فیلم The Amazing Spider-Man 2012

«مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز» هیچ دلیلی برای وجود ندارد. مرد عنکبوتی قهرمانی است که همه او را می‌شناسند؛ این شخصیت آن‌قدر قدیمی است که حتی غیرطرفداران کمیک هم با منشأش آشنا هستند؛ جزئی از فرهنگ پاپ است. از طرفی، فیلم‌های سام ریمی هم هستند که همه دیده‌اند، پول زیادی درآوردند و همیشه روی تلویزیون پخش می‌شوند؛ فیلم‌هایی سرگرم‌کننده که در ۲۰۰۲ داستان منشأ خوبی به ما...

«مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز» هیچ دلیلی برای وجود ندارد. مرد عنکبوتی قهرمانی است که همه او را می‌شناسند؛ این شخصیت آن‌قدر قدیمی است که حتی غیرطرفداران کمیک هم با منشأش آشنا هستند؛ جزئی از فرهنگ پاپ است. از طرفی، فیلم‌های سام ریمی هم هستند که همه دیده‌اند، پول زیادی درآوردند و همیشه روی تلویزیون پخش می‌شوند؛ فیلم‌هایی سرگرم‌کننده که در ۲۰۰۲ داستان منشأ خوبی به ما عرضه کردند. این فیلم جدید صرفاً لازم نبود. من ابتدا به آن فرصت دادم. در تاریخ سینما فیلم‌های متفاوتی از بازسازی‌های موفق وجود داشته‌اند—شاید این نسخه یک دید «تاریک‌تر» از مرد عنکبوتی باشد! شاید چند دقیقه‌ای به منشأ پرداخته و بعد به‌خوبی وارد داستان شده باشد و فقط تکرار نباشد. ولی دریافتم که این فیلم صرفاً بازتولید بی‌شرمانه همان ایده با تغییرات اندک است. ناامید شدم. تمام فیلم حول منشأ مرد عنکبوتی می‌چرخد. مری جین را کنار گذاشته‌اند و یک علاقه‌عاطفی جدید گذاشته‌اند و از آوردن «گرین گابلین» خودداری کرده‌اند—شاید برای اینکه بیش از حد به طرفداران یادآوری نشود. حالا گوئن استیسی و «مارمولک» را داریم. بقیه همه همان تکرار همیشگی است: ماجرای عمو بن، صحنه‌های ساخت لباس، یادگیری کنترل قدرت‌ها، جست‌وجوی جنایتکاری که مرد عنکبوتی به او فرصت فرار داد و عواقب فاجعه‌بار آن. همه این‌ها بدون جرقه‌ای از انرژی یا خلاقیت انجام شده‌اند. فیلم‌های ریمی پر از انرژی و هیجان بودند؛ دیدن مرد عنکبوتی روی پرده بزرگ، با تاربافی در شهر و مبارزه با گرین گابلین شگفت‌انگیز بود. در آن سال‌ها «اونجرز» یا «آیرون من» هم نبود؛ برای طرفداران کمیک مثل تحقق یک رویا بود. «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز» بوی کهنگی می‌دهد. سخت بود که فیلم را همان‌طور که هست بپذیرم؛ ذهنم مدام جلوتر را حدس می‌زد و حس می‌کردم همه چیز را قبلاً دیده‌ام. حتی اگر این مسئله را نادیده بگیریم، فیلم کارایی لازم را ندارد: کند و خسته‌کننده است، با یک پیتر پارکر آزاردهنده و یک مارمولک CGI به‌عنوان خلافکار. پیتر پارکر در این فیلم شکایت‌گر و خودمحور به نظر می‌رسد. رابطه‌اش با خاله می و عمو بن هرگز به‌درستی طرح نمی‌شود و آنچه هست صرفاً نشان‌دهنده رفتار بی‌ادبانه پیتر بدون انگیزه‌است. نکته مثبت فیلم بازیگران‌اند. سالی فیلد و مارتین شین با همان متریال محدود عالی‌اند. اما استون جذاب و شیرین است و نقش را به‌خوبی ایفا می‌کند. ریس ایفانز در نقش کرتیس کانرز عملکرد قابل قبولی دارد و من به‌طور غافلگیرکننده‌ای از اندرو گارفیلد به‌عنوان مرد عنکبوتی خوشم آمد؛ او برای نقش مناسب است و با آن فیلمنامه ضعیف هم تلاشش را کرده. کاریزما دارد و به‌جای تقلید از توبی مگوایر، نشانه‌های شخصی خودش را به نقش افزوده است؛ اگر فیلم حتی اندکی اصالت دارد، این مدیون اوست. بخش‌هایی از اکشن در یک‌سوم پایانی بسیار تماشایی‌اند؛ حرکات مرد عنکبوتی در مبارزه و تارپراکنی‌ها خوب طراحی شده‌اند. اکشن هیجان‌انگیز است و فیلم به‌خوبی یک دنباله را مهیا می‌کند. اما اینکه دو ساعت از