فیلم Looking for Eric 2009

یک لحظه درباره گنجشک دریایی و ساردین حرف می‌زند، لحظه‌ای بعد نقش مشاوری والا را بازی می‌کند — و این وقتی است که مشغول کمک به منچستر یونایتد برای تسلط بر لیگ برتر انگلستان نیست. اریک مردی چند‌کاره است و خوب هم شد که چنین است، چون کار سختی بر دوش دارد. اریکِ طرفدار متعصب (استیو ایوتس) عضو گروهی از پستچی‌های واقعاً دوآتیشه طرفدار باشگاه...

یک لحظه درباره گنجشک دریایی و ساردین حرف می‌زند، لحظه‌ای بعد نقش مشاوری والا را بازی می‌کند — و این وقتی است که مشغول کمک به منچستر یونایتد برای تسلط بر لیگ برتر انگلستان نیست. اریک مردی چند‌کاره است و خوب هم شد که چنین است، چون کار سختی بر دوش دارد. اریکِ طرفدار متعصب (استیو ایوتس) عضو گروهی از پستچی‌های واقعاً دوآتیشه طرفدار باشگاه است که با پسرخوانده‌هایش، رایان (جرارد کرنز) و جس (استفان گامبس)، زندگی می‌کند؛ پسرهایی که احترامی برای او قائل نیستند. اوضاع زمانی بالا می‌گیرد که رایان ساده‌لوح با اوباش محلی زک (استیو مارش) درگیر می‌شود و او را وادار می‌کند اسلحه‌ای را زیر کف‌پوش مخفی کند. وقتی اسلحه پیدا می‌شود، مجبور به بازگو شدن چند حقیقت تلخ می‌شوند؛ حقایقی که به خشونت، یورش پلیس و شاید بهترین نمونه مشارکت جمعی‌ای که تا به حال روی پرده دیده‌ام می‌انجامد. فیلم حامل بسیاری از دغدغه‌های همیشگی کن لوچ درباره طبقه کارگر است، اما این دیدگاه‌ها مانند برخی از فیلم‌های سیاسی‌ترش در مرکز توجه قرار ندارند. این اثر بیشتر به‌عنوان نقدی بر دینامیک‌های یک خانواده — که عمدتاً مردانه است — جامعه و نگرش‌ها و وفاداری‌های تقریباً قبیله‌ای که پیگیری پرشور یک باشگاه فوتبال به‌وجود می‌آورد، مطرح می‌شود. ایوتس نقش خود را خوب از آب در می‌آورد، به‌خصوص در سکانس‌هایش با نماد فوتبالش که چنان تصویربرداری شده‌اند که گویی در یک اتاق کنار هم‌اند و مشغول نوشیدن یا سیگار کشیدن‌اند، ولی هم‌زمان حس می‌شود کنار هم نیستند. برای من اما کرنز نمایش را می‌دزدد؛ اجرای او از نظر حسی جذاب و گاه بسیار تأثیرگذار است. فیلم طنزی زمخت هم دارد و کنایه‌ای به کسانی می‌زند که با خودروهای شاسی‌بلند و بلیت‌های فصل، فوتبال را به زیان هواداران معمولی اشرافی کرده‌اند. رک و بی‌پرده، خشن و در عین حال حساس و خنده‌دار است و ارزش دیدن دارد.