انیمیشن Lilo & Stitch 2002

به ندرت پیش می‌آید دلِ آدم بخواهد فیلمی بی‌پایان ادامه پیدا کند، اما «لیلو و استیچ» می‌توانست یک ساعت دیگر به زمان اجرایش اضافه کند و من با آغوش باز استقبال می‌کردم. این فیلم انیمیشنی زیباست و از بهترین آثار دیزنی به شمار می‌آید. استیچ تبدیل به نمادی در فرهنگ عامه شده است؛ همان‌طور که جک اسکالینگتون یا بارت سیمپسون دل‌ها را لمس کردند، استیچ...

به ندرت پیش می‌آید دلِ آدم بخواهد فیلمی بی‌پایان ادامه پیدا کند، اما «لیلو و استیچ» می‌توانست یک ساعت دیگر به زمان اجرایش اضافه کند و من با آغوش باز استقبال می‌کردم. این فیلم انیمیشنی زیباست و از بهترین آثار دیزنی به شمار می‌آید. استیچ تبدیل به نمادی در فرهنگ عامه شده است؛ همان‌طور که جک اسکالینگتون یا بارت سیمپسون دل‌ها را لمس کردند، استیچ هم به مخاطب می‌چسبد. علاوه بر بامزه بودنش، دلیل دیگر این پیوند احساسی شاید همین باشد که استیچ موجودی است که برای ویرانی خلق شده اما در نهایت همان حلقهٔ مفقوده‌ای می‌شود که خانواده‌ای شکسته را کنار هم می‌آورد. گاهی «لیلو و استیچ» به موضوعات تاریک‌تری می‌پردازد؛ لیلو یادآور بسیاری از کودکانی است که والدین، همسالان و سیستم آن‌ها را بدفهمیده‌اند. اما در پایان، «لیلو و استیچ» با بردن شما به فضایی بسیار شاد لبخند روی لبتان می‌آورد. فیلمی دوست‌داشتنی. «لیلو و استیچ» اثری کوتاه و سرراست است، اما همین کوتاهی مانع نمی‌شود که تأثیری دلنشین و صمیمی بر جای گذارد. در این زمینه واقعاً قابل تحسین است؛ نمی‌توان از شخصیت‌های اصلی دل نبرید. صدای دیوِی چیس (لیلو)، تیا کاررِرِ (نانی)، دیوید اوگدن استیرز (جامبا)، کوین مک‌دونالد (پلیکلی) و البته کریس سندرز (استیچ) بسیار خوب است و من عاشق صداهایشان شدم. حتی بعضی شخصیت‌های فرعی مثل زویی کالدوِل (عضو شورای شهر)، کوین مایکل ریچاردسون (کاپیتان گانتو) و وینگ ریامز (بابِلز) هم به‌یادماندنی‌اند. از نظر انیمیشن، اثر چندان شگفت‌آور نیست اما مطمئناً دلپذیر است؛ رنگ‌ها و ظاهر کلی فیلم زنده‌اند و شخصیت‌ها تا پایان جذاب می‌مانند. در مورد موسیقی هم چه کسی فکرش را می‌کرد آثار الویس پریسلی این‌قدر مناسب باشند؟ انتخابِ الهام‌بخشی بوده است. شاید در فهرست انیمیشن‌های دیزنی در صدر نباشد، اما قطعاً در ردهٔ «بهترین‌های دیگر» قرار می‌گیرد. اگر هنوز ندیده‌اید، حتماً آن را ببینید. اوهانا! سرویسی که جدانشدنی با این فیلم است. فیلمی که قهرمانانش یک دختر کوچک و یک بیگانهٔ آبی‌اند؛ بیگانه‌ای که گرچه گاهی خشن است، اما قلب تماشاگران را ربوده است. اثری که می‌توان بارها تماشا کرد و در آن شرکت والت دیزنی از مسیر حکایت‌گویی کلاسیک خارج شده است. «لیلو و استیچ» از اولین تا آخرین دقیقه شگفت‌انگیز است: بامزه وقتی استیچ نقش الویس پریسلی را بازی می‌کند، هیجان‌انگیز وقتی کاپیتان گانتو او را تعقیب می‌کند و تأثیرگذار هنگام گفتن جملهٔ معروف اوهانا. کسانی که «لیلو و استیچ» را ندیده‌اند، باید حتماً آن را تماشا کنند. «لیلو» دختری جوان و مهربان است که آرزو دارد سگی داشته باشد. «۶۲۶» (استیچ) محصول شوم دستکاری‌های بیگانه‌سازی است که توسط دانشمندی خودبزرگ‌بین به نام «جوکیبا» ساخته شده است. او محکوم می‌شود که هرگز نور روز را نبیند و ساخته‌اش در ماهی بی‌جان رها شود. خوشبختانه برای «۶۲۶»، کاپیتان کشتی‌اش، گانتو، چندان کاربلد نیست؛ بنابراین او فرار می‌کند و خود را در هاوایی می‌یابد. از محیط جدید گیج و سردرگم است و چون نمی‌تواند شنا کند، گرفتار می‌شود و به‌اشتباه به عنوان سگی ولگرد شناسایی و ضبط می‌گردد. آنجا است که با «لیلو» آشنا می‌شود؛ دختری که انتظار داشتن سگی را دارد. آنچه رخ می‌دهد داستانی از پیوند و همدلی است. لیلو با مشکلات خانوداگی و مداخلهٔ مددکار اجتماعی «بابِلز» روبه‌رو است، اما استیچ مصمم است زندگی‌شان را جالب کند و اگر لازم باشد از آن‌ها در برابر مأموران تعقیب‌کنندهٔ «فدراسیون کهکشانی» محافظت کند. پیام‌هایی مثل کار گروهی، تنهایی، عشق و ارزش‌های خانواده و بخشش همه در اینجا هستند، اما دین دیبلوا در کنار ماجراجویی‌های لذت‌بخش و جملات تند و کوتاه، همهٔ این‌ها را به‌خوبی آراسته است و حتی کمی تهدید احتمالی از سوی «رئیس شورای عالی» هم حس می‌شود—شخصیتی که شاید از گلن کلوز الهام گرفته شده باشد. سبک انیمیشن را زیاد دوست نداشتم—چشمان بیش از حد درشت—اما رنگ‌ها و ظاهر کلی فیلم زنده‌اند و شخصیت‌ها تا پایان دوست‌داشتنی باقی می‌مانند.