فیلم Jesse Stone: Lost in Paradise 2015

«برای جسی در بهشت هیچ چیز نیست؛ او قطعاً گمشده است.» من الآن نهمین و آخرین فیلم مجموعه‌ی جسی استون را می‌بینم، فیلم‌هایی که برای تلویزیون ساخته شده و براساس شخصیت‌های رابرت بی. پارکر هستند. فعلاً این آخرین فیلم است، اگرچه سری هنوز به‌طور رسمی تمام نشده و خبری از فیلم بعدی نیست؛ اما امیدوارم به‌زودی فیلم دیگری ساخته شود. این فیلم پس از دو سال...

«برای جسی در بهشت هیچ چیز نیست؛ او قطعاً گمشده است.» من الآن نهمین و آخرین فیلم مجموعه‌ی جسی استون را می‌بینم، فیلم‌هایی که برای تلویزیون ساخته شده و براساس شخصیت‌های رابرت بی. پارکر هستند. فعلاً این آخرین فیلم است، اگرچه سری هنوز به‌طور رسمی تمام نشده و خبری از فیلم بعدی نیست؛ اما امیدوارم به‌زودی فیلم دیگری ساخته شود. این فیلم پس از دو سال وقفه آمد، زمانی که وضعیت مجموعه نامطمئن بود و طرفداران فکر می‌کردند کار تمام شده است. این فیلم با استقبال چشمگیر پخش شد و بسیاری آن را بهترین فیلم مجموعه دانستند؛ اما نظر من کمی فرق دارد. در پاردایس حالا تنها دو نفر در اداره پلیس مانده‌اند و پرونده‌های بزرگ زیادی برای جسی وجود ندارد، به همین دلیل نام فیلم Lost in Paradise گذاشته شده است. او لوتر را برای رسیدگی به مشکلات کوچک در پاردایس باقی می‌گذارد و خود برای بررسی چند پرونده‌ی حل‌نشده به بوسطن می‌رود. آنجا با یک پرونده باز درباره‌ی سری قتل‌ها مواجه می‌شود؛ قاتل دستگیر و اعتراف کرده اما یکی از قتل‌ها را که شباهت زیادی به سبک قاتل دارد انکار کرده است. جسی مثل همیشه شروع به کندوکاو می‌کند و از نزدیکان مقتول اطلاعات جمع می‌کند. این بخش کند پیش می‌آید، اما برای توسعه‌ی داستان لازم است و حال‌وهوای فیلم‌های جسی استونِ آشنا را می‌دهد. مثل اکثر داستان‌های کاراگاهی، این مجموعه روی حل یک جرم واحد تمرکز نمی‌کند بلکه پرونده‌های متعدد دارد. در این فیلم نیز موضوع اصلی حل جنایت فضای کافی برای روایت داشته و در کنار آن یک موضوع فرعی مانند خشونت خانگی—که می‌توان آن را سوءرفتار کودک دانست—وجود دارد که مک‌کنزی فوی در آن نقش دارد. جسی بالاخره متوجه می‌شود آخرین مقتول در پرونده‌ی بوستون چگونه کشته شده است. اگر با روش کار جسی آشنا باشید، می‌دانید پایان تا حدودی چگونه خواهد بود، اما اینکه چه کسی مظنون است و انگیزه‌ی آن در بخش پایانی فاش می‌شود. بخش عاطفی زندگی او هم دچار پیچشی می‌شود؛ از وقتی به پاردایس آمده همه‌چیز جدی به‌نظر نمی‌رسید، اما او تلاش می‌کند به‌عنوان فردی که دارد پیر می‌شود، ادامه دهد. برنامه‌ها آن‌طور که او انتظار داشت پیش نمی‌رود، اما این مانع انجام دادن کارش یا بهم خوردن ریتم زندگی‌اش نمی‌شود. «قتل‌ها متوقف شده‌اند. برای خیلی‌ها همین کافی به‌نظر می‌رسد.» رجی حضور ندارد؛ همیشه نگرانش بودم—او باید در خانواده‌ای با بچه‌ها می‌بود—اما جسی سعی کرد از او مراقبت کند. حالا نسخه‌ی دیگری از رجی هست که اسمش استیو است. داستان او بار عاطفی بیشتری دارد، به‌خصوص در یک سکانس که قطعاً هر کسی که تا به حال سگ داشته واکنش احساس‌برانگیزی نسبت به آن خواهد داشت. در طول سری دیالوگ‌هایی تکرار می‌شوند که برای برخی حکم امضا یا مشخصه را دارند و برای بعضی‌ها آزاردهنده‌اند. من از تماس‌های تلفنی همسر سابق که در طول سری زیاد تکرار می‌شود کُج‌خلق شدم، چون داستان تمایلی نداشت او را کاملاً نمایان کند؛ در غیر این‌صورت با چنین پیش‌آمدهایی مشکلی نداشتم. فیلم خوب است، اما به‌معنای بهترین فیلمِ مجموعه نیست، هرچند بسیاری آن را چنین می‌دانند. برای من سه فیلم اول خارق‌العاده بودند و به‌ویژه Death in Paradise انتخاب من در کل مجموعه است. بعد از آن‌ها این فیلم قرار می‌گیرد، اگرچه وقتی پخش شد با استقبال عظیمی روبه‌رو شد و رکورد بیننده شکست. به‌خاطر همین استقبال، شایسته است فیلمِ دیگری هم ساخته شود. من آن‌چنان طرفدار پروپاقرص جسی استون نبودم، اما باز هم می‌خواهم مجموعه ادامه پیدا کند؛ چون چه خوب و چه بد، نوعی جذابیت اعتیادآور دارد. نوشته‌ها آن‌قدرها من را تحت‌تأثیر قرار ندادند، اما تام سلک همان دلیل اصلی علاقه‌م به این مجموعه است. سری نوسانات زیادی را تجربه کرده، اما اجراهای درخشان او در بسیاری از مواقع نجات‌بخش بوده است. در نقش‌های مکمل تغییرات زیادی رخ داده و تنها عده‌ی معدودی مانند لوتر و دکتر دیکس تا الآن مانده‌اند. تم موسیقی هنوز هر بار که پوستر فیلم‌ها یا تصویری از سلک می‌بینم در ذهنم طنین‌انداز می‌شود. بسیاری می‌گویند او برای بازی در این نقش به‌دنیا آمده و من هم معتقدم همان‌طور که خودش گفته هنوز از نقش جسی استون خسته نشده است. خلاصه اینکه از احیای این فرنچایز خوشحالم. فیلمنامه هم اندکی اعتبار دارد چون تعلیق را برای مدت مناسبی نگه می‌دارد؛ یعنی در بعضی لحظات می‌توانی پیچش را حدس بزنی، اما اینکه صحنه‌ها چطور به پایان می‌رسند غیرقابل‌پیش‌بینی است. من تا حالا از این مجموعه لذت برده‌ام، پس دنباله‌ی جدید را می‌خواهم. در نهایت، سکانس پایانی بسیار احساسی بود؛ حرکت بزرگ و درستی از جانب جسی و پایان‌بخشی در سطحی مناسب برای فیلم. ۸/۱۰