فیلم Rapture-Palooza 2013

فیلم نسبتاً قابل‌قبولی بود؛ احتمالاً دوباره تماشا نمی‌کنم و نمی‌توانم آن را توصیه کنم. این یکی عجیب است: ساخت کمدی‌های مذهبی کار دشواری است. یا پایهٔ شوخی برای مذهبی‌ها بیش از حد جدی است و آن‌ها از آن لذت نمی‌برند، یا کسانی که از کمدیِ صرف خوش‌شان می‌آید معمولاً علاقه‌ای به تماشای اثری با زمینهٔ مذهبی ندارند. این فیلم برای همان گروه میانی ساخته شده—کسانی که...

فیلم نسبتاً قابل‌قبولی بود؛ احتمالاً دوباره تماشا نمی‌کنم و نمی‌توانم آن را توصیه کنم. این یکی عجیب است: ساخت کمدی‌های مذهبی کار دشواری است. یا پایهٔ شوخی برای مذهبی‌ها بیش از حد جدی است و آن‌ها از آن لذت نمی‌برند، یا کسانی که از کمدیِ صرف خوش‌شان می‌آید معمولاً علاقه‌ای به تماشای اثری با زمینهٔ مذهبی ندارند. این فیلم برای همان گروه میانی ساخته شده—کسانی که با دین آشنا اما دلسرد شده‌اند—و سازندگان امید دارند بازیگران و فیلمنامه برایشان بنشیند. از نظر بازیگری فکر می‌کنم انتخاب‌ها خوب بوده‌اند؛ آنا کندریک و کریگ رابینسون فیلم را به‌خوبی می‌کشانند و بازیگران مکمل هم انتخابی فوق‌العاده‌اند، به‌ویژه دکتر کن جئونگ. جان فرانسیس دیلی در این فیلم تا حدی تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد؛ نه که بازیگر بدی باشد، بلکه فکر می‌کنم مشکل از ساخت شخصیت است. با توجه به پیش‌فرضِ رپچر (ربایش ناگهانی مؤمنان) و یک شوخی مشخص، همه در فیلم آدم‌هایی بی‌بازگشت و ناراضی نشان داده می‌شوند و از این‌رو انتخاب کاراکتری برای طرفداری سخت است. وقتی داستان سریع به دو نفری که مقابل یک گردانندهٔ ضدمسیح قرار می‌گیرند می‌رسد، جزئیات به اندازه‌ای هستند که از دل مصیبت طنز بیرون بیاید، اما هرگز به حد خندهٔ دیوانه‌وار نمی‌رسد. تا بخش عمده‌ای از فیلم همراهش بودم، اما پردهٔ پایانی مرا از دست داد. هرچند خوشم می‌آید دکتر جئونگ در فیلم حضور دارد، اما فرصت‌های بالقوه هدر رفتند و فیلمنامه ضربهٔ اوج را از بین می‌برد؛ حتی خود فیلم هم به این ضداوج اشاره می‌کند. در پایان، این فیلم برای من نتیجهٔ مطلوب را نداشت، ولی تجربهٔ تماشایش چندان ناخوشایند نبود؛ با این حال وقتی گزینه‌های بسیار دیگری وجود دارد، نمی‌توانم آن را به دیگران توصیه کنم.