فیلم Babygirl 2024

این فیلم که از پرانتظارترین آثار بخش اول هشتاد و یکمین جشنواره ونیز بود، با بازی جذب‌کننده نیکول کیدمن، فیلم‌نامه و کارگردانی هلینا رایین و تولید شرکت A24 به نمایش درآمد. فیلم تلاش می‌کند مرزهای حس‌گرایی، سکس، صدا، جاه‌طلبی، اخلاق و فمینیسم را جابه‌جا کند، اما در اجرا چندان موفق نیست. داستان حول رمی (نیکول کیدمن) می‌چرخد؛ مدیرعاملی که دروناً آرزوی سلطه‌پذیری دارد و با ساموئل...

این فیلم که از پرانتظارترین آثار بخش اول هشتاد و یکمین جشنواره ونیز بود، با بازی جذب‌کننده نیکول کیدمن، فیلم‌نامه و کارگردانی هلینا رایین و تولید شرکت A24 به نمایش درآمد. فیلم تلاش می‌کند مرزهای حس‌گرایی، سکس، صدا، جاه‌طلبی، اخلاق و فمینیسم را جابه‌جا کند، اما در اجرا چندان موفق نیست. داستان حول رمی (نیکول کیدمن) می‌چرخد؛ مدیرعاملی که دروناً آرزوی سلطه‌پذیری دارد و با ساموئل (هریس دیکینسون)، کارآموزی جوان، وارد رابطه‌ای عجیب می‌شود. او اگرچه ازدواج کرده و با جیکوب (آنتونیو باندراس) زندگی می‌کند، در زندگی جنسی‌اش احساس ناکامی می‌کند و ساموئل به‌تدریج نقش کم‌وبیش تسکین‌دهنده‌ای برای این خلأ ایفا می‌کند. رابطه‌شان به‌سرعت از کنترل خارج شده و با پراکندگی تِم‌ها، مایه‌هایی از اعتیاد عاطفی و نمادپردازی‌هایی مثل نقش تکرارشوندهٔ شیر همراه می‌شود. فیلم در لحظاتی بامزه است و بازی‌ها — به‌ویژه تعهد نیکول کیدمن و در بعضی صحنه‌ها هریس دیکینسون — قابل توجه‌اند، اما کلیت اثر نتوانسته عمق احساسی یا شخصیت‌پردازی قوی‌ای بسازد. روند روایت تکه‌تکه و پراکنده است، دوربین و تدوین گاه آشفته‌اند و فیلم‌نامه فرصت چندانی برای پرداختن به انگیزه‌ها و پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها نمی‌دهد. دیکینسون چندان کاریزما ندارد و حضور عادی‌کنندهٔ باندراس هم فقط کمی تعادل ایجاد می‌کند. بعضی صحنه‌ها بیش از حد شوکه‌کننده یا صرفاً تحریک‌آمیز به نظر می‌رسند و موسیقی متن گاهی نامتناسب و آزاردهنده است. در مجموع، «بِیبی‌گرل» بیشتر روی لایهٔ جنسی و تصاویر تحریک‌آمیز تمرکز دارد تا روایت درگیرکننده و معنادار؛ فیلمی که تلاش می‌کند جسورانه باشد اما غالباً بین ارزش شوک‌آور و محتوای واقعی گم می‌شود و در نهایت اثری فراموش‌شدنی و بیش از حد پرهیاهو از آب در می‌آید.