند چون یونیورسال نگران رتبهٔ NC-17 بود. در نهایت لاینزگیت فیلم را گرفت اما آن را کوتاه و ویرایش کرد تا رتبهٔ R بگیرد. نسخهٔ اوریجینال ۱۶ دقیقه طولانی‌تر بود. زمان اجرا: ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه. محل‌های فیلم‌برداری: جنوب کالیفرنیا (Chicken Ranch Backlot، یونیورسال استودیوز؛ پالمدیل؛ سانتا کلاریتا؛ ساگوس). رتبهٔ کلی: B-/C+ دیدگاه دیگر: بازگشتی پررنگ به گذشته، جایی که زامبی هنوز در حال یافتن سبک خود بود. فیلم شاید بیش از حد بر نوستالژی متکی است — نوستالژی‌ای که برای من وجود ندارد — اما شخصاً این را یکی از آثار ضعیف‌تر زامبی می‌دانم. آهنگ عالی است، اما از فیلم به‌طور کامل لذت نبردم؛ آن را دوست دارم. دلم می‌خواست بعضی قسمت‌های جذاب‌تر مثل دکتر ساتان فضای بیشتری پیدا کنند. بازی‌ها و کیفیت تصویر گاهی کاستی دارند، اما در کل برای من فیلمی دوست‌داشتنی است. امتیاز نهایی: ★★★ — پسندیدم. پیشنهاد می‌کنم اگر مایلید، آن را ببینید. دیدگاه انتقادی‌تر: سبک، خون، جسد و هاردراک، اما بدون فیلمنامهٔ قابل‌قبول که پشتیبانی کند. راب زامبی عمرش را وقف موسیقی و فیلم‌های ترسناک کرده، اما تا کنون فیلم واقعاً ارزشمندی از او ندیده‌ام. سبک کارگردانی او شبیه آن ترسناک‌های بی‌کیفیت و کم‌بودجه‌ای است که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ متداول بود. اگرچه از نظر سبک موسیقایی هماهنگی‌هایی دیده می‌شود، ولی این فیلم بیش از آن‌که ترسناک باشد، مایهٔ نفرت و طردخلق می‌کند. در این فیلم چهار نوجوان به‌طور اتفاقی وارد روستایی از افراد غیرعادی می‌شوند و به افسانهٔ محلی دربارهٔ دکتر دیوانه‌ای که مردم را قطعه‌قطعه می‌کرد، علاقه‌مند می‌شوند؛ دکتری که اعدام شد و ناپدید گشت، و معلوم نیست واقعاً مرده یا نه. آن‌ها نهایتاً به خانه‌ای حتی دیوانه‌تر، مرضی‌تر و از هم گسیخته می‌رسند که مرتکب سلسله‌وار جنایت می‌شود. از نظر این منتقد، فیلم چنان ضعیف است که حتی به‌عنوان کمدی هم کار نمی‌کند. حتی لحظهٔ ترسناکی هم ندارد و بر پایهٔ فیلمنامه‌ای عجیب و بی‌محتوا ساخته شده. فیلم تحت‌تأثیر «اسلَشر» است: خون و گُرِه فراوان، اجساد پاره‌شده، کانِیبالیزم، نکروفیلی، سادیسم — اگر دربارهٔ انحراف حرف بزنیم، احتمالاً این فیلم صحنه‌هایی مرتبط دارد. از طرفی این ویژگی‌ها به فیلم نقطه‌مثبتی می‌دهد: فیلم آن‌قدر خشن و زمخت است که بتواند خواسته‌اش را انجام دهد، در دورانی که بسیاری از فیلم‌های ترسناک آن‌قدر کم‌رمق‌اند که حتی نوجوان‌ها هم می‌توانند آن‌ها را ببینند. بازیگران مجموعه‌ای از بازیگرانی را گرد هم آورده‌اند که در سینمای اسلشر معروف شده‌اند: سید هایگ، بیل موزلی، کارن بلک، تام تولز، دنیس فیپل. هر یک از آن‌ها وظیفه‌شان را خوب انجام می‌دهند و برای این جنس نقش‌ها مناسب‌اند. به‌ویژه هایگ و موزلی بسیار موثرند و هرگاه روی صحنه می‌آیند، توجه بیننده را می‌ربایند. شِری مون، با وجود نقشی که در فیلم دارد، بازیگری آماتور است — دوست‌دختر راب زامبی — که به‌دلیل رابطهٔ شخصی در فیلم حضور یافته است. قربانیان نوجوانِ تکه‌تکه‌شده نیز صرفاً «گوشت حرف‌زن» هستند که هیچ‌کس برایشان دلسوزی نمی‌کند. افکت‌های بصری فیلم تا حدی کارآمدند؛ انبوهی از خون مصنوعی و جلوه‌هایی طراحی شده تا کشتار را واقع‌گرایانه و تاحدی «سرگرم‌کننده» نشان دهند. صحنه‌آرایی و لباس‌ها نیز بسیار فکرشده‌اند و محیطی فاسد و منحرف ایجاد می‌کنند که روستایی را به بستری مناسب برای یک قتل‌عام هالووینی تبدیل می‌کند. یعنی فیلم از نظر سبک بصری و ظاهر بسیار کارشده و پیچیده است، اما در زمینهٔ محتوا و جوهر قابل ارائه چیز چندانی ندارد.