فیلم Our Hospitality 1923

صحنهٔ طنزِ زنِ سواربر اسب — و عجیب اینکه نه بدلکاری‌ها — باعث شد سرانجام قبول کنم کیتون بر چاپلین برتری دارد. باستر کیتون در نقش ویلّی مک‌کی، جوانی که به خانهٔ خود در آپالاچی بازمی‌گردد، بازی می‌کند؛ او در این بازگشت با ویرجینیا کانفیلد (ناتالی تالمِیج) آشنا می‌شود و فوراً مجذوب او می‌گردد. اما همین نام‌های خانوادگی شانس هرگونه رابطه را به‌شدت کاهش می‌دهد. درست...

صحنهٔ طنزِ زنِ سواربر اسب — و عجیب اینکه نه بدلکاری‌ها — باعث شد سرانجام قبول کنم کیتون بر چاپلین برتری دارد. باستر کیتون در نقش ویلّی مک‌کی، جوانی که به خانهٔ خود در آپالاچی بازمی‌گردد، بازی می‌کند؛ او در این بازگشت با ویرجینیا کانفیلد (ناتالی تالمِیج) آشنا می‌شود و فوراً مجذوب او می‌گردد. اما همین نام‌های خانوادگی شانس هرگونه رابطه را به‌شدت کاهش می‌دهد. درست مانند خاندان‌های مونتاگ و کاپولت، دعوای خونینی نسل‌هاست که با عاشق‌شدن این دو پایان نخواهد یافت. وقتی او به خانهٔ آن‌ها می‌رود درمی‌یابد خانوادهٔ کانفیلد سوگند سختی خورده‌اند که می‌تواند به‌کلی برای ویلّی پایان‌بخش باشد؛ تنها نکتهٔ نجات‌بخش این است که آن‌ها قوانین مهمان‌نوازی را نقض نمی‌کنند، بنابراین ویلّی مجبور می‌شود راهی بیندیشد تا برای همیشه بماند. آیا می‌تواند معشوقه‌اش را به‌دست آورد؟ آیا حتی می‌تواند زنده بماند؟ فیلم مملو از بدلکاری‌های کمدی سنتی، سدی که منفجر می‌شود و زد و خوردهای اسلپ‌استیک است، اما برای من قطارها واقعاً ستارهٔ نمایش‌اند. مجموعه‌ای شگفت‌انگیز و سرگرم‌کننده از سازوکارهای ریلی در فیلم وجود دارد که کیتون برای سفر و شاید فرار از تعقیب‌کنندگانش از آن‌ها استفاده می‌کند. تصویر آدم‌هایی که به‌آرامی در واگن‌هایی پر از دود سیاه نشسته‌اند لبخندی روی لب می‌نشاند. خودِ داستان گاهی بیش از حد به سمت ملودرام می‌گراید — و شاید موسیقی همراه نسبتاً خواب‌آور هم باعث شده باشد که فیلم کمی کش‌دار به‌نظر برسد. با این حال، تولید خارجیِ عالی و ستاره‌ای که در اوج توانایی‌هایش است، فیلم را به تجربه‌ای جذاب و لذت‌بخش تبدیل کرده‌اند.