فیلم Scream VI 2023

Scream VI خشونت، پارانویا و آشوب را افزایش می‌دهد، اما هم‌زمان شخصیت‌پردازی و روایت را قوی‌تر می‌کند؛ ورود دوم کارگردانان جدید حتی از حد انتظارم بهتر است! از لحظات پایانی Scream (2022) منتظر این فیلم بودم و ناامید نشدم. تیم رادیو سایلنس (بتینلی-اُلپین و گیلِت) ثابت می‌کنند که بهترین راهبر جدید برای این فرنچایز هستند. چهار بازمانده جوان گام‌های بزرگی در رشد شخصیت برداشته‌اند و...

Scream VI خشونت، پارانویا و آشوب را افزایش می‌دهد، اما هم‌زمان شخصیت‌پردازی و روایت را قوی‌تر می‌کند؛ ورود دوم کارگردانان جدید حتی از حد انتظارم بهتر است! از لحظات پایانی Scream (2022) منتظر این فیلم بودم و ناامید نشدم. تیم رادیو سایلنس (بتینلی-اُلپین و گیلِت) ثابت می‌کنند که بهترین راهبر جدید برای این فرنچایز هستند. چهار بازمانده جوان گام‌های بزرگی در رشد شخصیت برداشته‌اند و با تروما، پیامدها و توجه عمومی پس از اتفاقات فیلم قبلی دست و پنجه نرم می‌کنند. وفاداری و مراقبت آن‌ها از یکدیگر شباهت‌هایی فوری با سیدنی، دیویی و گِیل ایجاد می‌کند و “چهار هسته‌ای” را به شخصیت‌هایی دوست‌داشتنی تبدیل می‌کند که واقعا دلت می‌خواهند زنده بمانند. خطر، مرگ‌ها و خون‌ریزی همه کمی بیشتر شده و برای اولین بار در این فرنچایز حتی بازماندگان هم می‌توانند مظنونِ گُست‌فِیس باشند. هم‌زمان نسبت به همه شک و تردید داشتم و در عین حال برای آن‌ها دلسوزی می‌کردم — این همان نویسندگی ماهر است! برگشت یک شخصیت میراثی مثل کربی رید هم عالی بود. من این فیلم را خیلی دوست داشتم، اما دلم برای دیویی و سیدنی تنگ شد. فکر می‌کنم قاتل اصلی گُست‌فِیس هنگام فاش شدن کمی اغراق‌آمیز بود که باعث می‌شود Scream (1996) و Scream (2022) همچنان بالاتر از این باشند. اما این‌ها نکات بسیار جزئی‌اند! Scream VI یک قسمت برجسته دیگر از فرنچایز است و امیدوارم به زودی یکی دیگر هم ببینیم. Scream VI همان «قتل اولیه» معروف و متمایز را دارد که انتظارش را داشتیم و از این نظر ناامید نمی‌کند! فضای تازه — نیویورک — چرخشی خوشایند است. اگرچه تا حدی به خودش ارجاع می‌دهد، اما خیلی کمتر از Scream V این کار را می‌کند. کارگردانان مت بتینلی-اُلپین و تایلِر گیلِت با همان توانایی خلق صحنه‌ها بازگشته‌اند و حتی کارشان بهتر هم شده است! هر موقعیت هوشمندانه برای حداکثر تعلیق و تنش چیده شده و سپس با سطل‌های خون به ثمر می‌نشیند. صحنه‌ای در مترو به‌ویژه مو برانداز است. زنان فرمان‌روا هستند — ملیسا بارِرا، جِنا اُرتِگا و جَزمین ساووی براون کاملاً باورپذیر و دوست‌داشتنی‌اند. این نشان می‌دهد که این فرنچایز می‌تواند بدون شخصیت‌های میراثی دوام بیاورد و حتی پیشرفت کند. دوباره این فیلم را خواهم دید. Scream VI تا حدی راضی‌کننده است؛ مکان و طراحی صحنه‌های جدید تازگی لازم را به فرنچایز آورده‌اند. قتل‌ها تا به حال این‌قدر بصری و خونین نبوده‌اند و سطح سرگرمی را در داستانی نسبتاً سریع‌الحرکت بالا می‌بردند. ملیسا باررا نشان می‌دهد که توان هدایت فیلمی در این مقیاس را دارد، اما جِنا اُرتِگا در سطح متفاوتی بازی می‌کند. متأسفانه