فیلم I Know What You Did Last Summer 2025

یک فرنچایز سلاشر درجه‌سه که تلاش می‌کند درجه‌یکی باشد. بهترین چیزی که می‌توانم بگویم این است که از «I Still Know» بهتر است، و این معیار واقعاً پایین است. این فیلم برای من هیچ تأثیری نداشت؛ در هیچ لحظه‌ای دچار تعلیق نشدم و بیشتر اوقات حالم از خستگی بد بود. پیچش نهایی هم برایم اهمیتی نداشت چون اصلاً برای شخصیت‌ها — چه جدیدها و چه...

یک فرنچایز سلاشر درجه‌سه که تلاش می‌کند درجه‌یکی باشد. بهترین چیزی که می‌توانم بگویم این است که از «I Still Know» بهتر است، و این معیار واقعاً پایین است. این فیلم برای من هیچ تأثیری نداشت؛ در هیچ لحظه‌ای دچار تعلیق نشدم و بیشتر اوقات حالم از خستگی بد بود. پیچش نهایی هم برایم اهمیتی نداشت چون اصلاً برای شخصیت‌ها — چه جدیدها و چه دو بازیگر قدیمی که برای دریافت چک برگشته‌اند — اهمیتی قائل نشدم. راستش را بخواهید، آن‌ها را کاملاً هم نمی‌توانم سرزنش کنم. امتیاز: 2.0/5. (ضمناً من از چیس سویی واندِرز خوشم آمد.) این بازسازی براق و سطحی، شناخت را با تأثیر اشتباه می‌گیرد و نتوانسته فرنچایز را به شکلی معنی‌دار احیا کند. با وجود چند اجرای قابل قبول و لحظاتی از پتانسیل، فیلم هرگز به عنوان فیلم وحشت، دنبالهٔ میراث‌دار یا حتی درامی مبتنی بر شخصیت‌ها جای پای خود را پیدا نمی‌کند. نه هیجان‌انگیز است، نه احساسی و قطعاً به‌یادماندنی نیست. تنها چیزی که مطمئنم این است که هرگز این تابستان را دوباره مرور نخواهم کرد. امتیاز: D− چرا؟ این فیلم افتضاح است. گروهی از جوانان لوس برای جشن عروسی «دانیسا» (مَدِلین کلاین) و پسر خوش‌هیکلِ مورد حمایت پدر «تِدی» (تایریک ویتِرز) دور هم جمع می‌شوند. چند تا نوشیدنی می‌خورند و برای تماشای آتش‌بازی راهی جاده می‌شوند؛ تصادف جاده‌ای رخ می‌دهد؛ پدر همه‌چیز را سرپوش می‌گذارد؛ یک سال بعد… برنامه‌های عروسی نابود شده است. او به قایق و مشروب پناه برده، او هم فهمیده که معشوق سابقش آدمی بی‌خاصیت است و عجولانه با کسی دیگر نامزد شده. همه دوباره جمع می‌شوند تا هدیه دهند، اما یک پیرمرد خسیس فقط یک کارت می‌دهد؛ پیامی که آن‌قدر تهدیدآمیز است که تِدی را از مستی بیرون می‌کشند تا دوباره به یاد جنایاتی بیفتند که در سال ۱۹۹۷ شهر ساتپور را لرزانده بود. خوشبختانه کهنه‌کاران آن دوره، «ری» و «جولی»، هنوز محلی هستند و شاید بتوانند کمک کنند. خیلی زود (اما نه به اندازهٔ کافی سریع) شمار قربانیان بالا می‌رود و این افراد یکی‌یکی مورد حمله قرار می‌گیرند. چه کسی این‌کار را می‌کند و چرا؟ شاید فقط شانس بود، اما خیلی زود حدس زدم چه کسی چه کار می‌کند — و فکر نمی‌کنم کسی که حتی یک قسمت اسکوبی‌دو دیده باشد، در حدس زدن مشکل داشته باشد. بعد از آن، این تلاش برای یک سلاشر واقعاً ضعیف و کاملاً عاری از حس تهدید است. مثل بسیاری از تلاش‌های اخیر برای احیای این ژانر، شخصیت‌ها دوست‌داشتنی نیستند و انگار سزاوار همان چیزی‌اند که به‌شان می‌رسد. موقعیت‌ها هم اغلب مضحک‌اند؛ کافی است به «مایلو» نگاه کنید که وسط شب بدون حتی کفش بیرون می‌رود در حالی که دوستانش یکی‌یکی می‌افتند. تقریباً تمام تهدید از موسیقیِ اغراق‌شدهٔ پس‌زمینه می‌آید و تنها فریادی که شنیده می‌شود این است: «مستقیم به ویدیو». واقعاً ناامیدکننده. آن‌ها راز را می‌دانند و حالا پس از ترس و بی‌اعتمادی، وقت آشوب است. فیلم در بخشی حال و هوای جالبی داشت و بعد که قتل‌ها شروع شد، من واقعاً با آن‌ها سرگرم شدم. از این پیچش که نسل بعدی نخبگان اجتماعی نگاهی به قتل‌های اولیه می‌اندازد خوشم آمد؛ کارما می‌تواند آن را جذاب کند، امیدوارم. از برخورد تازه و نو با قاتل انتقام‌جو لذت بردم — تجربه‌ای سرگرم‌کننده بود و اصلاً انتظار نداشتم این‌قدر خوشم بیاید. زمینه برای فیلم‌های بعدی هم خوب چیده شده است.