فیلم French Exit 2020

نمی‌توانم به‌درستی توصیف کنم که «خروج فرانسوی» چقدر کامل و تمام‌عیار سرگرم‌کننده است. فیلم مرا به خنده‌های بلند و پی‌درپی واداشت و با بی‌پروایی و طنز لطیفش کاملاً مسحورم کرد. گویی تئاتری کلاسیک و درخشان تماشا می‌کنید؛ جایی که آدم‌های ثروتمند و بی‌حواس در اتاق‌های مجلل جست‌وخیز می‌کنند بی‌‌آن‌که خود بدانند زندگی‌های بی‌ربط و احمقانه‌شان چطور به‌طرزی شگفت‌انگیز و زیبا، ماهیت زندگی، عشق، غم و...

نمی‌توانم به‌درستی توصیف کنم که «خروج فرانسوی» چقدر کامل و تمام‌عیار سرگرم‌کننده است. فیلم مرا به خنده‌های بلند و پی‌درپی واداشت و با بی‌پروایی و طنز لطیفش کاملاً مسحورم کرد. گویی تئاتری کلاسیک و درخشان تماشا می‌کنید؛ جایی که آدم‌های ثروتمند و بی‌حواس در اتاق‌های مجلل جست‌وخیز می‌کنند بی‌‌آن‌که خود بدانند زندگی‌های بی‌ربط و احمقانه‌شان چطور به‌طرزی شگفت‌انگیز و زیبا، ماهیت زندگی، عشق، غم و شادی را عیان می‌کند. اجرای مرکزی میشل فایفر فوق‌العاده است؛ پر از عنصرهای کمپ، نیش‌دار و اندوهناک—که به‌تنهایی دلیلی کافی برای دیدن فیلم است—و با آن همه، تجربهٔ فیلم به‌صورت کلی رضایت‌بخش‌تر و کامل‌تر است. بخش‌های مضحک و سورئال فیلم در بهترین حالت خود به‌کار رفته‌اند: تا ما را به خنده وادارند از بس زندگی مسخره است، و در عین حال با آگاهی از حقیقتی که داریم به هر حال می‌خواهیم ادامه دهیم، آهی در دل بنشانند. - دنیل لامین کمدی سورئال از دشوارترین زیرژانرها برای لذت بردن است. به‌تجربهٔ من، طنز باید کاملاً دقیق و هماهنگ باشد تا در طول یک فیلم عمداً آبستره بتوانم واقعاً بخندم. علاوه بر این، نیاز دارم با قهرمان(ان) احساسِ ارتباط کنم؛ وگرنه در میان آشوبِ فیلم سخت می‌توانم از آن لذت ببرم. پیش از این فیلمی از آزازل جیکابز (سازندهٔ Terri و The Lovers) ندیده بودم؛ فیلمنامه را پاتریک دوویت نوشته که پیش‌تر با جیکابز همکاری داشته است. میشل فایفر اجرای چشم‌گیری ارائه می‌دهد: دامنهٔ عاطفی وسیعی نشان می‌دهد و تجربهٔ بازیگری‌اش او را قادر ساخته بدون زحمت از پس هر متنی برآید. در واقع فایفر ثابت می‌کند هنوز قابلیت هدایت فیلم‌های شاخص را دارد. با این حال، من «خروج فرانسوی» را فیلمی بسیار سخت‌پسند یافتم. از اجراهای ناامیدکنندهٔ بازیگران دیگر—لوکاس هجز در این نقش به‌طرزی آزاردهنده ظاهر شده—تا فقدان جذابیت روایت کلی، این یکی از آن فیلم‌هاست که یا فوراً بیننده با آن ارتباط برقرار می‌کند یا دیدن آن آسان نخواهد بود. کمدی سورئال معمولاً به فیلمنامه‌ای نامانوس و بی‌معنی می‌انجامد که ممکن است برخی را از همان ابتدا دلسرد کند؛ این نوع طنز بسیار ویژه است و اغلب جمعیت گسترده‌ای را جذب نمی‌کند. جیکابز فیلمنامهٔ دوویت را با تعهدی چشم‌گیر به پرده آورده، اما در نهایت فیلمی کند و کش‌دار است که خنده‌های زیادی برای عرضه ندارد. امتیاز: C-