پرده سوم همه چیزهایی است که نباید باشد: قابل‌پیش‌بینی، مصنوعی، کم‌اثر و ناتوان در گره‌زدن به همه نکات متا — فاقد توسعه یا طرح منسجم. ناهماهنگی‌هایی بیش از حد وجود دارد، حتی برای مجموعه‌ای که به شوخ‌طبعی و جدی نگرفتن خود شهرت دارد. امتیاز: B- با کمی تردید به سراغش رفتم. نمایش کودکانه «گست‌فِیس» در سال قبل را واقعاً متنفر بودم؛ با این حال، این نسخه چندان بدتر از آن نبود و در واقع بهتر هم هست. داستان گاهی شبیه چیزی از یک قسمت «اسکوبی‌دو» است: قاتل چطور از امنیت شدید عبور می‌کند؛ هم‌زمان در چند نقطه حضور دارد؛ به شماره‌های مخفی دسترسی دارد؛ و مجروحان بعد از حمله‌هایی که باید جانشان را می‌گرفت، به‌طرز عجیبی مقاوم‌اند. اما مسئله این نیست. برخلاف بسیاری از فیلم‌های ژانر، این فیلم واقعاً ترسناک است و به‌نوعی خود-پارودی هم کار می‌کند. اگر بقیه فیلم‌های فرنچایز را دیده باشید، می‌دانید این پویایی چگونه پیش می‌رود — و این نسخه ادامه همان است. داستان چندان مهم نیست؛ مهم این است که کارگردانان چگونه کل ماجرا را با درجه‌ای سرگرم‌کننده از تهدید و پارانویا آمیخته‌اند، چند لحظه پریدن مؤثر ایجاد کرده‌اند و با استفاده از بازیگرانی نسبتاً ناشناخته (و صرفاً استفاده محدود از کورتی‌نی کاکس چوبی)، فیلمی ساخته‌اند که در برخی لحظه‌ها واقعاً ترسناک است. شخصیت‌های جدید زیادی هست که بتوانیم بهشان شک کنیم، از جمله جاش سگارا (دنی) که مرا به کریستین بیل یادآوری کرد، و جک چمپیون (ایتان) نسبتاً بی‌دست‌وپا، قبل از پایانی که صادقانه بگویم تا حدی احمقانه بود! این فیلم قرار نیست ذهن شما را درگیر کند، اما به‌عنوان یک قطعه سرگرمی خوش‌ساخت با دیالوگ‌های نسبتاً بامزه و مواجهه‌ای دردناک بین پسر و شوکر، ارزش دیدن دارد. Scream VI خشن‌تر و خونین‌تر از پیش‌درآمدش است، اما این موضوع ضعف طرح متوسط و شروع عجولانه را جبران نمی‌کند. برای من فیلم دو نیمه بود: نیمه اول نسبتاً نامنظم بود، با معرفی تعداد زیادی شخصیت جدید و رخدادهایی که در مکان‌های مختلف رخ می‌دادند. فضای نیویورک صحنه‌های جذابی خلق کرده اما پراکندگی مکان‌ها گاهی باعث از دست رفتن تمرکز می‌شود. فیلم در معرفی عجله کرد که منجر به ریتم ضعیف شد. نیمه دوم اما توالی شدیدی بود که پارانویا ایجاد می‌کرد و مرا روی لبه صندلی نگه داشت. به‌طور کلی فیلم خوب کار می‌کرد اما می‌توانست خیلی بهتر باشد. بهترین نکات فیلم شخصیت‌ها و اکشن‌اند. همه بازیگران بازگشته فوق‌العاده‌اند و شیمی‌شان خیلی خوب کار می‌کند؛ آن‌قدر خوب که احساس می‌کنم فیلم عملاً به شخصیت‌های میراثی نیاز چندانی ندارد. بازیگران جدید نقش‌شان را خوب ایفا می‌کنند اما به اندازه «چهار هسته‌ای» جذاب نیستند؛ البته در یک اسلشر، نقش آن‌ها همین است که توسط گست‌فِیس قطعه‌قطعه شوند. این فیلم به‌ویژه بی‌رحم است، با چند قتل به‌شدت دلخراش و جلوه‌های عالی برای نمایش بقایای قربانیان. چند قتل از بهترین‌های فرنچایز‌اند. برای اولین بار از دیدن Scream مرا واقعاً استرس گرفت؛ برخی صحنه‌ها یک لحظه بیش از حد طول کشیدند و حس ناراحتی ایجاد کردند که به نظرم خیلی خوب جواب داد. صحنه مترو مورد