فیلم Mrs. Miniver 1942

چه تعداد بازیگر فوق‌العاده و بااستعدادی در این فیلم حضور دارند؛ از کجا شروع کنم؟ اینجا ترکیب باشکوهی از گریر گارسون، والتر پیجئون، ترزا رایت، می ویتی و هنری تراورز—فقط به چند نام—حضور دارند. همه نقش‌های خود را به‌طرز درخشان و استادانه‌ای ایفا می‌کنند. گریر گارسون مثل همیشه دوست‌داشتنی است و هنری تراورز بازیگر مسنی بسیار دل‌نشین است. این درام احساساتیِ جنگ جهانی دوم داستان...

چه تعداد بازیگر فوق‌العاده و بااستعدادی در این فیلم حضور دارند؛ از کجا شروع کنم؟ اینجا ترکیب باشکوهی از گریر گارسون، والتر پیجئون، ترزا رایت، می ویتی و هنری تراورز—فقط به چند نام—حضور دارند. همه نقش‌های خود را به‌طرز درخشان و استادانه‌ای ایفا می‌کنند. گریر گارسون مثل همیشه دوست‌داشتنی است و هنری تراورز بازیگر مسنی بسیار دل‌نشین است. این درام احساساتیِ جنگ جهانی دوم داستان ساده و صادقانه‌اش را به‌خوبی روایت می‌کند و قطعاً اثری کلاسیک به‌شمار می‌آید. به‌عنوان نکته‌ای جانبی، این فیلم همراه با Random Harvest که در همان سال ساخته شد، باعث شد گارسون خیلی زود در هالیوود به بالا دست یابد. توصیف این فیلم آسان نیست. برای نسل امروز ممکن است فیلم چندان معنا و جذابیت نداشته باشد، اما تصور کنید کسانی را که هنگام پخشِ آن خود شاهد وقایعی بوده‌اند که در فیلم نشان داده می‌شود—تنها در آن صورت است که واقعاً قدرت اثر را درک می‌کنید. برای من که در اواسط سی‌سالگی‌ام، این فیلم بازتابی است از بازیِ بی‌تکلف، صادقانه و نه اغراق‌آمیز که در فیلم‌های همان دوره معمول بود؛ به‌همین دلیل است که امتیازی که دادم منطقی به‌نظر می‌رسد. فیلم می‌توانست کوتاه‌تر باشد، اما در این صورت باید از برخی صحنه‌های مهمِ پرورش شخصیت‌ها گذشت. آیا دوباره این فیلم را تماشا می‌کنم؟ فکر نمی‌کنم. آیا دوستانم را مجبور می‌کنم آن را ببینند؟ احتمالاً نه. خانوادهٔ «مینیور» خانواده‌ای مرفه با زندگی طبقهٔ متوسط در انگلستان روستایی‌اند. «کلم» (والتر پیجئون) و همسرش (گریر گارسون) وقتی پسرشان «وین» (ریچارد نی) به ارتش می‌پیوندد و به آن‌ها گفته می‌شود دیگر نباید چراغ‌های فرود را روشن بگذارند—تا به هواپیماها برای فرود در پایگاه نیروی هوایی سلطنتی نزدیک کمک نکند—باید با واقعیت جنگ کنار بیایند. آنچه در ادامه می‌آید به‌طرز ملایم اما تأثیرگذاری، تأثیر حملات مداوم لوفت‌وافه و ترس‌های ناشی از آن بر مردم عادی را نشان می‌دهد. جنگ تازه آغاز شده و اعتمادبه‌نفس هنوز بالاست؛ موضوعی که با روحیهٔ متین و خونسردِ «لِیدی بلدون» (می ویتی) که اصرار دارد نمایشگاه گل محلی—که معمولاً برندهٔ آن اوست—طبق روال عادی برگزار شود، خوب نشان داده می‌شود. با حضور چند مهمان ناخوانده و تصمیم برای کمک به تخلیهٔ دانکرک، فیلم تصویری جذاب—اگر کمی خوش‌بینانه—از بقا در میان طبقه‌ای ارائه می‌دهد که برای این تغییر عمیق در شرایط زندگی‌شان آماده نیستند. بالارد، پرورش‌دهندهٔ گل رز (هنری تراورز)، همچنین نقش غیرمنتظره‌ای در انتقال پیام سیاسی فیلم دارد و رابطهٔ او با بانوی عمارت به‌خوبی مرگ تدریجیِ اشرافِ دارایِ امتیاز را نشان می‌دهد. گارسون در اینجا کاملاً متقاعدکننده است، همان‌طور که می ویتی نیز هست، و با تکیه‌گاه محکمی که پیجئون فراهم می‌کند، با داستانی تأثیرگذار روبه‌رو می‌شویم که شاید کمی احساساتی باشد اما دیدنش ارزش دارد.