همان مطالب آشنا بگذرانی تا چند دقیقه اکشن خوب بگیری، انتظار زیادی است. فیلم خیلی محافظه‌کارانه رفتار می‌کند؛ قابل قبول اما هرگز درخشان نیست. خسته‌کننده و طولانی است، با نقاط اندک و پراکنده اکشن. امیدوارم در دنباله این «مرد عنکبوتی» سبک و هویت خودش را پیدا کند. اگر فرصت رشد و تحول داشته باشد، با قوت شخصیت و بازی گارفیلد ممکن است این شروع ضعیف تبدیل به یک سه‌گانه جذاب شود. شاید من هم ساده‌لوح باشم. --- این چهارمین فیلم مرد عنکبوتی است، اگرچه دنباله چهارم نیست و جزو بازراه‌اندازی‌هایی است که امروز محبوب‌اند. من از تماشای فیلم لذت بردم ولی در عین حال کمی ناامید شدم. در برخی جنبه‌ها بهتر از سه‌گانه قبلی سام ریمی است (البته سخت نیست چیزی بهتر از قسمت دوم آن سه‌گانه ساخت). فیلم تاریک‌تر و جدی‌تر است و مرد عنکبوتی وقتی لباسش را درنمی‌آورد آن‌قدر احمق و آشفته نیست که توبی مگوایر نشان می‌داد. با این حال، فیلم کاستی‌هایی دارد که من را وادار می‌کند سخت فکر کنم که آیا واقعاً بهبود چشمگیری نسبت به فیلم قبلی است یا نه؛ همین باعث احساس ناامیدی من شد چون امید داشتم این بازراه‌اندازی همان «مرد عنکبوتی واقعی» باشد که بتوانم نسخه‌های قبلی را فراموش کنم. بسیاری از صحنه‌های کم‌اهمیت طولانی شده‌اند و اتفاقات مهم شتاب‌زده پیش می‌روند. گذار پیتر پارکر به مرد عنکبوتی پس از گزیده‌شدن به‌سرعت انجام می‌شود. در صحنه‌ای پنج دقیقه صرف قانع‌کردن پسربچه‌ای از داخل ماشین می‌شود؛ آن‌قدر طول می‌کشد که پیتر ماسکش را در می‌آورد و آن را به او می‌دهد (چه کار عجیبی...) و در نهایت با شلیک تور او را بیرون می‌کشد. می‌توانست همان اول این کار را بکند و ما را از آن زمان خسته‌کننده نجات دهد. به‌طور کلی فکر می‌کنم این فیلم واقعاً نسبت به قبلی‌ها فیلم بهتری است و من از تماشای آن لذت بردم، فقط نه به اندازه‌ای که انتظار داشتم. --- نسخه مارک وب از مرد عنکبوتی همان کاری را می‌کند که هر عنکبوتی می‌تواند انجام دهد. «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز» را مارک وب کارگردانی کرده و جیمز وندربیلت، آلوین سارنت و استیو کلوز فیلمنامه را نوشته‌اند. در آن اندرو گارفیلد، اما استون، ریس ایفانز، دنیس لری، مارتین شین و سالی فیلد بازی دارند. موسیقی از جیمز هورنر و فیلم‌برداری از جان شوارتزمان است. پیتر پارکر (گارفیلد) کودکی یتیم شده و بعد از اینکه والدینش در یک سانحه هواپیمایی کشته شدند نزد عمو بن و خاله می بزرگ شده؛ پسری باهوش ولی کمی تکرو در دبیرستان است. در پی تحقیق درباره ناپدید شدن والدینش و در حالی که دل‌بسته هم‌کلاسی‌اش گوئن استیسی (استون) است، زندگی پیتر با گزش عنکبوتی رادیواکتیو وارونه می‌شود و او قدرت‌هایی غیرعادی به‌دست می‌آورد. فرنچایز مرد عنکبوتی به‌اندازه بتمن جنون‌آلود نیست، اما طرفداران سختی دارد که فهمشان دشوار است. سه‌گانه سام ریمی حدود ۲.۵ میلیارد دلار در سراسر جهان فروخت؛ حالا با این بازتصویر (در واقع بازنگری) جدید، جماعتی از «طرفداران» می‌گویند هرگز فیلم‌های ریمی را دوست نداشتند! مگوایر فلان بود، دنست فلان، ریمی با روح کمیک همخوانی نداشت و... شاید من در فروم‌های اشتباه نبوده‌ام، اما به هر حال فروش ۲.