فیلم Wimbledon 2004

کولت، بریتانیایی جسور (Paul Bettany)، احتمالاً روزهای اوج تنیس خود را پشت سر گذاشته است. او اکنون در حوالی رتبهٔ صد و چندم قرار دارد و حتی برای شکست دادن یک تخم‌مرغ هم به زحمت می‌افتد. یک دعوت‌نامهٔ وایلدکارد برای ویمبلدون می‌تواند پایان مناسبی برای دوران حرفه‌ای‌اش باشد، پیش از اینکه بازنشسته شود و برای درآوردن چند پوند به آموزش خانم‌های مسن (مثل Celia Imrie)...

کولت، بریتانیایی جسور (Paul Bettany)، احتمالاً روزهای اوج تنیس خود را پشت سر گذاشته است. او اکنون در حوالی رتبهٔ صد و چندم قرار دارد و حتی برای شکست دادن یک تخم‌مرغ هم به زحمت می‌افتد. یک دعوت‌نامهٔ وایلدکارد برای ویمبلدون می‌تواند پایان مناسبی برای دوران حرفه‌ای‌اش باشد، پیش از اینکه بازنشسته شود و برای درآوردن چند پوند به آموزش خانم‌های مسن (مثل Celia Imrie) در باشگاه خصوصی روستایی بپردازد. خوشبختانه هتل به او کلید اتاق اشتباهی می‌دهد و او خود را در یک سوئیت مجلل می‌یابد، در حالی که صاحب اصلی اتاق، لیزی (Kirsten Dunst)، در حال دوش گرفتن است. لیزی در زمین تنیس واقعاً بازیکنی برجسته است و نسبت به این بازیکن ناموفق کمی علاقه نشان می‌دهد که این موضوع باعث دل‌خوری مدیر و پدرش (Sam Neill) می‌شود. با کمی گرم‌تر شدن رابطهٔ آن‌ها، بازی او تحت تأثیر قرار می‌گیرد و حذف موردانتظارش در دور اول رخ نمی‌دهد، و نه حتی در دور دوم. او اما زودتر از برنامه از رقابت‌ها کنار می‌رود؛ حالا سؤال این است که آیا آن‌ها می‌توانند آنچه مهم است را از درس‌هایی که آموخته‌اند حفظ کنند و آیا این رابطه می‌تواند به یک عشق واقعی بدل شود؟ فیلم کمدی-رمانتیک کوچکی و تا حدی دوست‌داشتنی است و پایانی نسبتاً هیجان‌انگیز دارد، اما طنز در سطحی نه‌چندان قوی قرار دارد و به جز دو بازیگر اصلی که به‌نظر می‌رسد از نقش‌هایشان لذت می‌برند، بازی سایر بازیگران چندان قوی نیست — به‌ویژه اجرای بسیار خشک سم نیل، بازی بیش از اندازه نمایشی رابرت لیندسی و گفت‌وگوهای نسبتاً بی‌روح در باکس گزارش بین جان مک‌انرو و کریس اوورت. بعضی از صحنه‌های تنیس ساختارمند و خوب درآمده‌اند و فیلم از لحاظ تصویری قابل‌قبول است، اما احتمالاً بعدها چیز چندانی از آن در ذهن‌تان باقی نخواهد ماند.