علاقه من بود چون دو دقیقه کامل قلبم تند می‌تپید. جز آغاز عجولانه، شکایت دیگرم مربوط به پایان و بعضی ناپیراهویت‌ها در بقای شخصیت‌هاست. هرچند فکر نمی‌کنم لو رفتن نهایی به بدی آنچه دیگر نقدها گفته‌اند باشد، اما می‌توانست بهتر باشد. یک قاتل را از آغاز حدس زده بودم، ولی قاتل دیگر سورپرایز بود، بنابراین در نگه داشتن تماشاگر در تاریکی خوب عمل کردند. شخصیت‌ها در این فیلم حسابی کتک می‌خورند، بعضی‌ها تقریباً دوازده بار چاقو می‌خورند و هنوز زنده می‌مانند؛ این کمی از فضای فیلم بیرونم کشید. همچنین تقریباً ده دقیقه اول فیلم را صرف این کردم که بفهمم چطور کربی زنده است؛ همیشه مطمئن بودم در Scream 4 مرده بود. در مجموع، Scream VI اضافه‌ای خوشایند به فرنچایز بود، حتی اگر به اندازه Scream (2022) نباشد. امتیاز: 68% — نتیجه: خوب بد نیست اما عالی هم نیست و احتمالاً دومین ضعیف‌ترین قسمت فرنچایز است — تنها بهتر از Scream 3. با این حال چند قتل قابل قبول و یک چرخش داستانی نه‌چندان بد دارد، ولی مطمئن نیستم این قسمت چقدر در خاطر بماند. دقیقاً همان چیزی که از پنجمین قسمت یک فرنچایزی که پس از قسمت دوم عملاً تمام شده بود انتظار داشتم — یعنی بد. گِیل وِذرز حضور دارد، اما بازیگران اصلی رفته‌اند. در ابتدا، شخصیت اصلی جلوی یک مرد می‌ایستد و می‌گوید «می‌خوام توی بیضه‌هات شوکر بزنم»، و این کار را می‌کند. به‌جای اینکه بقیه فیلم را در بازداشت به‌خاطر تعرض جنسی بگذراند و سپس مورد شکایت و پیگرد قانونی قرار بگیرد، فیلم به روال عادی ادامه می‌دهد. (قربانی سفیدپوست بود، پس هالیوود مدرن می‌خواهد فکر کنی «خنده‌دار» است نه زننده.) از آن لحظه به بعد شخصیت اصلی دیگر هیچ وجه قربانی بی‌گناهی ندارد، پس سخت است برای دنبال‌شدنش توسط قاتل دلسوزی کرد. طرح متوسط است، شخصیت خنده‌دار یا جذابی که بیننده واقعاً برایش اهمیت قائل شود وجود ندارد، و هویت قاتل به سطح «همسایه، دوستِ پسرِ برادرِ پیاده‌روی‌کنِ سگ» رسیده — یعنی «چه کسی اهمیت می‌دهد». بسیار فراموش‌شدنی. فیلم خوبی آنجا هست، اما شخصیت‌های فوق‌العاده ضعیف هر انگیزه‌ای را برای علاقه من از بین می‌برند. درباره Scream (2022) هم همین حس را داشتم: شخصیت‌های میراثی خوب‌اند ولی تازه‌واردها بازی قانع‌کننده‌ای ندارند — حداقل از دید من. در فیلم قبلی تنها جِنا اُرتِگا را قابل قبول می‌دانستم، اما متأسفانه در این نسخه هم چندان درخشان نیست. ملیسا بارِرا قابل قبول اما فراموش‌شدنی است، درِموت مولرونی بیش از حد بازی را می‌بلعد و بقیه دوستان از کسل‌کننده تا آزاردهنده متغیرند. قصد ندارم خیلی به آن‌ها بتازم چون در کل ازشان متنفر نیستم؛ فقط مرتباً مانع ورودم به فیلم شدند. و این تأسف‌آور است، چون سایر عناصر فیلم واقعاً خوب‌اند: استفاده بصری از گست‌فِیس مؤثر است، موسیقی خوب کار شده (و من طرفدار آهنگ تیتراژ پایانی دِمی لاواتو هستم)، و مهم‌تر از همه قتل‌ها واقعاً عالی‌اند؛ به نظرم این‌ها نمره فیلم را بالاتر می‌برند. متأسفانه برای من شخصیت‌ها بیش از حد مخرب‌اند و لو رفتن ضعیف در پایان هر فکر مثبتی را هنگام تماشا خنثی کرد. کاش از فیلم لذت می‌بردم.