فیلم Eephus 2024

شاید این نظر محبوبیت نداشته باشد، اما به نظر من کمتر چیزی در زندگی از بیسبال کسل‌کننده‌تر است — مگر شاید فیلم‌هایی درباره بیسبال (با چند استثنا مانند «The Natural» (۱۹۸۴)، «A League of Their Own» (۱۹۹۲) و «42» (۲۰۱۳)). و این قضاوت، به گمان من، بیش از همه درباره این اثر نخستین کارگردان و نویسنده کارسن لاند صدق می‌کند که یکی از تأسف‌بارترین آغازهاست....

شاید این نظر محبوبیت نداشته باشد، اما به نظر من کمتر چیزی در زندگی از بیسبال کسل‌کننده‌تر است — مگر شاید فیلم‌هایی درباره بیسبال (با چند استثنا مانند «The Natural» (۱۹۸۴)، «A League of Their Own» (۱۹۹۲) و «42» (۲۰۱۳)). و این قضاوت، به گمان من، بیش از همه درباره این اثر نخستین کارگردان و نویسنده کارسن لاند صدق می‌کند که یکی از تأسف‌بارترین آغازهاست. این کمدی ادعا شده، داستان دو تیم بیسبال تفریحی در شهری کوچک در ماساچوست را بازگو می‌کند که تصمیم می‌گیرند آخرین بازی برگزارشده در یک زمین محلی را انجام دهند، میدانی که قرار است تخریب شود تا جای آن مدرسه‌ای جدید ساخته شود. دیدار به‌شدت طولانی و غیرقابل‌باورِ فیلم ناشی از مجموعه‌ای از رویدادهای کاملاً بی‌خنده است که مدت بازی را کش می‌دهند؛ بازی از ظهر آغاز می‌شود، تا بعدازظهر و عصر خنک و تند پاییزی ادامه می‌یابد و بازیکنان تلاش می‌کنند در تاریکی هم رقابت کنند (آهان، واقعاً چه خنده‌ای دارد!). همچنین گفت‌وگوهای بی‌حاصل و خسته‌کننده زیادی بین بازیکنان در داگات وجود دارد و از کناره‌ها هم تعدادی تماشاگر گذری نظراتی دربارۀ آنچه در زمین رخ می‌دهد مطرح می‌کنند. این بخش‌ها کمکی به فیلم نمی‌کنند و صرفاً روایت از پیش خسته‌کننده را طولانی‌تر می‌سازند. بخش تأسف‌بار ماجرا این است که ایده اولیه واقعاً پتانسیل تبدیل شدن به فیلمی سرگرم‌کننده و دلگرم‌کننده را داشت؛ اما دیالوگ‌های کاملاً بی‌رمق، عناصر پیرنگی ضعیف و پرداخت ناکافی به شخصیت‌ها مانع تحقق این پتانسیل شده‌اند. هر چند فیلم تصویربرداری چشم‌گیری دارد و طراحی صحنه‌اش هوشمندانه است، اما چیز چندانی برای تحسین باقی نمی‌ماند — مگر این‌که عنوان مناسب فیلم را تحسین کنیم: «ایفوس» (eephus) نام نوعی منحنی‌پیچ کم‌اهمیت است که خیلی آهسته پرتاب می‌شود، طوری که ضربه‌زن را در حالت مبهوتی از رضایت و آرامش فرو می‌برد، انگار می‌خواهد او را به خواب ببرد. در این زمینه فیلمساز واقعاً در ساخت اثری که مطابق نامش مخاطب را خمیازه‌زنان رها می‌کند موفق بوده است. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که خوشحالم برای دیدن این فیلم پول بلیط سینما نپرداختم.