فیلم The Greatest Story Ever Told 1965

توبه کنید! شاید بابت این نظرم مورد مواخذه قرار بگیرم، اما من از فیلم خوشم آمد؛ بیش از سه ساعتِ خسته‌کننده برایم مشکل‌ساز نبود. بعضی‌ها آن را پراکنده و کسل‌کننده خوانده‌اند، اما برخی جنبه‌های فنی‌اش واقعا چشمگیر است. داستان سرگرم‌کننده پیش می‌رود و به آن بخش‌های طاقت‌فرسای مصلوب‌شدن می‌رسد که تاثیرگذارند؛ و در حالی که چندین حضور ستاره‌ای بی‌فایده به زور در فیلم جا داده شده،...

توبه کنید! شاید بابت این نظرم مورد مواخذه قرار بگیرم، اما من از فیلم خوشم آمد؛ بیش از سه ساعتِ خسته‌کننده برایم مشکل‌ساز نبود. بعضی‌ها آن را پراکنده و کسل‌کننده خوانده‌اند، اما برخی جنبه‌های فنی‌اش واقعا چشمگیر است. داستان سرگرم‌کننده پیش می‌رود و به آن بخش‌های طاقت‌فرسای مصلوب‌شدن می‌رسد که تاثیرگذارند؛ و در حالی که چندین حضور ستاره‌ای بی‌فایده به زور در فیلم جا داده شده، بازیگرانی مثل تلّی ساوالاس، بیکر و چارلتون هستون هم هستند. اما مهم‌تر از همه مکس فون سیدوست که نقش عیسی را با شدتی زیبا و جذاب بازی می‌کند و تا آخر توجه را حفظ می‌نماید. طنز ماجرا اینکه کارگردان، جرج استیونز، در حین تولید با مشکلات سلامتی خودش دست‌وپنجه نرم می‌کرد—گویی بارِ صلیب را بر دوش داشت—اما درست همان‌طور که عیسی سیدنی پواتیه را برای شریک‌ساختن بار داشت، استیونز نیز دیوید لین را برای همراهی داشت. اگر کسی را بتوان خدایی در این عرصه دانست، شاید او همان دیوید لین باشد. فیلم زیبا و باشکوه است؛ حماسی، حساس و زیرکانه. نقص دارد؟ قطعا زیاد. با این حال یادآور دورانی از فیلم‌سازی حماسیِ پرشور و گاه بی‌پرواست، وقتی روایت‌گری معنی داشت، وقتی موسیقی گوش و دل را می‌لرزاند و وقتی فیلم‌برداری چشم‌ها را چنان آرام می‌کرد که گویی بر اعصاب بینایی برش‌های خنکی از لیمو نهاده‌اند. خلاصه: من طرفدارم. اگر شما نیستید، بخشایش می‌کنم—چون نمی‌دانید چه می‌کنید. امتیاز: 7/10 مکس فون سیدو در برداشت جرج استیونز از داستان «شاه شاهان» نقش عیسی را بازی می‌کند و علاوه بر یک نقش‌آفرینی مناسب و مؤثر از خوزه فرِر در نقش هیرودِسِ آنتیپاس، تنها اجرای قابل‌قبول در این بازنمایی طولانی و کند از زندگی مسیح متعلق به اوست. آشکار است که پول خرج شده—فیلم‌برداری حماسی است و موسیقی آلفرد نیومن نیز همین‌طور—اما با وجود یک گروه بازیگری درجه یک هالیوودی، انتظار اجرای بهتری می‌رفت. متأسفانه فیلم از یک فیلمنامه‌ٔ ایستا رنج می‌برد که دیالوگ‌هایی واقعاً خفه‌کننده به بار آورده؛ نورپردازی واقعی اما تار و کم‌وضوح و کمبود کنش نیز باعث شده فیلم کشدار شود. جز اجرای خوبِ هرچند کوتاه کلاود رینز در آغاز در نقش هیرودِس بزرگ، بازی‌ها در بهترین حالت ناهماهنگ‌اند—بسیاری از بازیگران سعی دارند خود را تحمیل کنند و در نتیجه رویکردی سنجیده به روایت قربانی می‌شود. شاید این داستان عظیم‌ترین داستان نوشته‌شده باشد، اما قطعاً این بهترین بازگویی‌اش نیست...