فیلم Baby Assassins: Nice Days 2024

راستی، یادم افتاد — تولدم کیه؟ یوگو ساکاموتو واقعاً دیوانه‌وار خوب است و نمی‌دانم از تعهد و پشتکارش حسادت کنم یا او را بت‌پرستی کنم. این مرد فقط ۲۸ سال دارد؛ توانایی‌اش به‌قدری شگفت‌انگیز است که واژه‌ها به تنهایی قادر به توصیفش نیستند. در هر دنباله پیشرفت پیوسته‌ای دیده می‌شود و فیلم‌ها یک روایت کلی و منسجم دارند که همهٔ تم‌های شکل‌گرفته را به‌طور رضایت‌بخشی در...

راستی، یادم افتاد — تولدم کیه؟ یوگو ساکاموتو واقعاً دیوانه‌وار خوب است و نمی‌دانم از تعهد و پشتکارش حسادت کنم یا او را بت‌پرستی کنم. این مرد فقط ۲۸ سال دارد؛ توانایی‌اش به‌قدری شگفت‌انگیز است که واژه‌ها به تنهایی قادر به توصیفش نیستند. در هر دنباله پیشرفت پیوسته‌ای دیده می‌شود و فیلم‌ها یک روایت کلی و منسجم دارند که همهٔ تم‌های شکل‌گرفته را به‌طور رضایت‌بخشی در یک فیلم پایانی حماسی جمع‌بندی می‌کند — واقعاً دیوانه‌‌کننده است. کنسکه سونومورا هم شایستهٔ ستایش است. مانند یوگو، او مدام در صحنه‌های اکشن نوآوری می‌کند و با دیوانگی نامتعارف و کنترل‌شده‌اش، ظرافت مبارزات سینمایی را با جریان‌های ذهنی واقع‌گرایانه ترکیب می‌کند. ایزاوا و تاکایشی هم قابل تحسین‌اند؛ ایزاوا از بدل‌کار محض به یک بازیگر تمام‌عیار تبدیل شده و تاکایشی که قبلاً تجربهٔ بدل‌کاری نداشت، حالا خود را در اکشن دخیل کرده و حتی نقش اصلی را در فیلم Ghost Killerِ سونومورا بازی می‌کند. کنایه‌های اجتماعی فیلم همچنان پررنگ‌اند، به‌ویژه از طریق شخصیت کائده فو‌یومورا با بازی سوسوکه ایکِماتسو که نماد ذهنیت کارمحور و کمال‌طلبیِ خودتنیبخش است — یک آدمکش کمال‌گرا که دائماً خود را بابت اشتباهات کوچک سرزنش می‌کند و به رضایت مشتری یا نتیجهٔ نهایی اهمیتی نمی‌دهد. سوسوکه به‌عنوان بازیگر اکشن هم پیشرفت چشم‌گیری نشان داده؛ از مکث در اجرای یک پاگرد در Shin Kamen Rider تا حالا که در مبارزاتش واقعاً مثل یک قاتل به‌نظر می‌رسد. اولین مبارزه‌اش با سائوری ایزاوا یکی از بهترین صحنه‌های مبارزه‌ای است که دیده‌ام. کمدی فیلم هم دست‌کم‌گرفته شده؛ لحظات طنز به‌خوبی فشارِ کار و قتل‌ها را سبک می‌کنند و نشان می‌دهند شخصیت‌ها هنوز انسان‌اند. کائده به‌خوبی با ایرکا جفت می‌شود؛ ایرکا نقطهٔ میانی میان زندگی کاریِ خشن کائده و زندگیِ دوست‌محور ماهیرو است. ماهیرو دوستی دارد، کائده فقط کار دارد، و ماهیرو هم که دوست می‌خواهد اما با ماسک خود را مرموز، «کول» و در کار مؤثرتر نشان می‌دهد. صحنهٔ عذرخواهی ایرکا هم درخشان است و عملاً جمع‌بندیِ فیلم اولِ Baby Assassins را ارائه می‌دهد. در مجموع فیلم یک جنون سینمایی محض است، که با یک مبارزهٔ پایانی عالی به اوج می‌رسد — مبارزه‌ای که قوس‌های داستانی و شخصیت‌های سه‌گانهٔ اصلی را تمام و نشان می‌دهد و همهٔ تم‌ها و مفاهیمِ شکل‌گرفته را از طریق حرکت، خشونت و اکشن کامل contextualize می‌کند: از اینکه چیساتو بالاخره اهمیت دوستی با ماهیرو را درک می‌کند، تا پیشرفت مداوم ماهیرو در مبارزاتش، و تصمیم کائده برای انتخاب کار به‌جای زندگی.