فیلم E.T. the Extra-Terrestrial 1982

با همسرم، دانش‌آموز سال هفتم و کودک پیش‌دبستانی‌مان تماشا کردم. من کمی حواسم پرت بود چون هفتهٔ سختی بود، اما دوست داشتم واکنش کوچک‌تر خانواده را ببینم. تماشای فیلم با دختر پنج‌ساله‌ام سوالات زیادی به همراه داشت، ولی او عاشقش شد: چشمانی پر از شگفتی، گریه در جاهای مناسب و فریادهای «آره!» در صحنه‌های دوچرخه‌سواری. بعضی از عروسک‌های مکانیکی قدیمی به‌نظر می‌رسند، اما دیدن این...

با همسرم، دانش‌آموز سال هفتم و کودک پیش‌دبستانی‌مان تماشا کردم. من کمی حواسم پرت بود چون هفتهٔ سختی بود، اما دوست داشتم واکنش کوچک‌تر خانواده را ببینم. تماشای فیلم با دختر پنج‌ساله‌ام سوالات زیادی به همراه داشت، ولی او عاشقش شد: چشمانی پر از شگفتی، گریه در جاهای مناسب و فریادهای «آره!» در صحنه‌های دوچرخه‌سواری. بعضی از عروسک‌های مکانیکی قدیمی به‌نظر می‌رسند، اما دیدن این فیلم‌های قدیمی در برابر کودکان عادت‌کرده به جلوه‌های کامپیوتری عجیب است؛ حتی دانش‌آموز سال هفتمم گفت بعضی صحنه‌ها خیلی واقعی به‌نظر می‌رسید که برایم تعجب‌آور بود. داستان درباره موجودی فضایی است که روی زمین جا می‌ماند و گروهی از بچه‌های حومهٔ شهر تلاش می‌کنند به او کمک کنند تا به خانه‌اش بازگردد. عجیب است که چنین داستان ساده و معمولی‌ای به پدیده‌ای جهانی تبدیل شود. «E.T.» به کارگردانی استیون اسپیلبرگ وارد فرهنگ عامه شد و هم‌زمان به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌ها بدل گشت. فیلم برای همه اعضای خانواده جذاب است: از لحظات شادِ گم‌وگور شدن E.T. در حومهٔ آمریکا تا جلوه‌های جادویی که از کودک درون اسپیلبرگ برمی‌خیزد. منتقدان زیرمتن‌هایی از جدایی والدین را در کار دیده‌اند و نقش «دولت» به‌عنوان تهدید بازتابی از پارانویا و بدگمانی‌های آن دوره است. دی والاس، هنری توماس، رابرت مک‌ناتون، درو باری‌مور و پیتر کویوت بازی قابل‌توجهی دارند. موسیقی مشهور جان ویلیامز با چند نت اولش شور و هیجان ایجاد می‌کند و فیلم‌برداری آلن داویاو قابل ستایش است. فیلم عمدتاً از منظر کودک روایت می‌شود و در دیدارهای مکرر همچنان جادو می‌کند. نزدیک به چهل سال پس از ساخت، محبوبیت این اثر کاهش نیافته است؛ چیزی که اسپیلبرگ و تیمش می‌توانند به‌حق به آن افتخار کنند. امتیاز: 9/10 یک گوهر کمیاب و جادویی: «E.T.» تجربه‌ای نادر و ماندگار است. کارگردانی اسپیلبرگ، فیلم‌برداری، جلوه‌های بصری، بازیگری و به‌ویژه موسیقی گستردهٔ جان ویلیامز در کنار هم جادویی خلق می‌کنند و احساسات عمیقی را برمی‌انگیزند. چند بیگانه برای جمع‌آوری نمونه‌های گیاهی می‌آیند، اما از انسان‌ها، چراغ‌های چشمک‌زن و سگ‌هایی که سر و صدا را بررسی می‌کنند می‌ترسند و فرار می‌کنند؛ یکی از آن‌ها به‌طور تصادفی جا می‌ماند. این موجود جوان در انباری یک خانواده پناه می‌گیرد و توسط «الیوت» جوان (هنری توماس) پیدا می‌شود و بین آن‌ها پیوند ویژه‌ای شکل می‌گیرد. به‌تدریج اعضای دیگر خانواده معرفی می‌شوند و آن‌ها تلاش می‌کنند راهی برای بازگرداندن او پیدا کنند—آیا قبل از رسیدن مقامات موفق خواهند شد؟ فیلمی بی‌زمان است: داستانی عاشقانه، ماجراجویی علمی-تخیلی و حکایتی از خانواده، اشتیاق و وفاداری؛ همه همراه با موسیقی برجستهٔ جان ویلیامز. صحنهٔ تعقیب با دوچرخه به اسطورهٔ سینما تبدیل شده، همان‌طور که لحظات «تماس با خانه» و نمای آن موجود کوچک در لباس‌ و ظاهری که به او داده‌اند به‌یادماندنی‌اند. بازی بازیگران کودک فوق‌العاده است و درو باری‌مور (گرتی) و رابرت مک‌ناتون (مایکل) به‌خوبی به جذابیت داستان کمک می‌کنند. فیلم روی تلویزیون هم جواب می‌دهد، اما برای تاثیر بیشتر دیدن آن روی پردهٔ بزرگ توصیه می‌شود—ارزشش را دارد.