فیلم The Battle of Neretva 1969

اگرچه در این فیلم شخصیت‌پردازی عمیقی نمی‌بینیم، اما بدون شک یکی از تأثیرگذارترین بازنمایی‌های جنگ جهانی دوم است که احتمالاً تماشا خواهید کرد. نازی‌ها در شمال آفریقا شکست خورده‌اند و نگران‌اند که این شکست منجر به فرود متفقین در جایی از بالکان شود. به همین منظور به ژنرال لوهرینگ (با بازی کرود یورگنز) مأموریت داده می‌شود تا با متحدان ایتالیایی و چت‌نیک‌های یوگسلاوی همکاری کند...

اگرچه در این فیلم شخصیت‌پردازی عمیقی نمی‌بینیم، اما بدون شک یکی از تأثیرگذارترین بازنمایی‌های جنگ جهانی دوم است که احتمالاً تماشا خواهید کرد. نازی‌ها در شمال آفریقا شکست خورده‌اند و نگران‌اند که این شکست منجر به فرود متفقین در جایی از بالکان شود. به همین منظور به ژنرال لوهرینگ (با بازی کرود یورگنز) مأموریت داده می‌شود تا با متحدان ایتالیایی و چت‌نیک‌های یوگسلاوی همکاری کند و ارتش نیروهای کمونیستی جوزف تیتو را شکست دهد. از نظر تئوریک، این کار ساده به‌نظر می‌رسد: قیچی‌ای که او فرماندهی می‌کند نیروهای بسیار برتری دارد، اما مدافعان مردمانی سخت‌جان‌اند؛ با اینکه به‌طور قابل‌توجهی کمترند و کم‌سلاح‌تر و همراه با صدها آواره و گزارش‌هایی از شیوع بیماری تیفوس، عزمشان را جزم می‌کنند که خود را به رود پرسرعت نِرِتوا برسانند و از روی پل به نقطه‌ای امن‌تر عبور کنند. این برنامه، اما، در اوج برف زمستانی ژانویه و با کمبود تجهیزات، غذا و آب و وقوع شرایط ناگوار، ناچار به تغییر می‌شود. چند چهره‌ی شناخته‌شده مثل یول برینر، فرانکو نِرو، هاردی کروگر و اورسن ولز هر از گاهی ظاهر می‌شوند، اما فیلم دربارهٔ ستاره‌ها نیست؛ دربارهٔ پایداری سربازان ساده‌ای است که در حالی که گرسنه و یخ‌زده‌اند و گاهی پشت سنگ مزارها پناه می‌گیرند، دائم زیر بار گلوله و آتش تانک‌ها و توپخانه‌اند. تلاش محدودی برای توضیح شکاف‌های داخلی و گاهی خونریز سیاسی در هر دو طرف شده است که شاید کمی ناکامل باشد، اما از جهتی به ایجاد حس گیجی‌ای که هنگام تقابل طرف‌ها برای کسب برتری حاکم بود کمک می‌کند. جلوه‌های بصری تأثیرگذارند و تا حدی هولناکی‌های واقعی و بی‌رحمی جنگ مکانیزه را نشان می‌دهند. خانواده‌ها و عزیزانشان باید فداکاری کنند، دستورهای سخت داده و انجام می‌شود و در تمام این میان مردم از زمین و آسمان بی‌تفاوتانه مورد حمله‌اند. این نبردی است که «برد» برای هر یک از طرفین صرفاً یعنی زنده ماندن تا روزی دیگر برای ادامهٔ مقاومت، و کارگردان، ولیکو بولایچ، توانسته است هولناکی‌های واقعی جنگ مکانیزه، غرور و اراده را به‌خوبی منتقل کند.