۵ میلیاردی نشان از طرفداران قابل توجه دارد. به هر حال، این فیلم با نظرات متضادی روبه‌رو شده است. در جنبه منفی، فیلم احساس تولیدی زخمی و سازشی را دارد و آن‌طور که سازندگان خواسته‌اند ساخته نشده؛ نخ‌های زیادی بدون سرانجام باقی می‌مانند و تدوین‌های نامتوازن باعث شکاف‌های روایی شده‌اند. یک شخصیت مهم از فضا محو می‌شود، برخی شخصیت‌ها زمان کمی برای نفس کشیدن دارند و نقاط مهم داستان با پریدن‌های منطقی عظیم پیش می‌روند. صحنه‌ای که به‌صورت الحاقی در تیتراژ پایانی می‌آید تلاش می‌کند ما را برای دنباله وسوسه کند و گویای این است که سرعت گرفتن روی داستان منشأ عمدی بوده—که بعید می‌رسد و بیشتر شبیه افزودنی پس از اتمام کار است. برای فیلمی که ادعا می‌کند در جهان اسپایدرمن مهر و امضای خودش را می‌زند، اغلب یادآور فیلم‌های ریمی می‌شود؛ ممکن است مارمولک به‌جای گرین گابلین و گوئن به‌جای مری جین باشد، اما ضربات عاطفی و روان‌شناختی همان هستند. بازراه‌اندازی؟ نه آن‌قدرها. از نظر موسیقی هم، هورنر که معمولاً طرفدارش هستم، قطعه‌ای ارائه کرده که از انرژی و شوری که باید برای برانگیختن هیجان داشته باشد، خالی‌ست؛ تلاش کرده عظمت سوپرقهرمانی ایجاد کند اما نتیجه چندان دل‌انگیز نیست. اما در سوی مثبت، انتظار پایین به من کمک کرد که از فیلم لذت ببرم و حتی یک بار آن را دوباره تماشا کردم تا برداشت‌های اولیه‌ام را بازنگری کنم. هنوز چیزهای زیادی برای لذت بردن هست: بازی‌ها از سطح بالایی برخوردارند (اجرای ایفانز در نقش کرتیس کانرز در تماشای دوباره بهتر جلوه می‌کند)، شیمی بین استون و گارفیلد خوب است، جلوه‌های بصری در ده سال اخیر بهبود یافته‌اند و مرد عنکبوتی چابک‌تر و آکروباتیک‌تر شده است. نمایش پیتر به‌عنوان یک جیک که تبدیل به خودپسند می‌شود، به نیمه اول فیلم ضربه خوبی زده و خوب است که با بیش از دو ساعت مدت زمان، سازندگان فرصت یافته‌اند پیتر را به عنوان شخصیت گسترش دهند و تماشاگر را با انتظار لحظه تغییر زندگی او همراه کنند. در مورد ضدقهرمان هم درست است که انتخاب مارمولک الهام‌بخش نیست، اما با طرح داستان منشأیی که وب و تیمش می‌خواهند بگویند، جور درمی‌آید. مگر اینکه کسی دنبال مبارزات مداوم بین اسپایدرمن و مارمولک باشد که در این صورت کمی ناامید خواهد شد. فیلم روی بعد انسانی تاکید دارد و نه صرفاً یک فیلم پول‌ساز سطحی، و بدون شک سرگرم‌کننده است، اما حفره‌ها، نخ‌های ناتمام و پریدن‌های منطقی مانع می‌شود به اهدافش برسد. منتظر دنباله‌ام. امتیاز: ۷/۱۰ --- من از این فیلم لذت بردم. یکی از مزایای بزرگ مفهوم «مرد عنکبوتی» این است که می‌توان آن را بارها بازآفرینی کرد بدون اینکه ماهیت اصلی شخصیت خدشه‌دار شود—یک جوان تنها و شریف که تلاش می‌کند راهش را در دنیا پیدا کند و دل دختر را به دست آورد. مانند توبی مگوایر، انتخاب نسبتاً ناشناخته اندرو گارفیلد خوب جواب داده؛ این امکان را می‌دهد که نسل جدیدی از طرفداران با قهرمانشان ارتباط برقرار کنند. اینکه او خوش‌تیپ هم هست به ضررش نیست. اما استون هم خوب است، نقش معشوقه‌اش (نوعی جایگزین مری جین) را بازی می‌کند و ظاهر کلی فیلم شیک و رنگارنگ است. با این حال، داستان خیلی مشتق است—و این مشکل فیلم است. هرچند اکشن فراوان است، اما کمی تکراری و بی‌انگیزه می‌شود. جلوه‌های CGI همیشه جذاب به‌نظر می‌رسند و در این نوع فیلم‌ها بیشترین کار را انجام می‌دهند؛ در واقع در دنیای مارول اغلب سبک بر محتوا غلبه دارد؛ اما تا زمانی که بازیگران پرانرژی برای بازی در نقش‌ها پیدا شوند، این فرنچایز ممکن است برای آینده دوام داشته باشد (هرچند امیدوارم نه با هشت پا). مارتین شین و سالی فیلد کمی وزن به ماجرا اضافه می‌کنند—شین صدای دلنشینی دارد که ماندگار است، و ریس ایفانز هم نقش دانشمند دیوانه قابل‌قبولی ارائه می‌کند. به‌عنوان یک ماجرای مستقل، این فیلم خوب کار می‌کند. شاید کمی طولانی باشد، اما تجربه سینمایی لذت‌بخشی است—بعد از آن شاید برای هفت سال کنار گذاشته شود.