فیلم Blast of Silence 1961

«نفرتِ هارلم» (Blast of Silence) فیلم «Blast of Silence» را آلن بارون نوشته و کارگردانی کرده و خودش نیز در آن نقش‌آفرینی می‌کند؛ همراه با مالی مک‌کارتی، لاری تِکر و پیتر کلم. موسیقی اثر از مایِر کوپفرمن و فیلم‌برداری از مریل برودی است. هفتهٔ کریسمَس است و تک‌تیرانداز حرفه‌ای، فرانکی بونو (بارون)، از کلیولند به نیویورک می‌آید تا یک مافیا را که از مرزهای جایگاهش فراتر رفته،...

«نفرتِ هارلم» (Blast of Silence) فیلم «Blast of Silence» را آلن بارون نوشته و کارگردانی کرده و خودش نیز در آن نقش‌آفرینی می‌کند؛ همراه با مالی مک‌کارتی، لاری تِکر و پیتر کلم. موسیقی اثر از مایِر کوپفرمن و فیلم‌برداری از مریل برودی است. هفتهٔ کریسمَس است و تک‌تیرانداز حرفه‌ای، فرانکی بونو (بارون)، از کلیولند به نیویورک می‌آید تا یک مافیا را که از مرزهای جایگاهش فراتر رفته، حذف کند. او مکان‌ها را زیر نظر می‌گیرد و نقشهٔ کارش را می‌کشد، اما چند چهره از گذشته نظم یخ‌زدهٔ کاری‌اش را به‌هم می‌زند. «Blast of Silence» قلبی سیاه دارد؛ در ساده‌ترین شکل، فیلمی است دربارهٔ مردی که هرگز ندیده چه‌گونه انسانی بودن است. فرانکی بونو مطالعه‌ای است از خودشکنی و خودبیزاری؛ او همه‌چیز را از دل نفرت می‌نگرد. شاید بزرگ‌ترین جرمش نه همان قتل‌هایی است که با کارآیی و خونسردی انجام می‌دهد، بلکه خودِ این که اصلاً به دنیا آمده است. حالا اما فرانکی با همهٔ نکبت رفته‌اش وارد سیب بزرگ شده و به دنیای نوآر پا گذاشته است، و آن لایه‌های یخ‌زدهٔ روی شانه‌هایش کم‌کم در حال آب شدن‌اند. فضا آکنده از سرنوشت‌گرایی، بدبینی و البته نیست‌انگاری است. نیویورک شهری پر از سازه‌های بلند و شگفتی‌های معماری است، اما بارون و برودی آن را به‌عنوان موجودیتی تهدیدآمیز با روکش سرد و خاکستری به تصویر می‌کشند که با حالِ آدم‌کشِ متزلزلِ ما سازگار است. راوی با صدای خشن لاینل استندر به‌صورت دوم‌شخص می‌گوید؛ صدایی در ذهن فرانکی که او را مسخره می‌کند و شکست‌ها، لغزش‌ها و بدبختی قریب‌الوقوع را به او یادآوری می‌کند. موسیقی جَزِ کوپفرمن گاهی مانند حملهٔ زرهی است (آن کنترباسِ وحشی واقعاً شگفت‌انگیز است) و گاهی مرثیه‌ای اندوهناک برای زندگی‌ای که هرگز تجربه نشده. بودجهٔ اندک و استفاده از بازیگران معمولی به زمین‌گیر بودن فیلم کمک می‌کند که برای چنین قصه‌ای کاملاً مناسب است. نیازی به بازی‌های اغراق‌آمیز یا ترفندهای بصری نیست؛ بارون و برودی از طبیعت‌گرایی بازیگران و فضای شهری به‌خوبی بهره می‌برند و فیلم را به شکلی نیمه‌مستند می‌پوشانند. «Blast of Silence» فیلمی سخت و بی‌رحم است؛ قصد ندارد شما را سرحال کند و فیلم کریسمسی برای لذت‌های سالیانه نیست. از افتتاحیهٔ خارق‌العاده با قطاری که از تونل سر می‌زند تا پایانِ تیره و تار، این اثر نوآری است از ردهٔ بالا. اجازه ندهید کسی به شما بگوید نوآر در ۱۹۵۸ تمام شده است. ۹/۱۰