فیلم Mona Lisa 1986

نوآر نو-بریتانیایی واقعاً خوب با بازی‌های درخشان باب هاسکینز و کتی تایسون که صحنه‌های زیبایی را با هم دارند و پایانی نسبتاً غمناک دارد. مایکل کین هم در نقش یک نجسِ باکلاس عالی است (به نظر می‌رسد در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ چنین نقش‌هایی را زیاد بازی می‌کرد). بار دوم است که این فیلم را می‌بینم و همچنان ارزش دیدن دارد. ۴.۰/۵ چند سال پیش این...

نوآر نو-بریتانیایی واقعاً خوب با بازی‌های درخشان باب هاسکینز و کتی تایسون که صحنه‌های زیبایی را با هم دارند و پایانی نسبتاً غمناک دارد. مایکل کین هم در نقش یک نجسِ باکلاس عالی است (به نظر می‌رسد در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ چنین نقش‌هایی را زیاد بازی می‌کرد). بار دوم است که این فیلم را می‌بینم و همچنان ارزش دیدن دارد. ۴.۰/۵ چند سال پیش این فیلم را دیده بودم اما چیز زیادی از آن به یاد نداشتم؛ با توجه به امتیازات نسبتاً مثبت و حضور باب هاسکینز، فکر می‌کردم گزینه‌ای مطمئن باشد. اما طنزی که به نظر داشتم در یادم مانده بود، کمتر بود و داستان مردی که می‌خواهد «یک فاحشه را نجات دهد» در برخی جاها کلیشه‌ای و پیش‌بینی‌پذیر است. برایم چندان دلچسب نبود و به سختی تا پایان دنبال کردم؛ آن‌قدری راضی‌ام نکرد که بخواهم فیلم گانگستری دیگری با هاسکینز و امتیازهای خوب تماشا کنم. باب هاسکینز به‌خوبی نقش «جرج»، خلافکار کوچک اما روزبه‌روز درگیر تضادهای درونی و زودرنج، را بازی می‌کند؛ مردی که پس از هفت سال زندان آزاد شده و وارد جهانی می‌شود که دیگر جایی برای او ندارد. او مجبور می‌شود رانندهٔ فاحشهٔ سطح‌بالایی به نام سیمون (کتی تایسون) شود و او را از یک مشتری ثروتمند به مشتری دیگر ببرد، در حالی که همسر سابقش مانع از بازگشت او به خانه یا دیدار با دخترش می‌شود. او در ابتدا تحت‌تأثیر سیمون قرار نمی‌گیرد اما هر چه بیشتر با او کار می‌کند، کم‌کم آن‌ها همدیگر را می‌فهمند و جرج—تا حدی یک‌جانبه—عاشق او می‌شود. با افزایش اعتماد میانشان، سیمون او را در جریان مسائل شخصی‌اش قرار می‌دهد و از او می‌خواهد در جست‌وجوی زنی فقیرتر به نام کتی (کیت هاردی) کمک کند؛ زن دیگری که فرصت‌های درآمدی‌اش کم‌تر است و به‌خاطر سوءمصرف مواد آسیب‌پذیرتر است، در خیابان‌هایی که تحت سلطهٔ آدم‌های پست و حیله‌گر مانند مورتول (مایکل کین) است. خیلی زود جرج خود را در موقعیتی می‌یابد که در دفاع از زنی با برنامه‌ای کاملاً متفاوت قرار گرفته و از این موقعیت خطرناک بیرون آمدن کار دشواری است. قصه جنبه‌ای تراژیک دارد و هاسکینز و تایسون هر دو نقش‌هایشان را با تأثیرگذاری بازی می‌کنند، به‌طوری که ریشه‌های زندگی‌های کاملاً متفاوتشان به‌تدریج در هم تنیده می‌شود. جرج باید با جنبه‌هایی از دوستان سابق، شهر و خودش که برایش ناآشنا شده‌اند کنار بیاید؛ تصویری کثیف، زشت و بی‌رحم از صنعتی که برخی را به قیمت بهره‌برداری از آسیب‌پذیران ثروتمند کرده است. نیل جوردن فیلمنامه‌ای تأثیرگذار نوشته و در عین حال طنز‌های پراکنده‌ای در دل درام نشسته‌اند. بازیگران مکمل خوب هم به غنای داستانِ پُر از پیچ و خم کمک می‌کنند—حتی نکات ظریفی مثل عینک‌هایی به سبک التون جان هم دیده می‌شود. فیلم کمی کهنگی حس می‌کند، اما هنوز ارزش دیدن دارد.